"Subjected to proper critical analysis, Mein Kampf reads like an absurd, paranoid, semi-illiterate pamphlet - it debunks itself. George Orwell's scathing review nailed it: "The initial, personal cause of [Hitler's] grievance against the universe can only be guessed at; but at any rate the grievance is here. He is the martyr, the victim, Prometheus chained to the rock, the self-sacrificing hero who fights single-handed against impossible odds. If he were killing a mouse he would know how to make it seem like a dragon. One feels, as with Napoleon, that he is fighting against destiny, that he can't win, and yet that he somehow deserves to".

"...czy i jak publikować tego rodzaju bądź co bądź niebezpieczne teksty"

Dzieło zrecenzowane jak powyżej - a fragment ów został zaczerpnięty z materiału przez Pana podlinkowanego - nie może być niebezpieczne. Taka paranoiczna, absurdalna, pisana przez połowicznego analfabetę księga jeżeli już jest dla kogoś niebezpieczna - w tym ujęciu - to dla nazistów. Bo ich kompromituje tą swoja absurdalnością. Chyba że owa recenzja nie jest stwierdzeniem faktu, a projekcją życzeń jej autora? Bo dzieło Hitlera chyba nadal ma jednak sporą siłę rażenia. Nie ze względu na swoją treść - ona jest rzeczywiście drętwa - ale ze względu na osobę autora. Zwłaszcza teraz gdy następuje w Europie antysystemowy bunt, Hitler ze swoim megacudem wyprowadzenia Niemiec z szamba weimarskiego kryzysu - musi budzić pozytywne skojarzenia. Że nie wspomnę o Turcji, Indiach, Brazylii, Chinach i wielu innych krajach. Decyzja o opublikowaniu jego dzieła jest konsekwencją jego ogólnej dostępności via internet. Nic tak bardzo nie demoralizuje jak zakaz, który pozostaje martwym. Stąd ta decyzja - jak najbardziej logiczna. A propos popularności Hitlera. Równie popularna okazuje się jego spuścizna artystyczna. Ostatnio, akwarela wyszła spod jego pędzla ( jakiś kościół w Wiedniu - Hitler miał świetną kreskę do świątyń) została sprzedana na aukcji w USA za sumę trzykrotnie większą aniżeli szkic Picassa. Niebywałe ale jednak prawdziwe.

www.washin(*)imes-a-picasso/article/2560214

>Decyzja o opublikowaniu jego dzieła jest konsekwencją jego ogólnej dostępności via internet.

Oraz uprzedzeniem konsekwencji wygaśnięcia praw autorskich do utworu dzierżonych przez rząd Bawarii.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

"Metauwaga co do dyskusji - chciałbym uniknąć, na ile to możliwe, skupiania się na osobie AH, a wolałbym zająć się tematem szerszym i innego rodzaju - czy i jak publikować tego rodzaju bądź co bądź niebezpieczne teksty".

Problem jest w tym co to znaczy "tego rodzaju" oraz "niebezpieczne". Quot homines tot sententiae. Co dla Pana jest "tego rodzaju" dla innego będzie "tamtego rodzaju" i niekoniecznie tak bardzo niebezpieczne. Wniosek jest chyba dosyć oczywisty: zabrania się zabraniać, a wszelkie ciągątki do recenzowania czyichkolwiek myśli należy w sobie bezwględnie powściagnąć ze wzgledu na zasadę wolności słowa i prawa do ekspresji. W przeciwnym wypadku nie będzie większej różnicy między nazistami palącymi zdegenerowane książki a wrogami nazistów przywalających stempel cenzury na książki (wypowiedzi i myśli), które w ICH SUBIEKTYWNEJ OPINII są nazistowskie

>Problem jest w tym co to znaczy "tego rodzaju" oraz "niebezpieczne".

Powiedzmy, "kultowe" inaczej.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

W 2005 wrocławskie wydawnictwo wydało Mein Kampf też z naukowym opracowaniem. Nakład 20 tys. - bardzo duży, pokazuje, że nawet u nas skala zainteresowania jest bardzo duża. W przypadku dzieł oddziaływających w dużej mierze na emocje dodanie opracowania naukowego - jedynie w ograniczonym zakresie zmieni jego odbiór. Pozwala natomiast na ominięcie zakazu propagowania nazizmu. Ale w tym roku wygasają prawa majątkowe Bawarii do książki Hitlera, więc siłą rzeczy znajdzie się ona w obiegu.

