>W razie śmierci - podwójny horror , zamiast jednego traci dwoje rodziców.

   Zastanów się może najpierw nad definicją słowa "rodzic", a potem dopiero uprawiaj radosną twórczość (z minusowaniem włącznie).
   Radzę też przemyśleć znaczenie słowa "dewiacja" i "norma". I dopiero po wykonaniu tej pracy proponuję przejść do meritum.
   Polecam też przeanalizować obowiązującą póki co w naukach społecznych definicję "rodziny", a dopiero potem ulegać agitacji rozwrzeszczanych homoseksualistów odnośnie ich praw.
   Homoseksualizm nie jest chorobą i leczyć go nie trzeba, ale jest dewiacją.
   Ja nie mam nic przeciwko gustom indywidualnych ludzi. Jak napisała tu gdzieś garmen, w swoich 4 ścianach niech robią co chcą i mnie nic do tego. Dopóty, dopóki ich zachowania dotyczą wyłącznie ich samych, a nie osób trzecich. Dziecko jest tu "osobą trzecią".

   Brednie "prof." Grabowskiej na temat powszechności badań nad sytuacją dzieci w związkach homoseksualnych są zwykłą manipulacją. Poza jedną publikacją jakiegoś magistra czy wręcz magistranta, nie podaje żadnych innych, poważnych źródeł. Bo takich źródeł zwyczajnie nie ma. Problem jest zbyt świeży, aby dał się kompleksowo przebadać i pozwolić na wyciągnięcie stosownych wniosków uogólniających. Na to potrzeba czasu w przedziale kilku pokoleń.

   Tyle mam do powiedzenia na ten temat.

   Moje uznanie dla kol. Adamiaka, który, jako jedyny, nie uległ myśleniu gotowymi szablonami.

---

Prawdziwa młodość - to przymiot, który zdobywa się z wiekiem.

Nie zdzierżę.

>    Ja nie mam nic przeciwko gustom indywidualnych ludzi. Jak napisała tu gdzieś garmen, w swoich 4 ścianach niech robią co chcą i mnie nic do tego. Dopóty, dopóki ich zachowania dotyczą wyłącznie ich samych, a nie osób trzecich. Dziecko jest tu "osobą trzecią".

Ja nie mam nic przeciwko fobiom indywidualnych ludzi. Dopóki nie wychodza ze swoimi dewiacjami umysłowymi poza 4 ściany swoich mieszkań. Bo gdy to robią ich zachowania zaczynają dotyczyć osób trzecich, na przykład osób homoseksualnych i ich dzieci.

>    Brednie

Zobaczmy kto w istocie bredzi.

>Poza jedną publikacją jakiegoś magistra czy wręcz magistranta, nie podaje żadnych innych, poważnych źródeł. Bo takich źródeł zwyczajnie nie ma.

Wyniki z jednej strony pobieżnego wyszukiwania dla zapytania "same sex parents" i przeszukania po tytuł/abstrakt w bazie PubMedu (raczej nie wypluwa prac magisterskich):

www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20211027
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19899878
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19434065
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18194010
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17874880
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16938011
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15870566
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15566386
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15164942
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11826220
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/2798688

>Problem jest zbyt świeży, aby dał się kompleksowo przebadać i pozwolić na wyciągnięcie stosownych wniosków uogólniających. Na to potrzeba czasu w przedziale kilku pokoleń.

A Pan to w końcu literat i (pośledni) esteta czy metodolog nauki?

>    Tyle mam do powiedzenia na ten temat.

Czyli, podsumowując, masz Pan do powiedzenia tylko odrobinę bredni będących wykwitem pańskich fobii. Obnoszenie się z fobią jest nawet gorsze niż obnoszenie się z intelektualną ułomnością jak w przypadku znienawidzonego przez pana dokowskiego. Ostatecznie, on może nie rozumieć swoich ograniczeń. A Pan obnosi zarówno swoimi fobiami, jak i ignorancją, mając dość tupetu, by robić z niej zarzut innym.

>    Moje uznanie dla kol. Adamiaka, który, jako jedyny, nie uległ myśleniu gotowymi szablonami.

Moje uznanie, że przynajmniej znajduje pan dla siebie stosowne towarzystwo.

EDIT: Stosowne towarzystwo wyraziło właśnie solidarność z Pana bredniami minusując tą wypowiedź.

Na tę okazję mam pytanie do stosownego towarzystwa: czy minus wskazuje, że zlinkowane artykuły to jednak wytwory magistrantów, czy może protest przeciwko odbieraniu prawa do publicznego manifestowania homofobii, może wyrażenie opinii o metodologicznej kompetencji MAM'a którą poddałem w wątpliwość?

A może drgawki homofobiczne po prostu, co poruszyły paluszkiem i wymusiły kliknięcie?

>    Radzę też przemyśleć znaczenie słowa "dewiacja" i "norma". I dopiero po wykonaniu tej pracy proponuję przejść do meritum.
>    Homoseksualizm nie jest chorobą i leczyć go nie trzeba, ale jest dewiacją.

Ciekawe spojrzenie, przyznaję. Rzekłbym, wielce osobliwe. Cóż zatem jest dla Pana normą, a cóż odstępstwem od niej (dewiacją)? Zapewne Pan wie, że w naukach społecznych nie ma zgody co do tego jak należy rozumieć te pojęcia. Przyjrzyjmy się definicji normy według Lesliego, Larsona i Gormana: "Normy społeczne są zasadami, które precyzują jak jednostki ludzkie muszą (nie muszą), powinny (nie powinny), mogą (nie mogą) zachowywać się w różnych sytuacjach". Jak Pan wie, to jedna z wielu definicji, o tyle może ciekawa, że proponuje podział norm społecznych na trzy główne pary kategorii według istotności dla społeczeństwa: normy moralne, obyczajowe i zwyczajowe. Nie muszę dodawać, że normy zwyczajowe dają najwięcej możliwości wyboru wśród akceptowanych społecznie form zachowań; one też najczęściej ulegają przeobrażeniom i zmianom. Skoro tak, to trudno o jednoznaczne ustalenie czym ta norma w istocie jest. Zapewne Pan też słyszał o marginesach tolerancji norm - to przecież nic innego jak stopień społecznie akceptowanego lub tolerowanego odchylenia w sytuacyjnym zachowaniu jednostki lub grupy od oczekiwanego standardu zachowania dotyczącego normy przez będących jego świadkiem lub świadkami członków społeczności (czy może nieco szerzej - społeczeństwa). W przypadku norm moralnych margines tolerancji jest najmniejszy; największy zaś w przypadku norm zwyczajowych. Przy czym istnieje też różnica w owym tolerowaniu odstępstwa od norm w społeczeństwach posiadających stabilny porządek społeczny i w społeczeństwach o zaburzonych systemach wartościowo - normatywnych (zapewne zna Pan pojęcie anomii).

Wracając do meritum. Według prawa (a zatem normy społecznej, zwykle spisanej, która ulega instytucjonalizacji za pomocą specyficznych sankcji i formalnego narzucenia) homoseksualizm jest normalnym zachowaniem (czy orientacją seksualną), jako że nie podlega żadnym sankcjom (prawnym). Z punktu widzenia normy moralnej, gdzie margines tolerancji jest najmniejszy, homoseksualizm może być traktowany jako zachowanie (orientacja seksualna) naganne, złe, niezgodne choćby z dominującym światopoglądem czy religią. Jest zatem homoseksualizm zachowaniem zgodnym z normą, czy nie?

Jeszcze większe problemy będzie Pan miał z uściśleniem pojęcia "dewiacja". Tu, by cokolwiek zdefiniować, należałoby przyjąć jakieś kryteria. I jak się zdaje, takie są przyjmowane. Czym innym bowiem jest dewiacja definiowana w oparciu o kryterium normatywne, a czym innym w oparciu o kryterium reakcji społecznej. Przywołam tu definicję dewiacji zaproponowaną przez Beckera: "Dewiacją jest to co inni uznają za dewiację" (o ile to można nazwać definicją). Jeśli ja, psychiatra, nie uznaję homoseksualizmu za dewiację, to jest homoseksualizm dewiacją czy nie? Jeśli Pan uznaje homoseksualizm za dewiację, to jest on dewiacją czy nie? Wnoszę z Pana kategorycznego stwierdzenia, że homoseksualizm jest dewiacją, że zgody między nami nie będzie. Który z nas ma rację? Pan czy ja?

Z pewnością Pan też wie, że nawet w psychiatrii pojęcie normy i odstępstwa od niej nie jest ostre. Co jest zdrowiem, a co chorobą (psychiczną), skoro nawet w Ustawie o Ochronie Zdrowia Psychicznego nie zawarto definicji ani choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego, ani innego zakłócenia czynności psychicznych, gdyż ustawodawca przyjął założenie, że znaczenie i zakres pojęć medycznych nie powinny być ustalane w akcie normatywnym, gdyż pojęcia te są wyznaczane przez aktualny stan wiedzy medycznej? Podkreślam - aktualny.

Mam też nadzieję, że nie traktuje Pan homoseksualizmu w kategoriach dewiacji seksualnej, bo parafilią homoseksualizm też już nie jest. Na co wskazuje właśnie aktualny stan wiedzy medycznej.

Zapytam w takim razie jeszcze raz: jest homoseksualizm dewiacją czy nie?

---

Muszą być ludzie, którzy mają odwagę mówić swobodnie (Giordano Bruno)

>Zapytam w takim razie jeszcze raz: jest homoseksualizm dewiacją czy nie?

   To proste, panie Juliuszu C. - homoseksualizm dewiacją jest.

   Duży plus.

>

---

Muszą być ludzie, którzy mają odwagę mówić swobodnie (Giordano Bruno)

---

Są ludzie, którym frajdę daje swobodne mówienie. I nie jest to najgorsza ze znanych mi ułomności.

>   To proste, panie Juliuszu C. - homoseksualizm dewiacją jest.

A jakieś odniesienie się do treści posta Juliusza C.? Nie łaska. Pewno, że nie. Ale skoro nie czuje potrzeby dyskutować, to niechże idzie do swoich wątków wzmacniać szacunek do własnej osoby a nie tu się pałęta.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>>   To proste, panie Juliuszu C. - homoseksualizm dewiacją jest.
>... niechże idzie do swoich wątków wzmacniać szacunek do własnej osoby a nie tu się pałęta.

      ...

Uff, dobrze wiedzieć, że niektórzy mało, że się muszą onanizować dla uzyskania satysfakcji, to jeszcze robią to werbalnie, bo inaczej nie potrafią (nie stać ich na niebieskie tabletki?).

Człowiek jak sobie pomyśli o takich bliźnich, od razu czuje się lepiej wiedząc, iż inni mają gorzej.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>Człowiek jak sobie pomyśli o takich bliźnich, od razu czuje się lepiej wiedząc, iż inni mają gorzej.

   E tam, zaraz człowiek.

>Zapewne Pan wie, że w naukach społecznych nie ma zgody co do tego jak należy rozumieć te pojęcia.

