Królowe mogą chodzić i w łapciach, bez cholewy. Ggyby były "inaczej karmione", to byłyby tylko tłuste. I to, to chodzenie w łapciach przez królowe,  współgra z nwoczesną sztuką, np. wlepkami, posługującymi się minimum środków wyrazu. Sztuka, tworzona przez baby, jest obecnie najbardziej zaangażowana. Prócz literatury, bo w literaturze baby ględzą a ględzą.

Warto wiedzieć , że każda robotnica mogłaby być królową ,gdyby była inaczej karmiona.

Holocauście jest możliwa, tylko musi być świadoma, że istnieje po. Mówię to z punktu widzenia kobiety: poezja musi być możliwa, ponieważ ciągle rodzą się dzieci, którym prawdziwą poezję należy wskazać, bo ona wciąż powstaje. Zachodzić może jakaś marna samozwrotność: poezja zostaje zmarnowana, bo ponoć nie jest już możliwa. No to może być byle jaka, byle jak klecona. A bo jest niemożliwa. Fatalny mechanizm! A ja wyglądam na dudka (dudkę?), bo od czasu do czasu wydaję tom poezji. Poezja obecnie nie może być poetyzująca. Nie może dawać odpoczynku, wytchnienia, jak kiedyś, po tym, jak się już namordowało, nagazowało, nazarzynało, nadusiło. Pomorduję sobie, a potem wezmę do ręki poezje romantyczną i odpocznę sobie. Tak bywało. To taka moja babka uwaga.

Warto jeszcze wspomnieć o współczesnym (w sensie jeszcze żyjący) artyście Jochenie Gerzu.
www.gerz.fr/