>[..]. Ale w tym roku wygasają prawa majątkowe Bawarii do książki Hitlera, więc siłą rzeczy znajdzie się ona w obiegu.

Mein Kampf od wielu lat jest dostępne w internecie. Czytałem w oryginale - jest to mieszanina
demagogii i pseudofilozoficznych rozważań, podpartych quasi-socjologią i politologią.
Wszystko w pangermańskim sosie.

www.racjonalista.pl/forum.php/s,549049#w550328

---

Pogrążony w wierze odrzuca rozum.

Czytałem Mein kampf.

Wołabym przeczytać 10 tomów dzieł Lenina, niż jeszcze raz czytać Mein Kampf.
Poza wszyskim, że jest to obrzydliwe, to jest to niemiłosierny bełkot, pisany bardzo kiepskim językiem. Czyta to się to koszmarnie.

>Czytałem Mein kampf.
>Wołabym przeczytać 10 tomów dzieł Lenina, niż jeszcze raz czytać Mein Kampf.
>Poza wszyskim, że jest to obrzydliwe, to jest to niemiłosierny bełkot, pisany bardzo kiepskim językiem. Czyta to się to koszmarnie.

Tak, też miałem takie wrażenie. Wersja zalinkowana wyżej to trochę lepsze tłumaczenie od tej wersji, którą wcześniej przeglądałem. Zdołałem przebrnąć przez fragmenty, dłuższa lektura była niemiła. To są ewidentnie wynurzenia człowieka zaburzonego, takie odnoszę osobiście wrażenie.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

"To są ewidentnie wynurzenia człowieka zaburzonego, takie odnoszę osobiście wrażenie".

Zeszło jednak na autora dzieła - co nie dziwi, bo trudno jest mówić o dziele w oderwaniu całkowitym od jego autora
Z Hitlerem jest ten problem, iż do tej pory trudno było o obiektywną biografię jego osoby - w myśl zasady, iż historię - subiektywnie - zawsze piszą zwycięzcy. Powoli zaczyna się to zmieniać w związku z upływem czasu i w rezultacie coraz częściej otrzymujemy coraz bardziej obiektywne i znniuansowane opracowania jego sylwetki. Nie ma bowiem nic gorszego w pracy zawodowego historyka, niż dopuszczenie do głosu swoich własnych osobistych uczuć i emocji - bez względu na to jak szlachetne byłyby ich pobudki.
Hitler fascynuje nadal bo bardzo wyraźnie odstaje od standardu. W 1920 roku był on - jak to jest podkreślone w podlinkowanym artykule - zerem, złamanym człowiekiem przeżywającym swoją wojenną i powojenną traumę. w 1933 roku był kanclerzem Niemiec, stworzył w międzyczasie bardzo prężną partię i ruch oraz sformułował zasady nowej, oryginalnej ideologii. To wszystko w ciagu 13 lat - zakrawa to na cud. Z punktu widzenia socjalnej inżynierii i skuteczności politycznej był on absolutnym geniuszem. Fakt, iż były okoliczności mu sprzyjające nie wyjaśnia tego fenomenu. Bo przecież te okoliczności były eksploatowane przez innych graczy i inne ruchy, mające na starcie znacznie lepsze zaplecze niż Hitler. Jego wyjątkowość szczególnie klarownie rysuje się na tle innych wielkich polityków jego okresu. Jednakże Churchill, Roosvelt czy Stalin pozostają z anim daleko w tyle. Nie stworzyli oni bowiem od początku nowej ideologii, a w przypadku dwóch z nich (Churchill, Roosvelt) można mówić o byciu skazanym na sukces, zważywszy na ich pochodzenie, zaplecze, koneksje i środki finansowe jakie mieli do dyspozycji. Stalin lepiej się sytuuje w tym zakresie bo rzeczywiście sam z nizin wielkich - jak Hitler - dochodził do wszystkiego, jednakże jego stalinizm jest raczej pochodną specyficzną istniejącego już ruchu - do którego Stalin dołączył - niż całkiem odrębną jakością, a poza tym raczej pogrążył on gospodarkę ZSRR a nie wyprowadził ją na prostą. Nazizm pod Hitlerem osiągnąl niewyobrażlany sukces. Wyciągnął w ciagu 4 lat Niemcy z bagna kryzysu meimarksiego. i to wyciągnął w wielkim stylu. Okazał się więc bardzo skuteczną ideologią. Twierdzenia pseudohistoryków, iż stało się tak bo Hitler uruchomił zbrojenia są klasycznym propagandowym kłamstwem. Program zbrojeń ruszył w 1936 r., gdy gospodarka Rzeszy stała już mocno na nogach. Warto w tym kontekscie dodać, iż roosveltowski New Deal - odtrąbiony wielkim sukcesiem - jest dosyć nieudolną wersją nazistowskiego programu wychodzenia z kryzysu. Sam wielki Keynes - autor jego teoretycznych założeń - wprost to przyznawał. Wyjątkowość fenomenu Hitlera ilustruje - w jakiejś tylko mierze - następujący fakt: Churchill ani razu w swoim życiu nie jechał środkiem masowej komunikacji (autobus, tramwaj, regularny pociąg, samolot pasażerski). Hitlera zaś przez długie lata jego wiedeńskiej biedy nie było stać na bilet do środka masowej komunikacji typu tramwaj. Musiał chodzić pieszo po Wiedniu - i takie są perypatetyczne pierwociny nazizmu.
Fakty powyższe, które piórkiem muskają cały problem, przesądzają o tym, iż Hitler jest tematem ciągle żywym, ciągle na jego temat i nazizmu powstaje mnóstwo prac, a ich autorzy prowokowani zagadką owych 13 lat, nieustannie usiłują rozwikłać ów fenomen, chociaż zazwyczaj nie stawiają problemu wprost - tak jak ja to zrobiłem - aby nie narazić się na zarzut sympatii do nazizmu.