   W odpowiedzi na gorącą prośbę "Sylwka", oraz wykorzystując chwilkę wolnego czasu, uzasadnię swoje, tutaj wyrażone zdanie.

   Otóż o naukach społecznych wiem tyle, że podobno istnieją, a moje zdanie o nich jest podobne, jak o definicji "społeczeństwa", czyli wszyscy którzy się nimi zajmują udają, że wiedzą czym.

>Przyjrzyjmy się definicji normy według Lesliego, Larsona i Gormana...
   Można też przyjrzeć się normom językowym (bo jakimś językiem się posługujemy nawet te normy opisując) i w tych- prócz dyskutowanych przez Szanownych Rozmówców Michała Mentraka i Juliusza C. norm profesjonalnych- istnieją też normy potoczne i do takich zaliczyłbym użyte przez Mentraka, a to ze względu na kontekst ich użycia.

   Kontekst akcentowany nie tyle lekko sygnalizowanymi przez niego "naukami społecznymi", co potoczną wymianą zdań na forum publicznym, za czym przemawia swobodne i "popularnonaukowe" potraktowanie tematu w charakterze ogólnym, a także liczne i z gruntu "niefachowe" grono adresatów tekstu.

   Tak więc w znaczeniu szeroko rozumianej percepcji społecznej homoseksualizm- jako zjawisko niszowe oraz mało akceptowane w Polsce, a także w potocznie rozumianym słowie "dewiacja seksualna", które to pojęcie jest powszechnie używane (pomimo usilnych, politpoprawnych starań) czy to ktoś do wiadomości przyjmuje czy nie- otóż w znaczeniu takiej normy potocznej homoseksualizm dewiacją jest.

   Tak samo, jak dewiacjami określane są inne zboczenia seksualne, a jedyna dostrzegalna różnica jest w akcencie emocjonalnym, wyrażanym i przypisanym przez werbalizującego podmiot rozmowy do poszczególnych parafilii.

   Powody rozdźwięku w stanowiskach zaprezentowanych przez uczestników Mentraka (z którym się zgadzam) i Sylwka są dość dobrze opisane tutaj, pod jakże znamiennym tytułem nadanym przez autora, Jacka Kamieniaka:

   "Mechanizmy wnioskowania i percepcji społecznej stosowane w manipulacji" -

- "Nasze postępowanie bardziej zależy od tego, jak swój świat rozumiemy, niż od tego, jaki ów świat w istocie jest. Co prawda sposób rozumienia świata w dużym stopniu odzwierciedla rzeczywistą jego naturę, ale w pewnej mierze zależy także od zawartości i stanu umysłu człowieka, wskutek czego ta sama sytuacja bywa różnie odczytywana przez różnych ludzi, a nawet przez tego samego człowieka przy różnych okazjach. Powodem tego zróżnicowania jest odmienność struktur umysłowych, do których ludzie się odwołują, interpretując znaczenie obserwowanych wydarzeń czy próbując zrozumieć zachowanie spotykanych przez siebie osób".(pogrubienia i kolor moje - Adamiak)
    (M. Lewicka i B. Wojciszke, Wiedza jednostki i sądy o świecie społecznym w: Psychologia t. 3., pod red. J. Strelau, Gdańsk 2000, s. 27.)

>Zapytam w takim razie jeszcze raz: jest homoseksualizm dewiacją czy nie?
   Ależ oczywiście, panie Juliuszu C., bo to, że ktoś nie chce dostrzegać przewagi piasku na pustyni, lub chce widzieć tylko fatamorganę z palmami wcale nie znaczy, że pustynia przestaje być pustynią - ona jedynie łudzi się dominować oazą dla tych, którzy tej oazy potrzebują za wszelką cenę, bo niewygodnie im myśleć, że jest jedynie wytworem ich chorej wyobraźni.

   Oazy nie da się wytworzyć chceniem, można jedynie udawać, że się w tę fatamorganę wierzy.
<

Sorki, ale zanim przejdziemy dalej rozwiążmy kwestię, do której odnosił się MAM. Wtedy będziemy wiedzieli, czy konkretny argument jest właściwy czy niewłaściwy.
MAM chodziło o krzywdę, której jakoby doznaje dziecko w rodzinie homo, bo będąc hetero pośród rodziców homo nie uczy się ról obowiązujących w rodzinie hetero.
Ja na to zaargumentowałem, że tak postawiony problem dotyczy mnóstwa rodzin z osobnikami hetero, gdzie z różnych powodów dzieci się tych ról nie uczą.
Dalej, hipokryzją jest odmawiać rodzinom homo adopcji z powyższego powodu nie odnosząc się wcześniej do "odbiegających od ideału" rodzin hetero. A już szczytem hipokryzji byłoby według mnie twierdzenie, że w domu dziecka mają lepiej niż w porządnej rodzinie homo.
Poproszę o odniesienie się w tym względzie zanim przejdziemy do ogólnych argumentacji.

Pozdrawiam

---

Zastanów się, czy swoim powyższym postem nie uraziłeś moich uczuć religijnych. Jestem ateistą- czczę Święty Spokój.

>Sorki, ale zanim przejdziemy dalej rozwiążmy kwestię, do której odnosił się MAM. Wtedy będziemy wiedzieli, czy konkretny argument jest właściwy czy niewłaściwy.
>MAM chodziło o krzywdę, której jakoby doznaje dziecko w rodzinie homo, bo będąc hetero pośród rodziców homo nie uczy się ról obowiązujących w rodzinie hetero.

O co MAM-owi chodziło, to widać. On jest przeciwnikiem jakiejkolwiek adopcji dziecka przez pary homoseksualne. Mam podobne zdanie, jednak tylko w przypadku adopcji dziecka "cudzego". Uważam, że dziecko jednego z partnerów powinno mieć możliwość wychowywania się w takiej rodzinie. I że należy takiej rodzinie pomóc, jeśli jest taka potrzeba. MAM uważa osoby homoseksualne za chore, ja nie.

>Ja na to zaargumentowałem, że tak postawiony problem dotyczy mnóstwa rodzin z osobnikami hetero, gdzie z różnych powodów dzieci się tych ról nie uczą.

Mówimy cały czas o adopcji, a nie o wychowywaniu w różnych rodzinach. Chociaż jedno z drugim się wiąże. Jednak, żeby mówić o wychowaniu w danej rodzinie, najpierw należałoby dać prawo takiej rodzinie do adopcji. Uważam, że nie powinno się dać prawa do adopcji dziecka przez pary homoseksualne, rodziców patologicznych i chorych. Dziecko przebywające w domu dziecka już wystarczająco wycierpiało i należy mu zapewnić warunki lepsze niż ma obecnie. Do dotychczasowych jest w jakiś sposób przyzwyczajone, więc trudno mu je pogorszyć.
Jeśli chodzi o wychowanie, to wszędzie tam, gdzie w jakiś sposób dziecko nie ma zapewnionego prawidłowego rozwoju, należałoby pomóc. Wiem, że to jest niemożliwe wszędzie, że zaraz będzie, że nie ma pieniędzy i inne powody też się znajdą, ale uważam, że największym problemem jest niechęć instytucji (ludzi) do pracy, bo po co ma jechać do takiej rodziny, skoro można siedzieć za biurkiem i pić kawę. Oczywiście jest wiele osób, które z "powołaniem" wykonują swoje obowiązki. Uważam również, że np. zakonnice nie powinny prowadzić domów dziecka, bo dziecko też nie nauczy się żyć w normalnym świecie. Dobrym rozwiązaniem, moim zdaniem, są rodzinne domy dziecka.

>Dalej, hipokryzją jest odmawiać rodzinom homo adopcji z powyższego powodu nie odnosząc się wcześniej do "odbiegających od ideału" rodzin hetero. A już szczytem hipokryzji byłoby według mnie twierdzenie, że w domu dziecka mają lepiej niż w porządnej rodzinie homo.

Co dla Ciebie jest porządną rodziną homo?

>Pozdrawiam

Również pozdrawiam.

Znowu się pogubiłem. Strasznie dużo słów a udało mi się zrozumieć tylko tyle, że jesteś przeciwna wychowywaniu dzieci przez rodziny homo. Z drugiej strony "pozwalasz" na taką sytuację, jeśli dziecko pojawi się naturalnie czy to u homo czy patologicznych hetero lub niepełnych rodzin hetero. W sumie nie możesz inaczej, bo tak stanowi prawo.

Pozostaje mi to odebrać jako unik przed powiedzeniem jasno, że uważasz, że jakiejś szkody dziecko hetero w rodzinie homo doznaje i to na tyle dużej, by zabronić adopcji takiej rodzinie dziecka.
Ja osobiście spytałbym osoby homo, czy czują, że doznały takiej krzywdy będąc wychowywane przez rodziców hetero. Jeśli nie, to ok, jeśli tak, to czy będą potrafiły uszanować naturę hetero dziecka (jeśli będzie hetero- zawsze jest szansa, że będzie z natury homo).

>>Dalej, hipokryzją jest odmawiać rodzinom homo adopcji z powyższego powodu nie odnosząc się wcześniej do "odbiegających od ideału" rodzin hetero. A już szczytem hipokryzji byłoby według mnie twierdzenie, że w domu dziecka mają lepiej niż w porządnej rodzinie homo.
>Co dla Ciebie jest porządną rodziną homo?
Rodziną, której nie można zarzucić patologii (np. pijaństwa), nie jest rozbita, stosunki między partnerami/partnerkami nie są toksyczne, że tak to nazwę. Do tego finansowo jest ok, oraz pod bokiem nie mieszkają mohery prowadzące krucjatę i zatruwające życie.

Pozdrawiam

---

Zastanów się, czy swoim powyższym postem nie uraziłeś moich uczuć religijnych. Jestem ateistą- czczę Święty Spokój.

>Znowu się pogubiłem. Strasznie dużo słów a udało mi się zrozumieć tylko tyle, że jesteś przeciwna wychowywaniu dzieci przez rodziny homo. Z drugiej strony "pozwalasz" na taką sytuację, jeśli dziecko pojawi się naturalnie czy to u homo czy patologicznych hetero lub niepełnych rodzin hetero.

Tak, pozwalam, bo dla tego dziecka, to "naturalne" warunki. Zwracam jednak uwagę, że należałoby otoczyć taką rodzinę pomocą i gdyby się okazało, że dziecku dzieje się krzywda, należałoby się zastanowić jak ten problem rozwiązać, w ostateczności odebrać prawa rodzicielskie (dotyczy to także rodzin patologicznych i niepełnych). Dla takiego dziecka, naturalną matką lub ojcem, będzie jego biologiczny rodzic, parter będzie tylko osobą mieszkającą pod jednym dachem. Możliwe że będę jakieś relacje między nimi, większe lub mniejsze, ale to będzie tylko parter jego rodzica. Do "swojego" rodzica to dziecko będzie się zwracało mamo/tato, a do partnera po imieniu lub wujku/ciociu. W przypadku adopcji przez parę homoseksualną, dziecko będzie miało wiele problemów. Jak sobie wyobrażasz najprostszą sytuację, że dziecko mówi do "rodziców" - np. tato 1 i tato 2? Jak to dziecko będzie traktowane np. w szkole przez rówieśników? Społeczeństwo nie akceptuje homoseksualistów, a dzieci są jeszcze okrutniejsze.

