Witam, to mój pierwszy post na tym forum i wogóle odnośnie filozofii skierowany do innych.

Wiem że już takie pytania padały niejednokrotnie ale zadam je ponownie.
Jaki jest sens życia człowieka i wogóle życia? Wiem że na to pytanie do końca jeszcze nikt nie odpowiedział i być może nie da się na to odpowowiedzieć ale ciekawy jestem jakie znacie możliwości co do sensu życia człowieka.
A czy to nie jest tak że człowiek się pyta o sens istnienia z powodu lęków?
I czy da się żyć kiedy sensem istnienia staje się poszukiwanie sensu życia?
A co jeśli się okaże że poszukuję czegoś czego nie ma?

Pozdrawiam forumowiczów

>Jest troszkę "pokręcone", ale na codzienny użytek przedstawiam sobie to tak:
>- cel jest tym co zamierzamy, świadomie i umyślnie osiągnąć
>- sens to uzasadnienie zamiaru

Bardzo dobre rozróżnienie problematyki obu zagadnień

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Cel, sens, marzenia, plany, to wszystko dla mnie jedno i to samo.

Cel i marzenie nie może być tym samym. W swej naturze cel jest tym, co planujemy osiągnąć i czego jesteśmy wstanie dokonać. Marzeniom brakuje tego ostatniego elementu: Nie muszą być one racjonalne ani w ogóle możliwe do spełnienia. Zawsze marzyłam, aby poznać Alice Mary Norton. Nie żyje od paru lat. Dlatego to marzenie nie jest celem.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Że jak, proszę? Chyba czegoś nie zrozumiałam. Możesz rozszerzyć?

To nikt poza mną się nad tym nie zastanawiał? Trudno mi w to uwierzyć Pewien czas temu czytałam o doświadczaniach, w których badacze zabijali drobne stworzonka morskie w bliskim towarzystwie doniczkowych roślin. I rośliny cierpiały. Ja wiem, że nie powinnam wierzyć we wszystko, o czym czytam. Ale długo nad tym myślałam i czuję, że tak jest w istocie Roślinki należą do części materii ożywionej, czysta biologia. Reagują na dotyk, a w niektórych indiańskich kulturach praktykowanie rozmów z roślinami było rzeczą doprawdy naturalną. Co prawda kwiat nie jest aż tak zaawansowanym przejawem życia, jak ssak, ale nie jest mniej ważny.

I moje słowa rozumiem dosłownie Rośliny odczuwają do pewnego stopnia.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Ja bym tak jej nie podpuszczał. Już się boje nadciągającej riposty...

Teoria może nieracjonalna, ale sądzę, że godna uwagi My, ludzie, nie posiadamy wyłącznego prawa do odczuwania. Zwierzęta i rośliny też mają owe prawo.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Kto by tam mógł wiecznie żyć? Zauważ jak jest w życiu, tu na Ziemi. Nawet najlepsza i najbardziej przyjemna rzecz w nadmiarze przeradza się w piekło.

Nie mogę odmówić racji Twoim słowom. Według mnie, jeszcze nie dorośliśmy do zrozumienia pewnych spraw, ale z czasem wszystko nam się wyjaśni.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Tak, ale jeśli już to dla wybranych ludzi bo życie dla wszystkich byłoby cierpieniem nie do zniesienia.

Życie dla wszystkich byłoby cierpieniem? Skąd takie zdanie..? Naprawdę chciałabym to lepiej zrozumieć

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Właściwie o to mi chodziło A tak poza tym to chyba mglista jest granica pomiędzy hedonizmem a epikureizmem czyż nie?

Wg mnie granica jest znacząca. Czym innym jest carpe diem, codzienne uśmiechanie się i unikanie cierpienia w sposób uczciwy, a czymś zupełnie innym jest dążenie do zmysłowych przyjemności.

>Poza świadomością siebie, w czym jeszcze tak bardzo się różnimy od zwierząt? Jeśli zdejmie się wszystko z człowieka co kulturowe w tym odzież to do kogo jesteśmy podobni? Czy nie do zwierząt? Poza tym genetyka mówi nam w jak małym stopniu pod względem genów gatunek ludzki różni się od innych gatunków na tej planecie.

Niby nieznacznie się różnimy, ale w praktyce ta przepaść między nami jest ogromna Głęboka emocjonalność to ważna różnica.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>I tu pojawia się pytanie: do czego ma służyć ten rozwój?

Wierzę w głębszy sens ludzkiego życia. W powołanie. Może dlatego, że z natury mam charakter misjonarza... Ale nie w religijnym znaczeniu. Pragnę pomagać ludziom, skończyć medycynę i każdą możliwą humanistyczną dziedzinę nauki na studiach. Dla mnie rozwój to po prostu posługa innym ludziom. Nie jest to jednak odpowiedź, którą każdy mógłby dać, lecz moja, subiektywna.