.
>Z Hitlerem jest ten problem, iż do tej pory trudno było o obiektywną biografię jego osoby - w myśl zasady, iż historię - subiektywnie - zawsze piszą zwycięzcy.
Przecież to na bank pewne, że Pan Arminius napisał by zupełnie inną od dotychczasowych biografii Hitlera,
podobnie jak historię Niemiec i Niemców w latach 1918 - 1948.
To byłaby nareszcie ta obiektywna historia.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,474361/z,0

@@@
.

"Przecież to na bank pewne, że Pan Arminius napisał by zupełnie inną od dotychczasowych biografii Hitlera,
podobnie jak historię Niemiec i Niemców w latach 1918 - 1948".

Podaję pod spodem link do recenzji takiej biografii, zamieszczając równocześnie jej fragment:

"Yet this biography does not dwell on the commonly perceived shortcomings of Hitler, or Hitler's Germany; the focus remains on the man.. Stolfi has given us a remarkable portrait of one of history's unique personalities. Hitler was on occasion, a Caesar, a messiah, a prophet, a charismatic orator, a Metternich, and on any given day he played these individual roles to perfection, but he was always 100 percent Hitler.
We also are exposed to a Hitler who brought opera and art to the masses, who pioneered the modern interstate highway concept, who-following Henry Ford's lead-brought the Volkswagen to Germany, and who-according to Liddell-Hart-fostered the development of the most efficient armed forces in history".

afri.au.af.mil/review_full.asp?id=295

.
"Przecież to na bank pewne, że Pan Arminius napisał by zupełnie inną od dotychczasowych biografii Hitlera,
podobnie jak historię Niemiec i Niemców w latach 1918 - 1948".
>Podaję pod spodem link do recenzji takiej biografii, zamieszczając równocześnie jej fragment:
Ależ ja wiem od początku Pana udziału w naszym forum, iż Pan czytuje i cytuje tylko dzieła wybrane.
www.racjon(*)m.php/z,0/d,2/s,656951#w657031
Ja też już od dziecka sam sobie wybieram to co czytam i dokonuję samodzielnych ocen poznanych przez siebie tekstów. Ani Hitler, ani hitleryzm nie są przedmiotem mojej fascynacji, a ilość książek, które jeszcze chciałbym przeczytać jest ogromna.

@@@
.

.
> Zdołałem przebrnąć przez fragmenty, dłuższa lektura była niemiła. To są ewidentnie wynurzenia człowieka zaburzonego, takie odnoszę osobiście wrażenie.
Najważniejszym jest to, iż jest to Pańskie osobiste wrażenie, a nie wiedza na podstawie tego co Panu inni opowiadali.

@@@
.

>.
>> Zdołałem przebrnąć przez fragmenty, dłuższa lektura była niemiła. To są ewidentnie wynurzenia człowieka zaburzonego, takie odnoszę osobiście wrażenie.
>Najważniejszym jest to, iż jest to Pańskie osobiste wrażenie, a nie wiedza na podstawie tego co Panu inni opowiadali.