>W sumie nie możesz inaczej, bo tak stanowi prawo.

Mogę. Bo wyrażam swoje zdanie, a nie wykładnię prawa.

>Pozostaje mi to odebrać jako unik przed powiedzeniem jasno, że uważasz, że jakiejś szkody dziecko hetero w rodzinie homo doznaje i to na tyle dużej, by zabronić adopcji takiej rodzinie dziecka.

Nie unikam odpowiedzi. Staram się jasno wyrazić swój pogląd. Żebyś nie miał żadnych wątpliwości powiem wyraźnie: uważam, że adopcja "cudzego" dziecka i "wprowadzenie" go do rodziny homoseksualnej wyrządzi bardzo duże szkody takiemu dziecku.

>Ja osobiście spytałbym osoby homo, czy czują, że doznały takiej krzywdy będąc wychowywane przez rodziców hetero. Jeśli nie, to ok, jeśli tak, to czy będą potrafiły uszanować naturę hetero dziecka (jeśli będzie hetero- zawsze jest szansa, że będzie z natury homo).

Znowu myślisz dwie rzeczy. Adopcję z "naturalnym" środowiskiem dla tego dziecka. Dla dziecka, które urodziło się w rodzinie homo/heteroseksualnej, to środowisko jest naturalne. Inaczej wygląda sytuacja dziecka, które wychowywało się w rodzinie heteroseksualnej, z jakiś przyczyn jest w domu dziecka i nagle zostaje adoptowane przez parę homoseksualną. I co? Nagle nauczyć takie dziecko, że od teraz ma dwie mamusie lub dwóch tatusiów? Że do jednego powinno mówić mamo, a do drugiego tato? Że mama wcale nie musi być kobietą, a tata mężczyzną? A ile będzie sytuacji, że jedna mamusia przed druga będą chciały się wykazać, żeby być bardziej kochane? Zezwalając na adopcję dla par homoseksualnych, trzeba wziąć bardzo wiele czynników pod uwagę.

>>Co dla Ciebie jest porządną rodziną homo?
>Rodziną, której nie można zarzucić patologii (np. pijaństwa), nie jest rozbita, stosunki między partnerami/partnerkami nie są toksyczne, że tak to nazwę. Do tego finansowo jest ok, oraz pod bokiem nie mieszkają mohery prowadzące krucjatę i zatruwające życie.

Dziecko nie żyje tylko w 4 ścianach. Jest jeszcze środowisko, w którym się wychowuje, które go "zatruje".

>Pozdrawiam

Z wzajemnością i świątecznie.

>Tak, pozwalam, bo dla tego dziecka, to "naturalne" warunki. Zwracam jednak uwagę, że należałoby otoczyć taką rodzinę pomocą i gdyby się okazało, że dziecku dzieje się krzywda, należałoby się zastanowić jak ten problem rozwiązać, w ostateczności odebrać prawa rodzicielskie (dotyczy to także rodzin patologicznych i niepełnych).
Od 15 lat jestem "rodziną niepełną". Czy to znaczy, że potrzebowałam pomocy (czyjej? policji, prokuratury, kuratora sądowego?) w wychowywaniu dziecka, bo byłam niepewna, może nienormalna? Należało mnie bacznie obserwować, bo a nuż zrobię dziecku krzywdę? Wypraszam sobie. Ani rodzina homoseksualna, ani niepełna nie są rodzinami patologicznymi ex definitione. Nie trzeba im hurtem pomagać ani zakładać, że coś zrobią dziecku.
>Społeczeństwo nie akceptuje homoseksualistów, a dzieci są jeszcze okrutniejsze.
Bo walą prosto w oczy to, co dorośli myślą i wyszeptują między sobą? Dzieci same z siebie okrutne nie są. One tylko naśladują dorosłych, którzy mają długie jęzory i nie potrafią ich poskromić. Jak w domu słyszą o "tych pedałach", to potem powtarzają.
>Nie unikam odpowiedzi. Staram się jasno wyrazić swój pogląd. Żebyś nie miał żadnych wątpliwości powiem wyraźnie: uważam, że adopcja "cudzego" dziecka i "wprowadzenie" go do rodziny homoseksualnej wyrządzi bardzo duże szkody takiemu dziecku.
Czy to opinia wygłoszona na podstawie badań (jakich? gdzie? kiedy?), czy własnego wyobrażenia?
>A ile będzie sytuacji, że jedna mamusia przed druga będą chciały się wykazać, żeby być bardziej kochane?
Pominę kwestie nazewnictwa i przejdę od razu do tego zdania. A ile jest takich sytuacji w rodzinach heteroseksualnych? Nigdy nie widziałaś takiego przypadku, nie słyszałaś o tym, jak mamusia z tatusiem rywalizują o względy dziecka, a nierzadko do tego wyścigu dołączają się babcie? Ilu rozwodom towarzyszą gorszące sceny wydzierania sobie nawzajem dziecka, ile dzieci przeżywa traumę, bo kiedy jest z ojcem, słyszy "mama cię nie kocha", a kiedy z matką - "ojciec cię nie chce"? Myślisz, że walka o dziecko i o jego względy to problem par homoseksualnych? Akurat...
>Zezwalając na adopcję dla par homoseksualnych, trzeba wziąć bardzo wiele czynników pod uwagę.
Dokładnie tak samo, jak przy adopcji heteroseksualnej.
>Dziecko nie żyje tylko w 4 ścianach. Jest jeszcze środowisko, w którym się wychowuje, które go "zatruje".
Więc należy wyedukować "środowisko", żeby nie zatruwało życia ludziom i ich dzieciom.
Pozdrawiam.

>Należało mnie bacznie obserwować, bo a nuż zrobię dziecku krzywdę? Wypraszam sobie.
   I tu masz prawo sobie coś wypraszać...

>Ani rodzina homoseksualna, ani niepełna nie są rodzinami patologicznymi ex definitione.
   ... ale tutaj na jakiej podstawie? Na podstawie Twojego bycia autorytetem w kwestii rodziny niepełnej?

   Rodzina homoseksualna jest właśnie z definicji nienormalną, podobnie jak nienormalną jest każda rodzina niepełna czy zastępcza.
   Przynajmniej w polskich realiach społecznych.

>   Rodzina homoseksualna jest właśnie z definicji nienormalną, podobnie jak nienormalną jest każda rodzina niepełna czy zastępcza.

   Mieszasz, nie Ty jeden zresztą, przynajmniej dwa podobne, choć przecież różne znaczenia słowa normalność. Jeden, to normalność w znaczeniu utrzymywania się w ramach dominujących norm społecznych, historycznie i geograficznie zmiennych. Drugi, to normalność w sensie częstości występowania. Kłania tu się rozkład normalny . Nienormalność w sensie pierwszym to brak akceptacji społecznej, lub też stosunkowo niewielki jej stopień. Nienormalność w sensie drugim, to względna rzadkość występowania. Rodziny niepełne są normalne w sensie pierwszym i chyba jeszcze, choć nie jestem tego pewien, nienormalne w sensie drugim. Rodziny homoseksualne zaczynają być normalne w sensie pierwszym i nigdy nie będą normalne w sensie drugim.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>Rodziny niepełne są normalne w sensie pierwszym i chyba jeszcze, choć nie jestem tego pewien, nienormalne w sensie drugim.
   Mam rozumieć, że wszelkie ulgi oraz przywileje dla rodzin niepełnych są tej normalności potwierdzeniem?
   Bo do dzisiaj myślałem, że wręcz przeciwnie.

>Rodziny homoseksualne zaczynają być normalne w sensie pierwszym i nigdy nie będą normalne w sensie drugim.

   Czyli (na razie) są nienormalne pod każdym z wymienionych względów.

>   Mam rozumieć, że wszelkie ulgi oraz przywileje dla rodzin niepełnych są tej normalności potwierdzeniem?

   Jeśli te ulgi i przywileje są społecznie akceptowane, to chyba oczywiste, że tak właśnie jest, to znaczy że są potwierdzeniem społecznej akceptacji dla takiego typu rodziny. Jeśli są tylko tolerowane, to również nie przeczy to społecznej akceptacji, czyli normalności w sensie pierwszym.

>>Rodziny homoseksualne zaczynają być normalne w sensie pierwszym i nigdy nie będą normalne w sensie drugim.
>   Czyli (na razie) są nienormalne pod każdym z wymienionych względów.

   Co wcale nie znaczy, że te różne sensy można dowolnie zamieniać.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>   Mam rozumieć, że wszelkie ulgi oraz przywileje dla rodzin niepełnych są tej normalności potwierdzeniem?
>   Jeśli te ulgi i przywileje są społecznie akceptowane, to chyba oczywiste, że tak właśnie jest, to znaczy że są potwierdzeniem społecznej akceptacji dla takiego typu rodziny.
   Jeśli coś jest normalne dopiero po sztucznym dowartościowaniu, to jakoś widzę różnicę w porównaniu z normalnością, która jest normalna bez dodatków.

   Kulawy z protezą też normalnie chodzi.

   Handicap nie zrównuje statusu tylko zrównuje szanse, właśnie dlatego, że podmioty się gruntownie różnią.

>   Co wcale nie znaczy, że te różne sensy można dowolnie zamieniać.
   Jest już zakaz?- to mnie się udało w ostatniej chwili?

   Pozdrawiam.

>   Jeśli coś jest normalne dopiero po sztucznym dowartościowaniu,

   Nie dopiero, bo normalność (czytaj - społeczna akceptacja) jest warunkiem przyznania ulg i przywilejów, które nota bene z dowartościowaniem, sztucznym lub każdym innym, nie mają niczego wspólnego.

>   Kulawy z protezą też normalnie chodzi.

   Kulawy, z protezą lub bez, jest społecznie akceptowany, i w tym sensie jest normalny.

>   Handicap nie zrównuje statusu tylko zrównuje szanse, właśnie dlatego, że podmioty się gruntownie różnią.

   Mowa jest nie o statusie, lecz o społecznej akceptacji (czytaj - normalności).

>>   Co wcale nie znaczy, że te różne sensy można dowolnie zamieniać.
>   Jest już zakaz?- to mnie się udało w ostatniej chwili?

   Ależ mieszaj sobie do woli, nawet do dni ostatnich, tylko nie licz wtedy na żadną merytoryczną dyskusję, która nie byłaby tylko dyskusją o znaczeniu słów.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Nie dopiero, bo normalność (czytaj - społeczna akceptacja) jest warunkiem przyznania ulg i przywilejów...
   Powoli mnie przekonujesz, ale jeszcze przekonaj mnie (jeśli chcesz, oczywiście), że ta normalność była przed przyznaniem ulg i przywilejów, a nie dzięki nim.

