Jakiś czas temu zaciekawiło mnie chrześcijaństwo. W skrócie. Prócz studiowania Biblii zaczęłam oglądać wypowiedzi pastorów na różne tematy, od społecznych po te duchowe i trochę przeraziło mnie to co mówili w swoich nagraniach. Nigdy nie pomyślałabym, że wpadnę w jakiekolwiek pranie mózgu, bo od lat nastoletnich zawsze tłumaczyłam sobie rzeczy takie jak religie i wierzenia na swój sposób, lubiłam o tym rozmyślać i przez to co przestudiowałam wyciągać własne wnioski, do czasu gdy nie zaczęłam interesować się religia, która przez chrześcijan jest uważana za TĄ JEDYNĄ i jeśli to podwazysz to skończysz na wieki w piekle. I tak się zaczęło słuchanie pastorów baptystów czy ewangelistów (zwłaszcza takich jak Isaiah Saldivar czy John Ramirez) o tym, że demony są wszędzie i za każdym razem gdy popełniamy jakiś grzech otwieramy portal do naszej duszy żeby te demony mogły nas opętać i strącić do piekła. Wszystko co lubiłam do tej pory od hobby po muzykę okazało się, że jest demoniczne, złe i Szatan się mną interesuje. Straciłam osobowość, odcięłam się od ludzi których znałam bo bałam się, że mają w sobie demony. Nie kontaktowałam się nawet z rodziną. Przez prawie miesiąc nie wychodziłam z łóżka bo bałam się, że jak wstanę i zacznę coś robić to zgrzesze, ominęła mnie przez to nawet rozmowa o pracę na której mi zależało. Widziałam grzech w sprzątaniu mieszkania, dbaniu o siebie (bo przecież według chrześcijan nie wolno przywiązywać się do tego świata i skupiać się na sobie), że jak zobaczę atrakcyjnego mężczyznę na zewnątrz to zgrzesze myślą o tym, że jest przystojny itp. Wpadłam w psychozę, od rana do nocy oglądałam tych pastorów mówiących mi, że szatan i jego demony są wszędzie, później nie mogłam zasnąć, bo bałam się, że pójdę do piekła i demony przyjdą w snach jeśli nie będę myślała non stop o Jezusie. Pamiętam, że serce waliło mi jak szalone, non stop miałam podniesiony poziom adrenaliny, nawet w trakcie snu. Oglądałam nagrania z wypędzania złych duchów przeprowadzane przez pastorów i byłam przerażona, wyglądało to tak prawdziwie. Nie mówię o wszystkich takich akcjach, bo niektóre wyglądały na fake. Doszło do tego, że przy każdej wykonywanej czynności sprawdzałam w internecie czy to grzech, np. Is laughing a sin?, Is loving your parents a sin? (Dlatego, że nie można kochać nikogo bardziej niż Jezusa, więc co jeśli kiedy kogoś kochamy grzeszymy?), Is exercising a sin? Itp. Bałam się dbać o siebie, kiedy nakładam nawet delikatny makijaż trzęsły mi się ręce ze strachu, bo przecież makijaż jest kojarzony z Jezebel i praktykami z Babilonu i przez makijaż przyiagne do siebie demona rozpusty (teraz się z tego śmieje). Bałam się, że to co zostało zawarte w Księdze Powtórzonego Prawa jest nadal aktualne i to faktycznie słowo Boże, bo wszyscy prawdziwi chrześcijanie mówili, że Prawo jest niezmienne. Po przeczytaniu tego nie wiem jak można coś tak nieludzkiego uznać za dobre i pełne Bożej łaski i miłości (czyli np. Masz prawo zabić kogoś, kto nie wierzy w jedynego Boga Jahve lub wyznaje inna religię, możesz ukamienować kobietę bo dotknęła innego mężczyznę nawet przez przypadek itp) Czytałam o tym, że wszyscy ludzie, którzy nie poznali Jezusa i "nie zostali oczyszczeni przez jego krew" będą smażyć się w piekle na wieki a ci wybrani zostaną przyjęci do niebios. Czyli dajmy na to jakiś człowiek, który nikomu nic złego nigdy nie zrobił, ale mieszka w Indiach i nie wyznaje chrześcijaństwa jest potępiony. Przerażały mnie komentarze pod każdym filmem o tematyce chrześcijańskiej oczywiście napisane CAPS LOCKIEM, jakby pisanie wielkimi literami i z kilkunastoma wykrzyknikami miało sprawić, ze Bog zaklepie ci lepsze miejsce w niebie. Komentarze o tym, że Jezus niedługo powróci i skarze wszystkich grzeszników a my dzieci Boże pójdziemy z naszym jedynym ojcem do nieba. Przerażało mnie, że nie mogłam interpretować Biblii na swój sposób i wątpić w niektóre rzeczy tam napisane, bo jak to negujesz to znaczy, że szatan próbuje ciebie do siebie przyciągnąć.
Po jakimś czasie dałam sobie przysłowiowego plaskacza i kazałam się sobie ogarnąć bo to nie może tak dłużej trwać. Powoli przez zmianę stosunku do religii wszystko wracało do normy. Wróciłam do swojego hobby i trybu życia, jednak nadal momentami mam jakby stres pourazowy. Zaczelam interesować się historiami osób, które uwolniły się od sekt czy ekstremalnych wierzeń religijnych, trochę mi to pomogło. Niby trwało to tylko ok 2-3 miesięcy, ale nadal mam bardzo złe wspomnienia z tym związane i nie umiem wyobrazić sobie jak żyją z tym ludzie, którzy zostali wychowani w sektach czy kościołach od dziecka. Czuję wielką ulgę, że znów bez strachu mogę funkcjonować w codziennym życiu, bo to co przeszłam zahaczało o psychozę. No i oczywiście nie slucham już żadnych pastorów a postać Jezusa Chrystusa interpretuje na własny sposób odnosząc się do bardziej naukowych źródeł. Jestem przerażona jak bardzo mój mózg po raz pierwszy w życiu został "wyprany". Chciałabym przeczytać Waszą opinię na ten temat.