Tak, zawsze, kiedy jakiś temat historyczny czy polityczny rozpala wielkie emocje, ciekawią mnie właściwe źródła a nie dalekie echa. Co do osobistych wrażeń natomiast, może wpływ na to miała moja wiedza na temat przejść AH na froncie, gdzie był przez dwa tygodnie oślepiony chlorem oraz cytowane w sieci materiały amerykańskiego Biura Służb Strategicznych (odtajnione w 1968), w którym rozpatrywano kwestię seksualności Hitlera. Dość szokujące informacje autorstwa żydowskiego historyka S. Igry dotyczące pobytu Hitlera w Wiedniu i Monachium, poświadczane przez D. Sewarda (Napoleon and Hitler), że AH w obu tych miastach zarabiał jako homoseksualna prostytutka, drugi twierdzi, że istnieje wpis w archiwach policji wiedeńskiej umieszczający go na liście homoseksualistów. To wszystko są kwestie dotyczące osoby, które być może mogą mieć jakiś wpływ na sposób odbierania tego, co pisała. Mogły to być wyssane z palca, propagandowe zagrania, Seward jest znany ze swego konserwatywnego katolicyzmu, ale też nie jestem przekonany, czy nie ma w tym ziarna prawdy; tu kończą się moje kompetencje, zatem pozostaje zawieszenie sądu.

To są pewne "uprzedzenia", które nieuchronnie wpływają na recepcję tekstów, ale jestem pewien, że w czysto naukowym sensie ten tekst wymaga krytycznej analizy i publikacji jej wyników, gdyż wszelkie tabu i niejasności stwarzają tylko pożywkę dla dalszego podtrzymywania różnych niezdrowych emocji krążących wciąż wokół tego człowieka i tego, co po sobie zostawił.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

.
>To są pewne "uprzedzenia", które nieuchronnie wpływają na recepcję tekstów,
Sporo w swoim życiu przeczytałem i nie znalazłem ani jednego w pełni obiektywnego tekstu. Już z samej natury jesteśmy subiektywni i na całą rzeczywistość patrzymy z własnej perspektywy. We mnie najwięcej zaufania budzą teksty - poza weryfikacją naukową - w których autor już we wstępie informuje o swoich poglądach i tylko obiecuje, że o jakimś tam obiektywizm będzie się starał. Zaś tam, gdzie ktoś twierdzi, że jest obiektywnym i pisze samą prawdę, to ja wiem z góry,
że będzie nam tylko ideologiczny - zgodny z własną wiarą - kit wstawiał. Najbardziej zabawnymi intelektualnie są osoby, które wprost mówią, że czegoś tam nie czytały, ale wiedzą, że to jest złe. Nawet wtedy, gdy uważają się oni za racjonalistów, to mnie przypominają bardziej wściekłe dewoty stojące pod kinami, czy teatrami i żądające zakazu przedstawienia - pomimo tego, że go nie widziały, to one i tak wiedzą lepiej.
www.racjon(*)m.php/s,656951/z,0/d,1#w657017

>ale jestem pewien, że w czysto naukowym sensie ten tekst wymaga krytycznej analizy i publikacji jej wyników, gdyż wszelkie tabu i niejasności stwarzają tylko pożywkę dla dalszego podtrzymywania różnych niezdrowych emocji krążących wciąż wokół tego człowieka i tego, co po sobie zostawił.
Zupełnie się tu z Panem nie zgadzam, gdyż Pan widzi jakąś tam możliwość dokonywania przez społeczeństwo racjonalnych ocen w irracjonalnym, pełnym religijno/ideologicznych manipulacji świecie. Ludzie literatury pięknej nie czytają, a Pan uważa, że jakaś krytyczna naukowa analiza do nich dotrze. Przecież wystarczy poczytać wiele wypowiedzi z naszego - stojącego na trochę wyższym intelektualnym poziomie - forum aby stwierdzić na jakim poziomie możliwa jest społeczna refleksja intelektualna. Kabaret w III RP sięgnął dna, ale prawie wszystkie media można nazwać teraz kabaretem
i wspomnieć tu Boya:
"Otruł gościa kotletem, nazwał to kabaretem,
A cierpliwa publika łyka i łyka".

@@@
.