>   Ależ mieszaj sobie do woli, nawet do dni ostatnich, tylko nie licz wtedy na żadną merytoryczną dyskusję, która nie byłaby tylko dyskusją o znaczeniu słów.
   Każda rozmowa jest fajna, jeśli jest fajna.

   Pozdrawiam.

>   Powoli mnie przekonujesz, ale jeszcze przekonaj mnie (jeśli chcesz, oczywiście), że ta normalność była przed przyznaniem ulg i przywilejów, a nie dzięki nim.

   Spróbuj porzucić na chwilę słowo normalność i zastąp je sformułowaniem społeczna akceptacja. Jeśli to nie pomoże, to skreśl społeczna i pozostaw samą akceptację.

   Już? Gotowy? To teraz sobie odpowiedz, czy przyznałbyś jakiś przywilej osobie, której nie akceptujesz, w nadziei, że pod wpływem tego przywileju zyska ona nagle Twoją akceptację?

>   Każda rozmowa jest fajna, jeśli jest fajna.

   Najfajniejsze są te na temat. Niestety masz spory udział w tym, że takich jest coraz mniej.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Spróbuj porzucić na chwilę słowo normalność i zastąp je sformułowaniem społeczna akceptacja. Jeśli to nie pomoże, to skreśl społeczna i pozostaw samą akceptację.
   Ok, robiem co mogem.

>   Już? Gotowy? To teraz sobie odpowiedz, czy przyznałbyś jakiś przywilej osobie, której nie akceptujesz, w nadziei, że pod wpływem tego przywileju zyska ona nagle Twoją akceptację?
   Gdybym jedynie ja (sam osobiście) miał dać przywilej dla spowodowania własnej akceptacji, to masz rację, cienko to widzę, ale jeśli mam firmę składającą się z, no, kilkuset osób w tym kilku mniej akceptowanych przez współpracowników, ale potrzebnych firmie, to dla dobra działania firmy, czyli realizacji jej priorytetowych celów - już tak.

   Bo nie mieszam uczuć z geszeftem.

   Więc próbuj dalej, jeśli chcesz.

>>   Każda rozmowa jest fajna, jeśli jest fajna.
>   Najfajniejsze są te na temat.
   Inny temat też jest tematem - de gustibus...

   Pozdrawiam.

>ale jeśli mam firmę składającą się z, no, kilkuset osób w tym kilku mniej akceptowanych przez współpracowników, ale potrzebnych firmie, to dla dobra działania firmy, czyli realizacji jej priorytetowych celów - już tak.

   Co już tak? Chcesz uzyskać akceptację nieakceptowanych przez przyznanie tym nieakceptowanym przywilejów? W swojej własnej firmie? Firmy nie mam i nigdy nie miałem, ale cóś takiego nigdy by mi do głowy nie przyszło. To się może co najwyżej kojarzyć z jakimś całkowicie nieprywatnym urzędem, w którym szef kochający wadze chce ją za wszelką cenę utrzymać poprzez szczucie jednych na drugich.

>   Inny temat też jest tematem -

   A ten temat też można finezyjnie zmienić na inny, co też tematem jest i tak da capo al fine, czyli do zawrotu głowy skutkującego "znudzeniem".

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

   Jeden z błędów polega na Twojej, lekko manipulacyjnej zamianie tolerancji na akceptację (jak setarkos słusznie zauważył), bo Państwu żadna akceptacja poszczególnych obywateli względem siebie nie jest potrzebna, a jedynie tolerancja. Piszę oczywiście o potrzebie (celu) funkcjonowania całości (państwa).

   Drugą manipulacją jest przykładanie emocji jednostek do nieistniejących emocji organizacji.
   Już pisałem - nie mieszaj uczuć z geszeftem.

   Teraz dam Ci przykład. Otóż miałem kiedyś firmę, lekko na wyrost nazwę ją "wielobranżową", bo prócz działalności budowlanej prowadziłem działalność cleanerską, związaną z czyszczeniem ładowni statków w gdyńskim (sporadycznie gdańskim) porcie.

   Była do bardzo dochodowa fucha, lecz jej dochodowość była uzależniona wprost od kaprysów ruchu statków w porcie, a jeszcze bardziej od wytrzymałości psychicznej brygady "szambonurków", jak ich pogardliwie nazywali "elitarni budowlańcy".
   Choć "nurki" mieli porównywalną z nimi płacę.

   Między innymi z tego powodu cała działalności cleanerska stanęła pod znakiem zapytania.

   Zacząłem płacić "szambonurkom" stałą pensję w wysokości ok. średniej krajowej za samą gotowość do pracy, czyli "za nic", a za każdy wyczyszczony statek od kubatury sprzątniętych ładowni, czyli tzw. "kubokwitów".

   Dodatkowo zarabiali pracując na akord, na "moich" budowach, nie licząc dochodów ze sprzedanych na lewo (za moim pozwoleniem) zmiotek zielonej kawy (lata 90-93*) z niektórych statków.

   Po dwóch miesiącach to oni stali się elitą, choć nadal "szambonurkami" pozostali - zgadniesz jaka była kolejność uzyskiwania tej "akceptacji"?

   Jeśli masz inne zdanie oraz chęć, to próbuj dalej.

>A ten temat też można finezyjnie zmienić na inny, co też tematem jest i tak da capo al fine, czyli do zawrotu głowy skutkującego "znudzeniem".
    De gustibus... Ale to już było.

   Pozdrawiam.

*- kilkanaście kilogramów tej kawy warte było wówczas następną średnią krajową, a czasami pod czujnym okiem strażników wywozili tonę i więcej.

Ale półprzestępcza działalność twojej firmy ma z kwestią dyskryminacji gejów naprawdę mniej wspólnego niż dyskryminacji Żydów czy niewierzących. A jednak te drugie uznajesz za pozbawione związku.

Gdzież tu logika?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>Ale półprzestępcza działalność twojej firmy...

   Mylisz się, to nie była przestępcza działalność firmy, lecz pracowników.

   Moja zgoda polegała na skalkulowaniu kosztów związanych z ew. wykupieniem ich z policji w razie wpadki, niewyrzucaniu za to z pracy, co byłoby karą (dla nich) najdotkliwszą, oraz skalkulowaniu ryzyka ew. straty kilku kontraktów.

   Kawa i tak razem z innymi nieczystościami była przeznaczona na wysypisko śmieci, ale nie wolno było jej wziąć, i na tym polegało to przestępstwo.

   No i pies drapał kawę, głównie chodzi o to, że Placownik jakoś mojego argumentu o "akceptacji" nie docenia.

Szczegóły zatajania przestępczego procederu naprawdę mniej mnie interesują od pytania (ponowionego): gdzie się ukrywa nieobecna logika?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>...gdzie się ukrywa nieobecna logika?
   "Sylwek", zadaj se trudu przeczytać wątek i go zrozumieć - ty będziesz miał zajęcie, a ja spokój przez kilka miesięcy, bo nie jest on taki długi.

>Jeden z błędów polega na Twojej, lekko manipulacyjnej zamianie tolerancji na akceptację (jak setarkos słusznie zauważył),

   Zapomnieliśmy już, zdaje się, skąd się w naszej dyskusji wzięła akceptacja. Przypomnę więc. Otóż twierdziłem, że jednym ze znaczeń słowa normalność używanych do określania społecznych zachowań jest utrzymywanie się w ramach dominujących norm społecznych. Zaś nienormalność, używana w tym samym znaczeniu, to brak akceptacji społecznej dla danego zachowania, lub też niewielki jej stopień. O tolerancji nie było tu mowy i stąd nie mogłem jej zamieniać na akceptację. I nie zamieniałem.

>bo Państwu żadna akceptacja poszczególnych obywateli względem siebie nie jest potrzebna, a jedynie tolerancja.

   Owszem. Tolerancja (pytanie jeszcze jak rozumiana) jako minimum. Choć akceptacja byłaby dla państwa zdecydowanie
bardziej korzystna, czyli jednak pożądana. Poza tym co to ma do rzeczy?

>Drugą manipulacją

   Czyli jednak ta pierwsza nie była jedynie lekko manipulacyjną zamianą? Owszem. Jestem manipulatorem. Ale nie w tym przypadku!

>jest przykładanie emocji jednostek do nieistniejących emocji organizacji.

   Zgodziłbym się, co najwyżej, że był to chwyt erystyczny. Chwyt, który okazał się w jakimś sensie płodny dla dalszej dyskusji.

>Teraz dam Ci przykład. Otóż miałem kiedyś firmę,

   W Twoim pouczającym przykładzie mieszasz akceptację ze statusem. Nie pierwszy raz zresztą, na co Ci już raz zwracałem uwagę. Zgadzam się więc, że można zmienić status jakiejś grupy poprzez przyznanie jej jakichś przywilejów. Jednak wcale nie musi się to przekładać na wzrost jej społecznej akceptacji, choć czasami może, czego negować nie sposób. W przypadku rodzin niepełnych ten przypadek nie zachodzi.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>Jednak wcale nie musi się to przekładać na wzrost jej społecznej akceptacji, choć czasami może, czego negować nie sposób. W przypadku rodzin niepełnych ten przypadek nie zachodzi.

Dodam, że przy okazji pokazuje to jedną z niespójności Adamiakowych wywodów. Mianowicie, jakim cudem przyznanie prawa do adopcji ma jednocześnie wywołać wzrost akceptacji i eksplozję homofobicznych nastrojów (tych, co to mają uderzyć w adoptowane dzieci)? Odrobinę sprzeczne.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>Dodam, że przy okazji pokazuje to jedną z niespójności Adamiakowych wywodów.
   Aha.

>Mianowicie, jakim cudem przyznanie prawa do adopcji ma jednocześnie wywołać wzrost akceptacji i eksplozję homofobicznych nastrojów (tych, co to mają uderzyć w adoptowane dzieci)?
   Nie wiesz? Naprawdę nie wiesz?

   To ciekawe, bo tutaj jeszcze wiedziałeś.

   Nawet zwróciłem ci na to uwagę, szczegółowo, gdybyś się jeszcze wypierał, krętaczu.

>Odrobinę sprzeczne.
   Jasne, jak cały gejowski cyrk adopcyjny.

>   Zapomnieliśmy już, zdaje się, skąd się w naszej dyskusji wzięła akceptacja.
   Ano, zapomnieliście, Placowniku.

>Przypomnę więc. Otóż twierdziłem, że jednym ze znaczeń słowa normalność używanych do określania społecznych zachowań jest utrzymywanie się w ramach dominujących norm społecznych.
   Owszem, tak stwierdziłeś, tylko zapomniałeś również (co NAM tak pamięć szwankuje wybiórczo?), że Twoje stwierdzenie było od początku manipulacją, co już daaawno wyłuszczyłem tutaj.

>   Zgodziłbym się, co najwyżej, że był to chwyt erystyczny.
   Czy ładniejsza nazwa wyklucza manipulację? A może tylko doprawia szczyptą hipokryzji? Żeby już całkiem w eufemizmy się pobawić.

