Witam!

Każde stwierdzenie o istnieniu zawsze jest ostatecznie uzasadniane jakimś doświadczeniem (jakąś treścią świadomości). Jeżeli powiem, że w Tatrach istnieje czerwony motyl rozmiaru poloneza, to przekonam kogoś wtedy, jeśli go zabiorę w odpowiednie miejsce i będzie mógł tego motyla zobaczyć, powąchać i zmacać.

Jeżeli powiem, że istnieje rozwiązanie pewnego problemu matematycznego, to przekonam matematyków tylko wtedy, jeśli przedstawię ciąg symboli matematycznych, który będą mogli przemyśleć i dojść do tego samego przekonania o istnieniu, co ja.

Istnienie snów świadomych uzasadnia się czyimś snem świadomym.

Istnienie synestezji uzasadnia się czyimś doświadczeniem synestetycznym.

Istnienie bólu fantomowego uzasadnia się czyimś doświadczeniem bólu.

Czemu więc postulat istnienia Boga nie jest wystarczająco uzasadniony czyimś doświadczeniem religijnym?

Pozdrawiam,
Szemal

>>>Czemu więc postulat istnienia Boga nie jest wystarczająco uzasadniony czyimś doświadczeniem
>>>religijnym?
>>Powodów jest sporo. Wystarczającym powinno być to, że te doświadczenia są sprzeczne ze sobą, chyba że zakładasz, iż wszyscy bogowie, których ktoś doświadczał istnieją.
>Nie, jeżeli weźmiesz pod uwagę to, że ludzie są nie tylko omylni, ale też naturalnie zależni od kultury, w której się wychowali. Trudno jest mi uwierzyć, aby Wiking w doświadczeniu religijnym ujrzał Ganeshę, a Hindus - Odyna.
>>Jest jeszcze problem z tymi, którzy doświadczyli nie istnienia boga.
>A teraz mnie zaciekawiłeś. Jak wygląda takie doświadczenie nieistnienia boga?
Nie jestem ekspertem w Retoryce a więc powołam się na to co czytałam. Jest wspaniała książka pt. Żyć odważnie. Autor OSHO. I wprawdzie na okładce jest zdjęcie gór - typu alpejskiego, to autor nie mow i w niej o odwadze fizycznej a ...mentalnej. Bo żeczywiście, wymaga OGROMNEJ odwagi osobistej by przeciwstawić się bezrefleksyjnemu naśladownictwu wiar, zachowań i postaw kultury, w ktorej się człowiek wychował. Autor skłania się ku teorii, że, tak jak i innymi gatunkami żyjącymi, żądzi człowiekiem strach a ten częstokroć wyzwala z koleii agresję. To strach przed śmiercią, tak jak i życiem zresztą, kieruje nas w świat nadzieji. Polecam książkę. Mnie dała Ona dużo do myślenia i pomogła zrozumieć innych. Zwłaszcza tych innych "innych". Pozdrawiam. Marta - ty nie pani.

---

<"Mój pogląd odnośnie religii jest taki jak Lukrecjusza. Uważam ją za chorobę zrodzoną ze strachu i za źródło niewypowiedzianego nieszczęścia rodzaju ludzkiego" - Bertrand Russell>

"Czemu więc postulat istnienia Boga nie jest wystarczająco uzasadniony czyimś doświadczeniem religijnym?"
Chociażby dlatego ,że " oświeceni" którzy doznali objawienia, mogą je zawdzięczać , schizofrenii, epilepsji i różnym urojeniom spowodowanym chorobą psychiczną .Część z takich osób jest niezrównoważona, ma problemy z emocjami, przekonana o własnej nieomylności.Część z nich jest gotowa skrzywdzić innych ludzi, tylko dlatego bo takie mieli polecenia od "siły wyższej", która istnieje w ich mózgu jak projekcja dręczącej ich choroby.
Dodam tylko ,że można dostrzec w społeczeństwie pewne niepokojące tendencje.Otóż chodzi o grupę ludzi,która postrzega chorych psychicznie jak tych ,którzy "widzą więcej".Nie wątpię ,że widzą więcej co nie znaczy ,że jest to prawdziwe i zdrowe.