>>ale jestem pewien, że w czysto naukowym sensie ten tekst wymaga krytycznej analizy i publikacji jej wyników, gdyż wszelkie tabu i niejasności stwarzają tylko pożywkę dla dalszego podtrzymywania różnych niezdrowych emocji krążących wciąż wokół tego człowieka i tego, co po sobie zostawił.
>Zupełnie się tu z Panem nie zgadzam, gdyż Pan widzi jakąś tam możliwość dokonywania przez społeczeństwo racjonalnych ocen w irracjonalnym, pełnym religijno/ideologicznych manipulacji świecie. Ludzie literatury pięknej nie czytają, a Pan uważa, że jakaś krytyczna naukowa analiza do nich dotrze.

Nie, nie, na to nie liczę, ale myślę o tej niewielkiej części społeczeństwa, dla której obiektywne naświetlenie tła i treści tej książki stanowiłoby wartościowe poszerzenie wiedzy - być może mające praktyczne konsekwencje, biorąc pod uwagę to, że przecież różne para-nazistowskie i krypto-rasistowskie ruchy w Europie ostatnio zyskują na znaczeniu, co z kolei jest spowodowane narastającymi konfliktami kulturowymi, rozwarstwieniem ekonomicznym itp. Publicyści od kilku lat dzwonią na alarm, że sytuacja w Europie zaczyna przypominać tę sprzed 80 lat - dlatego właśnie trzeba "brać byka za rogi" raczej, niż pozostawić temat w rynsztoku historii.

Wracając do zapowiadanego wydania w Niemczech: interesujące jest, jakie podejście przyjmą redaktorzy. Czy potraktują ten tekst jako program polityczny i ograniczą się tylko do wykazania jego uzasadnień, błędów i absurdów; czy będzie to ujęcie najbardziej się narzucające - kształtowania się nurtu faszystowskiego i pewnego etapu w procesie historycznym, który doprowadził do rządów nazistów i wojny; czy wreszcie zostanie tu ukazany w jakimś stopniu czynnik osobowościowy. Być może wszystkie te rozmaite aspekty zostaną uwzględnione; tak czy inaczej, jest to szalenie trudne zadanie i nikłe są zapewne szanse na to, by zespół, który wszedł do tej stajni Augiasza ustrzegł się srogiej krytyki. Jeśli jednak będzie to opracowanie rzetelne pod względem naukowym, będzie to na pewno ważne wydarzenie i w nauce, i kulturze.

Dla mnie jest ważny jeszcze jeden, rzadko chyba rozważany aspekt tej książki: że autor wtedy, kiedy ją pisał, nie miał jeszcze na swoim sumieniu tych wszystkich zbrodni, które dziś obciążają jego konto. Jeśli jest ktoś, kto potrafi przeczytać tę książkę jako książkę napisaną przez człowieka, który nie był jeszcze wtedy dyktatorem, ale tylko ambitnym, dążącym do wybicia się byłym żołnierzem i człowiekiem bądź co bądź sponiewieranym przez życie, podobnie, jak setki tysięcy w owym czasie, może jest w stanie odczytać więcej, niż ci, którzy będą ją czytać przez klisze czarno-białych wojennych kronik.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

.
Zło jakoś dziwnie przyciąga i publikacji na temat ludzi czyniących zło jest znacznie więcej niż publikacji na temat ludzi czyniących dobro. Zastanawiając się na fenomenem Hitlera należy moim zdaniem wziąć pod uwagę jego osobiste uwarunkowania psychiczne:
pl.wikiped(*)sobowość_dyssocjalna
pl.wikipedia.org/wiki/Kategoria:Seryjni_mordercy
niewiarygo(*)djecie.html?smgajticaid=6146ad
i nałożyć na to sytuację społeczno-polityczną w ówczesnej Europie oraz Niemczech. Warto przy tym pamiętać, że im "mniejszego formatu człowiek" zostaje przez splot okoliczności obdarzony większą mocą czynienia zła, tym zakres jego zbrodni i podłości jest większym.

Hitler, Stalin, Pol-Pot i wielu innych to naprawdę tylko "małe ludziki", którym los i własna przebiegłość pozwoliły na zdobycie władzy absolutnej, a ich chora wiara w słuszność własnych poglądów doprowadziła do masowych zbrodni. Poważnej literatury opisującej ich "osiągnięcia" jest naprawdę dużo. Na naszym forum był wątek na ten temat, z przeróżnymi odwołaniami. Warto go dokładnie przejrzeć: www.racjonalista.pl/forum.php/s,474361/z,0 (Pana Hodży wypowiedzi też tam można zresztą znaleźć.)