>Chwyt, który okazał się w jakimś sensie płodny dla dalszej dyskusji.
   Czyli Twoje "chwyty" są płodne dla dyskusji, a już moje jedynie nudne?
    ...i tak da capo al fine, czyli do zawrotu głowy...?

>   W Twoim pouczającym przykładzie mieszasz akceptację ze statusem. Nie pierwszy raz zresztą, na co Ci już raz zwracałem uwagę.
   A czym Ty chcesz mnie pouczyć, Placowniku, swoim "całokształtem"?
   Pomijając, że pod tym linkiem nie widzę żadnego mojego tekstu.

>W przypadku rodzin niepełnych ten przypadek nie zachodzi.
   Wg. mnie zachodzi, bo niedowartościowanie materialne rodzin niepełnych pozostawiłoby je w dużo niższym statusie, a co za tym (na ogół) idzie, również akceptacji społecznej.

   Ale jeśli Placownik pisze, że nie, to nie.

   Choć akurat w tym przypadku jak pisze, że nie, to pisze.

   Pozdrawiam.

Edycja: minus. Za da capo al fine, gdybyś nie wiedział.

Rozwijając myśl z powyższego postu:
Używanie zamiast "normalna" "nienormalna" stosownie do kontekstu normalna- "częsta" lub "akceptowane społecznie", nienormalna- "rzadka" lub "nieakceptowana społecznie" mogłoby uczynić dyskusję bardziej merytoryczną,

Pozdrawiam

---

Zastanów się, czy swoim powyższym postem nie uraziłeś moich uczuć religijnych. Jestem ateistą- czczę Święty Spokój.

>   Mieszasz, nie Ty jeden zresztą, przynajmniej dwa podobne, choć przecież różne znaczenia słowa normalność.

   Natomiast Ty mieszasz znaczenie użytej przeze mnie "normy" w kontekście.

   Jeśli piszę o normie bez określania o jaką chodzi, to naturalnym jest, że chodzi o normę lub jej brak w znaczeniu potocznym ogólnym.

   Jeśli mam na myśli konkretną normę, to piszę jaką.

   Pozdrawiam.

PS Ale fajnie się pogadało "nie na temat", prawda?

>Jeśli piszę o normie bez określania o jaką chodzi, to naturalnym jest, że chodzi o normę lub jej brak w znaczeniu potocznym ogólnym.

Ale wiesz, normy z czasem się zmieniają.

>Ale wiesz, normy z czasem się zmieniają.
   A znasz przepis na te zmiany?

   Ja takiego przepisu nie znam, dlatego piszę o tych normach, które są.
   Mnie nie interesuje nieistniejące "jutro".

>>Ale wiesz, normy z czasem się zmieniają.
>   A znasz przepis na te zmiany?

Nie.

>   Ja takiego przepisu nie znam, dlatego piszę o tych normach, które są.
>   Mnie nie interesuje nieistniejące "jutro".

Ale właśnie one normy ulegają zmianie. Mówimy o czymś co właśnie traci stały kształt. Argumentujesz z pozycji form stałych, niezmiennych, chciałoby się rzec danych od boga.
Przewidywany kierunek zmian podobać się nie musi. Tobie np się nie podoba, a mnie owszem. Jak będzie, to tak naprawdę nie wiemy.

>> A znasz przepis na te zmiany?

> Nie.
>Ale właśnie one normy ulegają zmianie.
   Owszem.

>Mówimy o czymś co właśnie traci stały kształt.
   Ale nie znasz kształtu przyszłego.

>Argumentujesz z pozycji form stałych, niezmiennych, chciałoby się rzec danych od boga.
   Bzdura.

>Tobie np się nie podoba...
   Kolejna bzdura - jak może mnie się podobać coś, czego nie ma i do tego ten "nic" ma nieznany kształt?

>... mnie owszem. Jak będzie, to tak naprawdę nie wiemy.
   Więc albo znasz przepis na zmiany(jw.!), albo coś pokręciłeś.

>>Argumentujesz z pozycji form stałych, niezmiennych, chciałoby się rzec danych od boga.
>   Bzdura.

Tak mnie się wydaje(podkreślam - wydaje)

>>Tobie np się nie podoba...
>   Kolejna bzdura - jak może mnie się podobać coś, czego nie ma i do tego ten "nic" ma nieznany kształt?

Mówiłem o przewidywalnym kierunku zmian. To akurat podobać się może, lub nie.

>>... mnie owszem. Jak będzie, to tak naprawdę nie wiemy.
>   Więc albo znasz przepis na zmiany(jw.!), albo coś pokręciłeś.

Eee... nie rozumiem.

>Mówiłem o przewidywalnym kierunku zmian. To akurat podobać się może, lub nie.
>>Więc albo znasz przepis na zmiany(jw.!), albo coś pokręciłeś.
>Eee... nie rozumiem.

   To proste - ja nie znam przepisu na zmiany, więc nie kombinuję czy mnie się będzie podobać coś, czego jeszcze nie znam.

   Ty też piszesz, że tego przepisu nie znasz, ale trend jest ładny - dla mnie trendy nie są ani ładne, ani brzydkie, one tylko, po prostu są.

   Podobać lub nie podobać mogą mi się tylko efekty trendów, a nie sam proces.

Szanowny Panie Chlodwig! Mam takie pytanko. Jak tu się otwiera nowe wątki. Bo mam kilka pomysłów, a nie wiem jak zacząć. Np. chciałabym otworzyć wątek pt. "Pornografia dziecięca". Chodzi mi o to, czy na przykład jak zrobię mojej gołej wnuczce fotografię na plaży nudystów, to mogę zostać oskarżona o utrwalanie, posiadanie i rozpowszechnianie ( bo np. zechcę to zdjęcie pokazać koleżance) pornografii dziecięcej. Przecież nie ma prawnej definicji pornografii. Sądy odwołują się do oceny tzw. expertów. A ci experci, często z bożej łaski, to na czym się opierają. Na swoim widzimisię, czy na czym? I mogę na stare lata trafić za kratki. Może ktoś z czytelników forum ma jakieś pomysły. A drugi wątek, to chciałabym porozmawiać o Pani Alicji Tysiąc, ale nie od strony prawnej, bo do tej nie mam zastrzeżeń, ale od strony etycznej jej postępku. Czy postąpiła właściwie, bo przecież jej córeczka żyje i dowie się, albo już wie, że mamusia chciała się jej pozbyć. Tylko, że akurat tak się złożyło, że się jej to nie udało. Więc np. jak to jest od strony psychologicznej, czy Pani Alicja autentycznie może kochać swoją córeczkę, skoro tak na prawdę jej nie chciała. Myślę, że mogłaby się na ten temat rozpocząć ciekawa dyskusja.

Nowy wątek można założyć wchodząc:
www.racjonalista.pl/forum.php
Po wybraniu działu w jakim ten wątek ma się ukazać, wchodzimy "nowy wątek" i można pisać
Odpowiednim działem będzie "społeczeństwo i kraj"

Dziękuję i spróbuję. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

> Czy postąpiła właściwie, bo przecież jej córeczka żyje i dowie się, albo już wie, że mamusia chciała się jej pozbyć. Tylko, że akurat tak się złożyło, że się jej to nie udało. Więc np. jak to jest od strony psychologicznej, czy Pani Alicja autentycznie może kochać swoją córeczkę, skoro tak na prawdę jej nie chciała.

Nie chciała się pozbyć "córeczki" tylko strzępka galarety zagrażającego jej zdrowiu. Stosując taką logikę, każde dziecko co powstało w wyniku zawodnej antykoncepcji (pęknięta guma na przykład) byłoby "niekochane" bo rodzice chcieli się go pozbyć jeszcze przed poczęciem, tylko im najzwyczajniej nie wyszło.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

Oj Panie Sylwku, Pan też był takim strzępkiem galarety, a teraz jest Pan wspaniałym mężczyzną, i co, źle z tym Panu? Wolałby Pan nie być, nie istnieć? Ale możemy podyskutować, jak uda mi się założyć nowy wątek, bo z homoseksualizmem, o którym jest ten wątek, nie ma to wiele wspólnego.

"Byłem też" amebą w praoceanie cztery miliardy lat temu. Ale jej los też mało mi leży na sercu. Gdyby wyskrobać galaretę którą byłem, nie przejąłbym się, to chyba oczywiste.

Nie wyskrobano mnie - miałem szczęście.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>>Ani rodzina homoseksualna, ani niepełna nie są rodzinami patologicznymi ex definitione.
>   ... ale tutaj na jakiej podstawie?
Na podstawie definicji rodziny patologicznej.
>   Rodzina homoseksualna jest właśnie z definicji nienormalną, podobnie jak nienormalną jest każda rodzina niepełna czy zastępcza.
>   Przynajmniej w polskich realiach społecznych.
Ach, w polskich realiach... W polskich realiach społecznych ateista też jest "nienormalny".

>Na podstawie definicji rodziny patologicznej.
   To ja poproszę o linka - porównam ze swoją.

>Ach, w polskich realiach... W polskich realiach społecznych ateista też jest "nienormalny".
   Bo tak statystycznie jest.

>   Bo tak statystycznie jest.

Więc, czy wreszcie Adamiak będzie uczciwy i znajdzie jakieś podstawy do szacunku dla siebie i przyzna, ze nie tylko homosi, ale tez żydków i bezbożników trzeba wyłączyć z prawa do adopcji? I innych im podobnych nienormalnych (statystycznie)?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>Więc, czy wreszcie Adamiak będzie uczciwy i znajdzie jakieś podstawy do szacunku dla siebie i przyzna, ze nie tylko homosi, ale tez żydków i bezbożników trzeba wyłączyć z prawa do adopcji? I innych im podobnych nienormalnych (statystycznie)?

   Po pierwsze, to wątek o homoseksualizmie, a po drugie jeśli żydzi i bezbożnicy zaczną drzeć mordki o adopcję, to się może zastanowię i to tylko, jak mi się zechce, bo od dość dawna zajmuję się tylko tym, czym chcę.
   I nie żałuję.

   I nie widzę w tym żadnego związku z szacunkiem, tylko z chęciami lub ich brakiem - niekoniecznie mam do siebie szacunek na "Sylwkowych" zasadach, i też tego nie żałuję...
   Głęboko nie żałuję, "Sylwek".

To wątek o homoseksualizmie. Dlatego przy każdym "argumencie" trzeba uważnie zbadać, czy jest rzeczywistym argumentem czy przejawem homofobicznego trollizmu.

Jeśli "argument" nie posiada rzeczywistej wartości, bo pozornie odwołując się do obiektywnego kryterium (statystyczna nienormalność) okazuje się wybiórczo traktować je jako relewantne tylko wobec gejów, to znaczy, że to nie argument a akt homofobicznego trollingu.

Pokazałeś właśnie, że uprawiasz homofobiczny trolling.