>Serce z pewnością wie czego chce, szczególnie jak jest młode, im młodsze tym lepiej wie, najlepiej wie niemowlę. Potem każdy przechodzi pranie mózgu i już do końca mało kto wie czego tak naprawdę chce. Albo nie może zrobić tego czego chce bo nauczono go się lękać. W ogóle człowiek szczęśliwy jest gdy się nie lęka

Dlatego nigdy nie traćmy w sobie czegoś z dziecięcej wiary i zaufania Młody człowiek nie jest jeszcze tak zupełnie i w pełni skażony światem, dlatego często wie lepiej. Normy społeczne zabijają w nas wewnętrzne dziecko. A na to nie możemy pozwolić
Nie znoszę strachu, ale czasem działa na mnie pozytywnie. Wyznaję coś takiego jak słuszny, nieagresywny gniew, który leczy strach i problemy

Myślę, że jesteś mądrym i wrażliwym rozmówcą Dużo Pan wnosi do naszej ogólnej dyskusji.

---

"MAMO! MAMUSIU! ANIOŁY FRUNĄ PO NIEBIE!"

>Jaki jest sens życia człowieka i w ogóle życia? Wiem że na to pytanie do końca jeszcze nikt nie
>odpowiedział i być może nie da się na to odpowowiedzieć ale ciekawy jestem jakie znacie możliwości
>co do sensu życia człowieka.

Nie tak dawno wypowiedziałem się na ten temat tutaj
Może komuś się ta wypowiedź jeszcze na coś przyda.

Centralny jej fragment przepisuję w całości:
Powiada się, że tym, czego poszukujemy, jest sens życia. Otóż nie sądzę, żebyśmy szukali właśnie tego. Myślę, że tym, o co nam chodzi, jest doświadczenie życia jako takiego, tak, by nasze realne przeżycia na płaszczyźnie czysto fizycznej wywoływały rezonans w głębi naszej najbardziej wewnętrznej istoty i rzeczywistości, byśmy naprawdę doznali upojenia faktem życia.
(Joseph Campbell)

Otóż sądzę, że Campbell dość trafnie zwrócił uwagę na to, że zagadkę "sensu życia" należy rozwiązać w tym tu, konkretnym świecie, w którym my żyjemy. Chodzi więc o nasze życie, o to JAK je przeżyjemy.

O ile go dobrze zrozumiałem, to również mity i religie, którymi się fascynował (a był ich wielkim znawcą) mają - jego zdaniem - nie czynić nic innego, jak właśnie psychologicznie prowadzić człowieka do spełnienia życia w TYM TU ŚWIECIE.

Oczywiście nie każdemu musi to odpowiadać. Sądzę jednak, że przy postępującej racjonalizacji świata wcale nie szkodzi zapoznać się jednocześnie z przekazami mitycznymi. Chociażby dla pobudzenia wyobraźni.

>Poza materialnym aspektem naszego istnienia, tj. ciałem, funkcjonuje w nas rozum
Czy zawsze?

>i coś ponadto
skąd to wiesz?

>(Dla mnie jest to dusza).
Dziwnie się składa, że to słowo ma swe znaczenie w wielu mitologiach, a także u starych filozofów, którym nie śniło się nawet o kognitywistyce.
Może będzie Ci się chciało nie tylko kliknąć na tego linka.

>Ona nie może zniknąć ani stracić swej wspaniałości.
Skąd to wiesz?

>Dlatego sądzę, że to ma sens, a po śmierci coś jeszcze nas czeka.
Skąd to wiesz?

Czym jest mózg? Możemy powiedzieć, że jest to zwarta masa tkanki, utworzona przez komórki nerwowe i glejowe, otoczona siecią naczyń krwionośnych. Mózgowie utworzone jest z dwóch charakterystycznych struktur: pnia i półkul mózgu. Funkcją pnia mózgu jest integracja funkcji poszczególnych organów ciała w jedną, żyjącą całość. Funkcją półkul mózgu jest zapewnienie przetrwania organizmu jako całości po przez opracowywanie odpowiedzi organizmu na zmiany w środowisku. To ostatnie z(a)danie skrywa niewypowiedziane wprost słowo - umysł. Bez względu na przyjmowane stanowisko filozoficzne i poglądy religijne nie możemy pominąć faktu, że mózg jest w jakiś sposób powiązany z naszym subiektywnym doświadczeniem psychicznym. Od XIX wieku odnotowujemy nieustający rozwój wiedzy o mózgu i umyśle, a obecnie zadajemy sobie pytanie, czy oba te pojęcia nie oznaczają przypadkiem tego samego. Problemy filozoficzne, takie jak świadomość, czy wolna wola, odżywają z nowymi argumentami, wyniesionymi z badań mózgu. Coraz częściej literatura popularnonaukowa i felietony dziennikarzy zapełniają się uproszczeniami wiedzy o mózgu, zaś elementarne fakty z tej dziedziny weszły już do kanonu nauczania biologii w szkołach średnich. Co prawda wielu rzeczy jeszcze nie wiemy, ale to, czego się już dowiedzieliśmy, jest imponujące.

