We współczesnej humanistyce nazywa się ten proces "teatralizacją" życia społecznego i termin ten posiada raczej pejoratywne zabarwienie. <mogę>Problem odległości teatru od życia, problem interakcji między obserwowanym i obserwatorem   porusza wielu teoretyków (także słynny praktyk i teoretyk teatru - P. Brook), ale zastrzec należy, że termin „teatralizacja życia” stał się niemal potocznym, banalnym zwrotem, nadużywanym zarówno na łamach prasy codziennej jak i w komentarzach krytyczno - literackich. Jednakże oczywistość terminologii - nie zwalnia nikogo z krytycznej i rzetelnej analizy zjawiska.
</mogę>

"Osobiście przedkładam śmiesznie ubranych nastolatków, nad zupełnie poważnych inkwizytorów."

... rozumiem, ze wspomniane wczesniej "szerokie spodnie z krokiem w kolanie" uznawane sa za smieszne... czyli wszyscy inni "powazni" ubierajacy sie w ubrania typu garnitur, pantofelki, koszula itp. juz nie sa smieszni tylko przez to, ze tak to sie utarlo w kulturze masowej? Przeciez takie "powazne" ubieranie sie jest sztuczne i zwykle powoduje ze ludzie nie zakladaja rzeczy w ktorych jest im wygodnie, tylko nosza "sztywniackie" ciuchy aby sie przypodobac innym (np. szefowi, wspolpracownikom itp)...

"We współczesnym świecie role obiektów kultu pełnić zaczynają uniesieni do półboskiej rangi idole."

Ale jest też odwrotne zjawisko - desakralizacji gwiazd popkultury, której przykładem są portale w rodzaju Pudelka. Celebrity to ktoś z kogo można się pośmiać, zobaczyć jak brzydko wygląda bez makijażu czy popełnia jakieś gafy albo jak robi nieświadomie jakąś głupią minę, czy w końcu poczytać o nim jakieś kompromitujące go plotki.