Kim jesteś? Jak nazwać (bardziej elegancko niż to zrobiłem dwa dni temu) kogoś przejawiającego taka aktywność?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>... to znaczy, że to nie argument a akt homofobicznego trollingu.
   A co mnie obchodzi twoje nazewnictwo... akciane.

>Kim jesteś?
   Dla ciebie wyłącznie "Adamiak".

>Jak nazwać (bardziej elegancko niż to zrobiłem dwa dni temu) kogoś przejawiającego taka aktywność?
   Jeszcze ci nie pisałem, gdzie mam twoje nazwy?

Trollujesz.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>Od 15 lat jestem "rodziną niepełną". Czy to znaczy, że potrzebowałam pomocy (czyjej? policji, prokuratury, kuratora sądowego?) w wychowywaniu dziecka, bo byłam niepewna, może nienormalna? Należało mnie bacznie obserwować, bo a nuż zrobię dziecku krzywdę? Wypraszam sobie. Ani rodzina homoseksualna, ani niepełna nie są rodzinami patologicznymi ex definitione. Nie trzeba im hurtem pomagać ani zakładać, że coś zrobią dziecku.

Nie zakładam, że każda rodzina potrzebuje pomocy. Również wychowywałam się w rodzinie niepełnej (ojciec zmarł, gdy miałam 3 lata). Mama akurat świetnie sobie poradziła. Znam też rodziny, w których zmarła np. matka, a ojciec przeżywał załamanie nerwowe, bo nie umiał sobie poradzić ze wszystkimi obowiązkami, jakie na niego spłynęły. Zaczął pić, a dziećmi nikt się nie zajmował. I np. w takim przypadku, należałoby pomóc takiemu rodzicowi. Takie przykłady można długo wymieniać. Również w rodzinach pełnych zdarzają sytuacje, które powinny wzbudzić jakieś reakcje. A jeśli zapytałaś czyjej pomocy, to już odpowiadam, np. psychologa lub pedagoga szkolnego. Może to też być osoba, która sama przez podobna sytuacje przechodziła i zna z własnego doświadczenia jak można pomóc.

>>Społeczeństwo nie akceptuje homoseksualistów, a dzieci są jeszcze okrutniejsze.
>Bo walą prosto w oczy to, co dorośli myślą i wyszeptują między sobą? Dzieci same z siebie okrutne nie są. One tylko naśladują dorosłych, którzy mają długie jęzory i nie potrafią ich poskromić. Jak w domu słyszą o "tych pedałach", to potem powtarzają.

Dokładnie. A niektórych rodziców bardziej interesuje co dzieje się u sąsiadów niż w ich domu. Coś usłyszą, coś dodadzą i juz mają o czym mówić. Często właśnie używając mało wybrednych określeń, nie zdając sobie sprawy, że ich dzieci słuchają, a później powtarzają, nie rozumiejąc o czym mówią.

>>Nie unikam odpowiedzi. Staram się jasno wyrazić swój pogląd. Żebyś nie miał żadnych wątpliwości powiem wyraźnie: uważam, że adopcja "cudzego" dziecka i "wprowadzenie" go do rodziny homoseksualnej wyrządzi bardzo duże szkody takiemu dziecku.
>Czy to opinia wygłoszona na podstawie badań (jakich? gdzie? kiedy?), czy własnego wyobrażenia?

To moje opinia. Nie wiem czy były robione badania. Może ktoś ma jakieś wyniki badań, chętnie się z nimi zapoznam.

>>A ile będzie sytuacji, że jedna mamusia przed druga będą chciały się wykazać, żeby być bardziej kochane?
>Pominę kwestie nazewnictwa i przejdę od razu do tego zdania. A ile jest takich sytuacji w rodzinach heteroseksualnych? Nigdy nie widziałaś takiego przypadku, nie słyszałaś o tym, jak mamusia z tatusiem rywalizują o względy dziecka, a nierzadko do tego wyścigu dołączają się babcie? Ilu rozwodom towarzyszą gorszące sceny wydzierania sobie nawzajem dziecka, ile dzieci przeżywa traumę, bo kiedy jest z ojcem, słyszy "mama cię nie kocha", a kiedy z matką - "ojciec cię nie chce"? Myślisz, że walka o dziecko i o jego względy to problem par homoseksualnych? Akurat...

Oczywiście że słyszałam. To samo może również dotyczyć par homoseksualnych, bo nagle partner się znudzi. Zaczną się przepychanki między partnerami i co gorsza, okaże się, że adoptowanego dziecka nikt nie chce (może być taka sama sytuacja również w parach hetero). Tylko w przypadku dziecka wychowywanego w rodzinie homoseksualnej, to będzie kolejny problem, po wszystkich tych, o których juz pisałam.

>>Zezwalając na adopcję dla par homoseksualnych, trzeba wziąć bardzo wiele czynników pod uwagę.
>Dokładnie tak samo, jak przy adopcji heteroseksualnej.

Nie zgodzę się. W przypadku par homoseksualnych, trzeba bardziej wziąć pod uwagę środowisko, w którym to dziecko będzie przebywało. Jeśli "rodzice" mieszkają np. w bloku i wychodząc z klatki słyszą tylko epitety typu: pedał, ciota... itd., to trzeba się postawić w sytuacji dziecka. Inaczej jest, jak dziecko jest adoptowane przez heteroseksualnych rodziców. Wielokrotnie będzie tak, że to samo środowisko, będzie podziwiać takich rodziców, że zdecydowali się na adopcję i chcą wychowywać cudze dziecko.

>>Dziecko nie żyje tylko w 4 ścianach. Jest jeszcze środowisko, w którym się wychowuje, które go "zatruje".
>Więc należy wyedukować "środowisko", żeby nie zatruwało życia ludziom i ich dzieciom.

Najpierw trzeba wyedukować ludzi, że homoseksualizm nie jest chorobą. Niestety będzie to długo trwało.

>Pozdrawiam.

Również pozdrawiam.

>Najpierw trzeba wyedukować ludzi, że homoseksualizm nie jest chorobą. Niestety będzie to długo trwało.

   Czyli uważasz, że chorobę można leczyć metodą edukacyjno-indoktrynacyjną, przez zmianę jej nazwy?
   Już nie pytam, czy każdą, i tak mam wesołe święta.

>   Czyli uważasz, że chorobę można leczyć metodą edukacyjno-indoktrynacyjną, przez zmianę jej nazwy?

Tow. Adamiak,
Choroba nie jest czymś, czego należy sie wstydzić.

Glupoty tez nikt sie nie wstydzi, wręcz przeciwnie. I za cholerę leczyć sie nie chce. Szkoły i uniwersytety nic na to nie poradzą.

Wy tow. Adamiak nie jesteście chorzy! Jesteście normalni jak wszyscy inni homoseksualiście.
Tyle razy wam to kolektyw powtarza i nic. Plec nie ważna, ważne uczucia.

PS
Obejrzyjcie sobie La Cage aux folles z Końca lat 70 albo nowsza wersje tego filmu z Genem Hackmanem.

Jeśli mogę znowu skrócić, pojawiły się dwie kwestie:
1. Reakcja środowiska względem dziecka z powodu bycia w rodzinie homo- żyjemy w Polsce, powiedzmy że takie dziecko miałoby w Warszawie szanse "normalnego życia z rówieśnikami", jak nie w jednej szkole, to w drugiej, w końcu by trafiło do "porządnej"; ale na przykład w Pipidówie Wielkiej, gdzie stoją dwie szkoły do wyboru i mohery rządzą zostałoby najpewniej zniszczone. Inna rzecz, że Pipidów wiele, a Warszawa jedna( no dobra jest Kraków, Wrocław itp., ale i tak Pipidów więcej).
Tu się zgodzę, że jest ciężko, a zmian nie będzie, bo żadna partia ich nie chce (z 4 do wyboru). No chyba, że Unia nakaże, w niej nadzieja.
2. Strach przed tym, że jak dziecko pamięta mamę i tatę to nie zaakceptuje dwóch wujków lub dwóch cioć. Zaakceptuje bez problemu. Problemem będzie, gdy ktoś zacznie wmawiać, że on mieszkając u nich robi coś złego, grzech śmiertelny albo jest przez to gorszy.
Jak mu się hormony obudzą, to sam się przekona jakiej jest orientacji. Nie powinien mieć z homo rodziną gorzej niż z hetero. To jest moje zdanie. Chyba, że będą go na siłę leczyć z bycia "hetero"- w końcu KK "leczy" na siłę z bycia "homo". Ale wątpię by taka sytuacja mogła nastąpić.

Dodatkowo, co do sytuacji, którą nazywasz "naturalną"- że samo dziecko jest biologicznym dzieckiem homoseksualisty- to prócz przypadków, że dziecko jest adoptowane przez kogoś z rodziny adopcja jest z definicji "nienaturalna".

Pozdrawiam

---

Zastanów się, czy swoim powyższym postem nie uraziłeś moich uczuć religijnych. Jestem ateistą- czczę Święty Spokój.

>Dodatkowo, co do sytuacji, którą nazywasz "naturalną"- że samo dziecko jest biologicznym dzieckiem homoseksualisty- to prócz przypadków, że dziecko jest adoptowane przez kogoś z rodziny adopcja jest z definicji "nienaturalna".

A nie słyszałeś np. o przypadkach, gdzie homoseksualista zakłada heteroseksualny związek, ze strachu, co inni powiedzą?

>Pozdrawiam

Pozdrawiam również.

>A nie słyszałeś np. o przypadkach, gdzie homoseksualista zakłada heteroseksualny związek, ze strachu, co inni powiedzą?

   Często jest to białe małżeństwo.

>>A nie słyszałeś np. o przypadkach, gdzie homoseksualista zakłada heteroseksualny związek, ze strachu, co inni powiedzą?
>   Często jest to białe małżeństwo.

Z białego małżeństwa nie rodzą się dzieci. Nie o taki przypadek tu chodzi.

>A nie słyszałeś np. o przypadkach, gdzie homoseksualista zakłada heteroseksualny związek, ze strachu, co inni powiedzą?
Chodziło mi o to, że ogólnie adopcja nie jest "naturalna". Choć może się zdarzyć, że adoptuje się krewnego- wtedy jest "bardziej naturalna".
Pozdrawiam

---

Zastanów się, czy swoim powyższym postem nie uraziłeś moich uczuć religijnych. Jestem ateistą- czczę Święty Spokój.

Teoretyczną kwestię, czy należy zezwolić na adopcję dzieci przez pary homo, należy oddzielić od praktyki życia codziennego. Teoretycznie wiadomo, że nic się złego takiemu dziecku ze strony "rodziców" nie stanie. Ale pozostaje sprawa naszego kochanego ciemnogrodu. No ale cóż robić. Ktoś musi być tym pierwszym. Dawno temu w Ameryce była sobie mała murzyńska dziewczynka , która nie chciała jeździć autobusem, w którym obowiązywała segregacja rasowa. Więc pewnego dnia zajęła miejsce przeznaczone dla jej białych koleżanek i kolegów. No i oczywiście dziewczynka ta miała przechlapane.A przypominam, że była to mała niewinna dziewczynka, tyle tylko, że czarna. ALE gdyby ta dzielna dziewczynka nie przyjęła na siebie tych wszystkich ataków, które ją spotkały, to dzieci w Ameryce do dzisiaj jeździłyby rasowo podzielone. Biali z przodu. Czarnuchy z tyłu. Tak też i dzieci z rodzin homo. Z początku będą miały przechlapane (jak ta dziewczynka). Ale one przetrą drogę innym. Będą niestety musiały wziąć na siebie odium babć w charakterystycznych beretach, ale niestety per aspera ad astra.