Widzisz, tu na tym portalu staramy się raczej myśleć sceptycznie - czyli między innymi nie powoływać się w swej argumentacji na twory wyobraźni, które w żaden sposób nie uzyskały potwierdzenia empirycznego.

Dzisiaj nawet nie ma takiej potrzeby. Chyba, że interesuje Cię los materii przed wielkim wybuchem... ale tego akurat z Twoich postów nie wywnioskowałem.

> Czy to, że jestem osobą wierzącą, podważa moją rację i nie pozwala mi się kierować logiką?<
Tyle że ta logika działa w bardzo ograniczonym stopniu i niekonsekwentnie.
>...kocham naukę i pragnę się rozwijać.<
I w tym znajdziesz tu wsparcie.

>Ale czym innym jest kulturalna rozmowa, a czym innym nie poszanowanie moich praw <
Twoje prawa będą z pewnością szanowane, bo prawa są nam wspólne.
Masz prawo do własnych opinii, ale nie do własnych faktów (cytat za astrotaurusem).

>Przecież nie proszę, by się ze mną zgadzano. proszę tylko o kulturę.<
Nie prosisz o "kulturę" tylko o szacunek dla swojej wiary - A NA TO LICZYĆ NIE MOŻESZ!
Jeszcze raz odsyłam Cię do Prologu Serwisu i Wprowadzania!

>Waszej wiary nie kwestionuję dla samej zasady.<
Ogromna wiekszość z użytkowników Forum jest całkowicie nie wierząca (w nic).
Fideizm jest nam (przważającej części) obcy.

>Rozsądek nie zaprzecza w swej istocie religii.<
Absolutnie jej zaprzecza!!!
Zanim będziesz "zabierać głos" polecam najpierw przeczytać wiele z tego co zostało tu na Portalu i Forum opublikowane i powiedziane - na pewno wzbogaci Twoja wiedzę i uchroni Cię to przed szokiem

---

"Jestem w kłopotliwym położeniu; zaplątałem się w życie bez własnej zgody."

>To nikt poza mną się nad tym nie zastanawiał?
Pewnie komuś się zdarzyło, różne choroby "chodzą" po ludziach.
>Pewien czas temu czytałam o doświadczaniach, w których badacze zabijali drobne stworzonka morskie w bliskim towarzystwie doniczkowych roślin.
Warto zadać sobie pytanie kto dlaczego i po co to napisał...

>Ja wiem, że nie powinnam wierzyć we wszystko, o czym czytam. Ale długo nad tym myślałam i czuję, że tak jest w istocie
To gratuluję dowód z czucia byłby dobry gdyby śmierdziały ci skarpetki, w tym wypadku chyba słabo pasuje.

>Roślinki należą do części materii ożywionej, czysta biologia.
W tym roku na Nobla z biologi się chyba nie załapiesz.

>Reagują na dotyk, a w niektórych indiańskich kulturach praktykowanie rozmów z roślinami było rzeczą doprawdy naturalną.
W niektórych kulturach praktykuje się rozmowy z drewnem, ścianami i wymyślonymi przyjaciółmi.

>Co prawda kwiat nie jest aż tak zaawansowanym przejawem życia, jak ssak, ale nie jest mniej ważny.
>I moje słowa rozumiem dosłownie Rośliny odczuwają do pewnego stopnia.
Czy twoi rodzice wiedzą jakie strony przegląda ich pociecha? Mam niejasne wrażenie, że nie byliby zachwyceni...

---

Parafrazując: Ideologia śmierdzi!

Mirabelko, na tej stronie oczekujemy dokumentowania takich wymysłów odpowiednimi danymi naukowymi. Narażasz się na śmieszność, zachowując się tak, jak teraz.

"Stworzony"?

Przede wszystkim wierzę w siebie. Reszta to nie kwestia "wiary", a raczej zaufania. Do rodziny, że mnie kocha i wspiera, do nauki, że odpowie na moje pytania (może nie na wszystkie od razu, ale jednak), do szefa, że mnie nie wyleje z pracy przed emeryturą . Kapłanom różnych bogów oraz politykom nie wierzę
Swoją "wiarę" opieram na dowodach. Na przykład jeśli rodzina raz i drugi mnie wsparła, to wierzę, że zrobi to po raz kolejny. Wiara bez dowodów do mnie nie przemawia. Żeby mnie do czegoś przekonać, trzeba mi pokazać palcem dowód, a przynajmniej solidną przesłankę. "Na gębę" w nic nie uwierzę, taka już jestem nieufna.
Miłego dnia