>Ale one przetrą drogę innym. Będą niestety musiały wziąć na siebie odium babć w charakterystycznych beretach, ale niestety per aspera ad astra.

Będą musiały wziąć na siebie oznacza, że zostaną tym przytłoczone czy im się to podoba czy nie.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

a la guerre comme a la guerre

>a la guerre comme a la guerre

A na ołtarzu ofiarnym lepiej kłaść innych niż samemu się położyć.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

No dobrze, tylko kto ofiarami je czyni? JA, która nie obśmiewam i nie wyszydzam i nie potępiam odmienności, inności, różnorodności? Czy taka pełna miłości chrześcijańskiej babcia w moherowym berecie, która w imię tejże miłości zaszczuje takie dziecko i jego homorodzinę na śmierć?

>No dobrze, tylko kto ofiarami je czyni? JA, która nie obśmiewam i nie wyszydzam i nie potępiam odmienności, inności, różnorodności? Czy taka pełna miłości chrześcijańskiej babcia w moherowym berecie, która w imię tejże miłości zaszczuje takie dziecko i jego homorodzinę na śmierć?

Przecież to oczywiste, że jeśli włożysz dziecko do klatki lwa a ten je zeżre, to winny jest lew a nie Ty, prawda? Przecież pani profesor dziecka zeżreć wcale nie chciała a zachowanie lwa całym sercem potępia.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

>Przecież pani profesor dziecka zeżreć wcale nie chciała a zachowanie lwa całym sercem potępia.
   No i tak do skutku, aż się lwy z dziećmi polubią ku rosnącemu zadowoleniu pani profesor.

   Później przyjdzie czas wyboru następnych "dzieci" do uszczęśliwiania, bo "państwo profesorstwo" są nienasyceni w uszczęśliwianiu innych cudzym kosztem, byle tylko mieć zadowolenie z wykonania "dobrej roboty" dla "przyszłych pokoleń", oraz równie wymiernego dobra samego w sobie, czyli "postępu".
   Hłehłehłe.
<

Nie nie nie! No już nie przesadzajcie z tymi lwami! Pan Adamiak jest groźny jak tak się czasem sroży, ale chyba by mnie nie pożarł, a tem bardziej małej murzyńskiej dziewczynki. Chodziło mi tylko o prosty fakt nie mieszania skutku z przyczyną, lub na odwrót, vice versa. Nie obwiniajmy termometru, że pokazuje gorączkę.

>Nie nie nie! No już nie przesadzajcie z tymi lwami! Pan Adamiak jest groźny jak tak się czasem sroży, ale chyba by mnie nie pożarł, a tem bardziej małej murzyńskiej dziewczynki.

Wspominałem o lwie, który w tym porównaniu odgrywał rolę moherów. O Adamiaku nie było ani słowa, bo i żadnej przewidzianej dlań roli. Nie wiem skąd go wytrzasnęłaś i co ma piernik do wiatraka.
Gdybyś nie miała prof. przed nazwiskiem, pomyślałbym, że nie zrozumiałaś, co do Ciebie mówię ale jako że masz, podejrzewam, że próbujesz zbić mnie z pantałyku uderzając niby pojednawczo w humorystyczny ton. No cóż. Warto było spróbować

>Chodziło mi tylko o prosty fakt nie mieszania skutku z przyczyną, lub na odwrót, vice versa.
>Nie obwiniajmy termometru, że pokazuje gorączkę.

Jesteś gotowa położyć dzieci na ołtarzu ofiarnym (rzucić na pastwę moherów) w imię czego? Korzyści dla przyszłych pokoleń, dzisiejszej satysfakcji par homoseksualnych czy dla własnego poczucia, że zmieniasz świat na lepsze?

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

>Jesteś gotowa położyć dzieci na ołtarzu ofiarnym (rzucić na pastwę moherów) w imię czego? Korzyści dla przyszłych pokoleń, dzisiejszej satysfakcji par homoseksualnych czy dla własnego poczucia, że zmieniasz świat na lepsze?

Nie przesadzaj.

Skoro Adamiaka i MAM'a homofobia nie jest na tyle poważna by gotowi byli mordować dzieci dla ich dobra, to inni homofobowie zawsze i wszędzie będą tak straszni, że absolutnie żadna para homo nie mogłaby już teraz w Polsce z powodzeniem wychować dzieci?

Chyba jest w procesie adopcyjnym coś takiego jak wywiad środowiskowy pozwalający ocenić czy dana konkretna para zapewni właściwe warunki?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>>Jesteś gotowa położyć dzieci na ołtarzu ofiarnym (rzucić na pastwę moherów) w imię czego? Korzyści dla przyszłych pokoleń, dzisiejszej satysfakcji par homoseksualnych czy dla własnego poczucia, że zmieniasz świat na lepsze?
>Nie przesadzaj.

W czym przesadzam? W zadawaniu pytań? Nie czepiam się poglądów prof. Grabowskiej w ogólności, tylko tego fragmentu:

Tak też i dzieci z rodzin homo. Z początku będą miały przechlapane (jak ta dziewczynka). Ale one przetrą drogę innym. Będą niestety musiały wziąć na siebie odium babć w charakterystycznych beretach, ale niestety per aspera ad astra.

Nim to przeczytałem, dałem jej kilka plusów. Teraz pytam, żeby wiedzieć czy dawać dalej.

>Skoro Adamiaka i MAM'a homofobia nie jest na tyle poważna by gotowi byli mordować dzieci dla ich dobra, to inni homofobowie zawsze i wszędzie będą tak straszni, że absolutnie żadna para homo nie mogłaby już teraz w Polsce z powodzeniem wychować dzieci?

Nie twierdzę, że dzieci adoptowane przez homoseksualistów będą zabijane, tego nie powiedziałem. Porównanie z lwem było tylko porównaniem właśnie. Celowo wyrazistym.

>Chyba jest w procesie adopcyjnym coś takiego jak wywiad środowiskowy pozwalający ocenić czy dana konkretna para zapewni właściwe warunki?

Jest. I znów nie twierdzę, że pary homoseksualne nie są w stanie temu sprostać.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

Pana Adamiaka włączyłam, bo też tam coś o lwach wspominał. Więc nie był takim Filipem z Konopi. Co stoi na przeszkodzie temu, aby pary homo adoptowały dzieci? Dlaczego im tego nie umożliwić? Przecież to też są ludzie, którzy czują, kochają, chcą dobra. Chyba, że odmawiasz homoseksualistom ludzkich uczuć. Czy myślisz, że oni to skrajni egoiści, którzy chcą dziecka na przekór społeczeństwu, aby coś udowodnić, czymś się wykazać. Że dziecko ma im do czegoś posłużyć. Że traktują je jak zabawkę. Wątpię. Chyba mało wiesz o homoseksualistach i posługujesz się wyświechtanymi stereotypami. Wyobraź sobie czy gdyby naprawdę nie zależało im na daniu szczęścia małej istotce, to by podejmowali taki wysiłek? Przecież pary hetero, zanim dostaną dziecko, są prześwietlane i testowane i trwa taka procedura miesiące, jeśli nie lata. Więc po kiego licha homo mieliby się narażać na po dwakroć pewnie surowsze w ich wypadku obostrzenia i formalności gdyby nie kierowała nimi autentyczna potrzeba dania dziecku i sobie zarazem szczęścia. I jak mają postąpić? Ponieważ żyją w kretyńskim społeczeństwie to co, mają się wyrzec swego (i dziecka) szczęścia, bo po sąsiedzku mieszka jakaś idiotka, która ich wyzywa od pedałów? Mają się ukrywać i udawać, że to nie ich dziecko, tylko kuzyna? Zastanów się co Ty mówisz. I kto tu jest egoistą.

>Wyobraź sobie czy gdyby naprawdę nie zależało im na daniu szczęścia małej istotce, to by podejmowali taki wysiłek?
   Gdyby tak bardzo im chciało się zapewnić szczęście małej istotce, to zrobiliby sobie swoją.
   A mogą, gej nie jest synonimem niepłodności.

   Przecież własne dziecko dałoby o wiele więcej radości niż cudze, nie uważasz?

>   Gdyby tak bardzo im chciało się zapewnić szczęście małej istotce, to zrobiliby sobie swoją.
>   A mogą, gej nie jest synonimem niepłodności.

No przecież wielu sobie robi. Nie mieści ci się w głowie, ze niektórzy chcą adoptować dzieci, tak jak są pary heteroseksualne, też płodne, adoptujące dzieci?

No i "se zrobić" w tak prosty sposób nie mogą - jednak muszą wynająć matkę zastępczą lub donora spermy (jeśli to lesbijki).

No przyznaj się wreszcie. Po prostu nie lubisz pedałków.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>No przecież wielu sobie robi.
   To po jaką chorrrobę (przepraszam za przekleństwo) im jeszcze adopcja?

>Nie mieści ci się w głowie, ze niektórzy chcą adoptować dzieci, tak jak są pary heteroseksualne, też płodne, adoptujące dzieci?
   To znaczy geje już mają dzieci i chcą więcej?

>No i "se zrobić" w tak prosty sposób nie mogą...
   To nie jest trudne, "Sylwek", naprawdę.

>... jednak muszą wynająć matkę zastępczą lub donora spermy (jeśli to lesbijki).
   No, to nie łatwiej im, niż po cudze się użerać?

   Więc jednak nie o bejbi im chodzi, tylko o to, żeby coś udowodnić.

>No przyznaj się wreszcie. Po prostu nie lubisz pedałków.
   Nie wiem, nie próbowałem żadnego.
   Ale znam kilku w tym jeden mówi, że jest bi, zwyczajni kumple.

PS Temu bi, to trochę kiedyś zazdrościłem - miał 2 x większe szanse na bzykanie po dyskotece.

nie nie nie

bla bla bla

długo tak możesz pieprzyć od rzeczy.

Mówisz że mogą płodzić. I co z tego?
Płodnym parom hetero też zabraniasz adopcji?

Ale po co się pytam? Od odpowiedzi znowu wywiniesz się jak tak żmija.

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

>długo tak możesz pieprzyć od rzeczy.
   Nie wyrażaj się, a fe.

>Mówisz że mogą płodzić. I co z tego?
   Niech se spłodzą zamiast marudzić.

>Płodnym parom hetero też zabraniasz adopcji?
   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.

>Ale poco się pytam?
   A tego nie wiem.
   Wiem, że "po co" można zapisać oddzielnie, ale to nie jest przymusowe.

>Od odpowiedzi znowu wywiniesz się jak tak żmija.
   Która?
   Bądźże choć raz konkretny, "Sylwek".

>>Płodnym parom hetero też zabraniasz adopcji?
>   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.

   Na cholerę dałeś mi plusa za tę wypowiedź?

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.
>   Na cholerę dałeś mi plusa za tę wypowiedź?
   Co najmniej z dwóch powodów, z których pierwszy był taki, że się zgadzam z tym co napisałeś, bo sam tak od dawna twierdzę.

   A dlaczego pytasz?

   Pozdrawiam.

>>>   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.
>>   Na cholerę dałeś mi plusa za tę wypowiedź?
>   Co najmniej z dwóch powodów, z których pierwszy był taki, że się zgadzam z tym co napisałeś, bo sam tak od dawna twierdzę.
>   A dlaczego pytasz?

   Bo nie napisałeś: "Kochają mieć dzieci", choć różnica pomiędzy kochaniem dzieci, a kochaniem ich posiadania, powinna być dla Ciebie widoczna, o czym świadczyłby plus jaki mi dałeś.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>>>   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.

>   Bo nie napisałeś: "Kochają mieć dzieci", choć różnica pomiędzy kochaniem dzieci, a kochaniem ich posiadania, powinna być dla Ciebie widoczna, o czym świadczyłby plus jaki mi dałeś.

   I w czym widzisz mój błąd?
   Że nie dopisałem do zdania powyżej: bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej / do kochania?

   Czy może widzisz błąd w tym drugim, niewymienionym powodzie?

   Pozdrawiam.

>>Mówisz że mogą płodzić. I co z tego?
>   Niech se spłodzą zamiast marudzić.
>>Płodnym parom hetero też zabraniasz adopcji?
>   Nie, bo widocznie kochają dzieci i chcą mieć ich więcej.
Płodne pary hetero też sobie mogą spłodzić własne, zamiast marudzić. A jednak im prawa do adopcji nie odmawiasz.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,315993#w316596
Cytat:
Coś mi się widzi, że nie w płodności rzecz... Bo czemuż to o płodnych parach hetero nie napiszesz "jeśli chcą, niech sobie zrobią"?

>Płodne pary hetero też sobie mogą spłodzić własne, zamiast marudzić. A jednak im prawa do adopcji nie odmawiasz.
   Nie, bo na ogół dzieci z domów opieki adoptują małżeństwa, które już swoje dzieci posiadają, więc trudno im odmówić kompetencji.

>www.racjonalista.pl/forum.php/s,315993#w316596
> Cytat:

Jeśli chcą, niech sobie zrobią.

>Coś mi się widzi, że nie w płodności rzecz...
   A w czym?

>Bo czemuż to o płodnych parach hetero nie napiszesz "jeśli chcą, niech sobie zrobią"?
   Najczęściej o adopcję "dodatkowych" dzieci występują pary jw., które chcą mieć więcej dzieci, ale nie mogą ze względów zdrowotnych.

>   Najczęściej o adopcję "dodatkowych" dzieci występują pary jw., które chcą mieć więcej dzieci, ale nie mogą ze względów zdrowotnych.
>
Najczęściej o adopcję występują pary całkowicie bezpłodne którym nawet in vitro nie daje szans.

>Najczęściej o adopcję występują pary całkowicie bezpłodne którym nawet in vitro nie daje szans.
   Nie kompromituj się, "Alicja)Duda (moderator)", mogłabyś choć czytać uważniej - Meretseger podnosi kwestię par płodnych.

>   Nie kompromituj się, "Alicja)Duda (moderator)", mogłabyś choć czytać uważniej - Meretseger podnosi kwestię par płodnych.
>
W takim sensie też nie masz racji bo o adopcję występują płodne pary , które mieć dzieci nie powinny(choroby dziedziczne). Każesz im spłodzić swoje?

>>W takim sensie też nie masz racji bo o adopcję występują płodne pary , które mieć dzieci nie powinny(choroby dziedziczne). Każesz im spłodzić swoje?
   Ty jednak nie umiesz czytać - gdzie ja komuś coś każę?

   Płodnemu gejowi z chorobą dziedziczną też poradzę, by nie robił dzieci.

PS Kompromitacji "(Alicji)Dudy (moderator)" ciąg dalszy.

Pewnie tak. Na przykład Jarosław Iwaszkiewicz. Był strasznym gejem, a jednak miał żonę i dwie bodajże córki. To,że jego żona zwariowała przez te jego gejostwo, to szczegół. Ale nie wszyscy geje czy lesbijki chcą czy mogą mieć własne dzieci. Tak jak i pary hetero. Więc dlaczego, u diabła, nie mieliby móc zaadoptować jakiegoś biedactwa z ochronki?

>Ale nie wszyscy geje czy lesbijki chcą czy mogą mieć własne dzieci.
   Jeśli chcą, niech sobie zrobią.

   Jeśli nie mogą - załóż wątek o niepłodnych gejach.

O Matko Boska! Przed chwilą pisałam o domach dziecka. Ja już nie mogę! Pan nie pracował, z tego co się orientuję, w domu dziecka. Chę? Więc to jest takie teoretyczne gdybanie. Chę? Niech sobie zrobią, a jak nie mogą to lewą nogą i ble ble ble.A tu idzie o życie człowieka!

>Pan nie pracował, z tego co się orientuję, w domu dziecka.
   Słabo się orientujesz - pracowałem.

>A tu idzie o życie człowieka!
   Którego dziecka?- bo już się gubię w meandrach twoich łkań.

PS Ten plus przez pomyłkę. Zdecydowanie.

Felix culpa tak zwana. A ja o mało zawału nie dostałam jak zobaczyłam plusa od Pana Adamiaka. A może to taki wałęsowski plus ujemny?

>Pana Adamiaka włączyłam, bo też tam coś o lwach wspominał. Więc nie był takim Filipem z Konopi.

Udało Ci się przekonać mnie, że naprawdę nie rozumiesz

>Co stoi na przeszkodzie temu, aby pary homo adoptowały dzieci? Dlaczego im tego nie umożliwić? Przecież to też są ludzie, którzy czują, kochają, chcą dobra.

Właśnie to nie podoba mi się w Twoim rozumowaniu. Że można dać komuś dziecko jeśli na nie zasłuży. Nie, nie można i nie rozgraniczam tu ze względu na preferencje seksualne czy jakiekolwiek inne.

>Chyba, że odmawiasz homoseksualistom ludzkich uczuć. Czy myślisz, że oni to skrajni egoiści, którzy chcą dziecka na przekór społeczeństwu, aby coś udowodnić, czymś się wykazać.

Nie odmawiam im ludzkich uczuć. Skąd takie przypuszczenie?

>Że dziecko ma im do czegoś posłużyć.

Oczywiście, że tak, podobnie jak parom heteroseksualnym.

>Że traktują je jak zabawkę. Wątpię. Chyba mało wiesz o homoseksualistach i posługujesz się wyświechtanymi stereotypami.

Nie zarzucaj mi posługiwania się stereotypami, bo sama im ulegasz. Zadałem Ci proste pytanie, na które nie chcesz lub nie potrafisz odpowiedzieć. Zamiast tego imputujesz mi jakieś umysłowe ułomności i to z nimi a nie ze mną dyskutujesz. Po prostu założyłaś, że jeśli nie zgadzam się z Tobą w jednej kwestii, to nie zgadzam się w niczym. Często spotykam się z podobnymi sytuacjami na forum. Twoja reakcja jest stereotypowa.

>Zastanów się co Ty mówisz. I kto tu jest egoistą.

Zastanawiam się; niech Cię o to głowa nie boli. Abstrahując od tego, że w pewnym sensie każdy jest egoistą, to Ty

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

Nic nie rozumiem. Nic nie mówiłam o jakimkolwiek dawaniu. Nikt nikomu dziecka nie daje. Jeśli para spełnia określone warunki to po jakimś okresie otrzymuje dziecko na wychowanie. Ośrodek oddający tę sierotkę owej parze, robi to w dobrej wierze i ma duże przekonanie, że postępuje właściwie, na podstawie okresu próbnego, rozmów, badań itp. itd. Nie wiem, nie jestem specjalistką w dziedzinie adopcji dzieci. Nawet jeśli odda takie dziecko parze hetero, to też się znajdą "życzliwi", którzy uświadomią mu prędko, że jest znajdą czy innym podrzutkiem. Więc może w ogóle nie adoptować dzieci? Niech gniją w bidulach gwałcone przez starszych kolegów, albo księży katechetów.

>Nic nie rozumiem. Nic nie mówiłam o jakimkolwiek dawaniu. Nikt nikomu dziecka nie daje. Jeśli para spełnia określone warunki to po jakimś okresie otrzymuje dziecko na wychowanie. Ośrodek oddający tę sierotkę owej parze, robi to w dobrej wierze i ma duże przekonanie, że postępuje właściwie, na podstawie okresu próbnego, rozmów, badań itp. itd. Nie wiem, nie jestem specjalistką w dziedzinie adopcji dzieci. Nawet jeśli odda takie dziecko parze hetero, to też się znajdą "życzliwi", którzy uświadomią mu prędko, że jest znajdą czy innym podrzutkiem. Więc może w ogóle nie adoptować dzieci? Niech gniją w bidulach gwałcone przez starszych kolegów, albo księży katechetów.

Właśnie. Trudno się zdecydować, prawda? Może spytać samo dziecko? Od tego, według mnie, powinna się zaczynać i od razu na tym kończyć cała ta rozwlekła dyskusja. Wątpię czy biorą w niej udział jakieś dzieci przeznaczone do adopcji.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

Edycja:

Chyba każdy wypowiadający się w tym wątku ma duże przekonanie, że radzi właściwie.

Jak to spytać dziecko? Jak spytać niemowlę. Nie - mowlę czyli nie-mówi. To raz. Tyś jest okropny teoretyk. Byłeś kiedyś w domu dziecka? Może tak. Nie wiem. Ale ja jako studentka pracowałam w domu dziecka. Tam się nie trzeba o nic pytać. Jak wchodzisz to cię dzieci oblepiają i każde domaga się uwagi i miłości. I zapewniam cię, że nawet gdybyś był przegiętą ciotą z kolczykiem w nosie i torebką Teletubisia na ramieniu, to i tak tuliłyby się do ciebie i łasiły i byłyby szczęśliwe gdybyś je zabrał ze sobą z tego cholernego bidula do swojego domu, który mógłby być obiektywnie obskurną norą, ale byłby ICH domem, a ty byłbyś ICH tatusiem.

>Jak to spytać dziecko?

Zwyczajnie. Chodzi przecież o to, by dziecku było lepiej niż dotychczas.
Niemowlęta i bardzo małe dzieci na razie zostawmy.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

A jakie dzieci się adoptuje? 15 letnie? Czy też małe dzieci? 2,3 ,4 letnie?