Gorzej, że nadal istnieją ludzie zafascynowani ich dorobkiem i gloryfikujących ich osiągnięcia i choć różne małe "Hitlerki"
są bardziej intelektualnie żenującymi od Hitlera. Wypisują przeróżne bzdury - nawet i tu - a inni ich wypociny czytają i bez protestu ten kit łykają.

@@@
.

"Dość szokujące informacje autorstwa żydowskiego historyka S. Igry dotyczące pobytu Hitlera w Wiedniu i Monachium, poświadczane przez D. Sewarda (Napoleon and Hitler), że AH w obu tych miastach zarabiał jako homoseksualna prostytutka, drugi twierdzi, że istnieje wpis w archiwach policji wiedeńskiej umieszczający go na liście homoseksualistów".

Podobnie pikantnym - i chyba bardziej prawdopodobnym, choć pewności rzecz jasna nie ma - jest wątek Hitlera jako żydowskiego Mischlinga w 1/4. Istnieje bowiem teza, iż jego dziadek po mieczu, ojciec jego ojca Alojza - był Żydem o nazwisku Leopold Frankenberger, u którego jego babka Maria Schickelgruber była służącą i którą ów uwiódł zostawiając z nieślubnym dzieckiem. Wątek ten wyśmienicie wpisywałbysię w teorię odreagowywania traumy okresu dzieciństwa przez dorosłego już człowieka - w myśl teorii wiedeńskiego Żyda - Zygmunta Freuda. Przyjmując ten wątek wiedzielibyśmy dlaczego Hitler miał taki a nie inny stosunek do Zydów: po prostu brał odwet za hańbę swojej babki.
Rozważania powyższe są interesujące ale nie wnoszą nic wartościowego do meritum sprawy, tj. fenomenalnego zaistnienia Hitlera z niczego - jak feniks z popiołów - w okresie 13 lat. Zrezstą take założenia ( tj, Hitler męska prostytutka, Hitler którego dziadek był bękartem) tym większym czynią jego sukces, czynią go tym większym geniuszem. Bo te popioły w takim ujęciu byłyby tym bardziej sypkie.

>Podobnie pikantnym - i chyba bardziej prawdopodobnym, choć pewności rzecz jasna nie ma - jest wątek Hitlera jako żydowskiego Mischlinga w 1/4.

Już w czasie wojny, o ile wiem, krążyła taka pogłoska - "największa tajemnica III Rzeszy", jak to się o tym mówiło.

Jak wspomniałem kiedyś na tym Forum, dla oceny Niemiec i społeczeństwa niemieckiego w okresie dyktatury hitlerowskiej w moim mniemaniu nie ma znaczenia to, że ten czy ów dygnitarz miał czy mógł mieć żydowskie korzenie. Owszem, bardzo możliwe, że tak było w kilku przypadkach, może nie u Hitlera, ale przecież Żydzi byli w Niemczech obecni od wielu wieków i nawet Ustawy Norymberskie musiały wyznaczyć granice, do których tych przodków wyszukiwały; Żydzi często z powodów pragmatycznych przyjmowali chrześcijaństwo, więc nie powinno dziwić, że mit o "czystej nordyckiej krwi" w wielu przypadkach był właśnie tylko mitem.

Natomiast rzeczą niezaprzeczalną jest to, że hitleryzm rozwinął pewne wątki obecne w historii Prus i Niemiec i jako taki przynależy w całości do historii tego obszaru językowego i do kultury niemieckiej, a nie żydowskiej czy jakiejś innej.

>Przyjmując ten wątek wiedzielibyśmy dlaczego Hitler miał taki a nie inny stosunek do Zydów: po prostu brał odwet za hańbę swojej babki.

Byłby to nawet śmieszny przykład humoru absurdalnego, gdyby nie to, że nie ma tu nic do śmiechu.

>Zrezstą take założenia ( tj, Hitler męska prostytutka, Hitler którego dziadek był bękartem) tym większym czynią jego sukces, czynią go tym większym geniuszem.

A już myślałem, że obejdzie się bez minusa. Niestety.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

"A już myślałem, że obejdzie się bez minusa. Niestety".

Analizowanie Hitlera przez pryzmat tylko jednego schematu - tak jak to Pan uprawia - schematu typu: Hitler wielkim zwyrodniałym zbrodniarzem był - jest po pierwsze nieproduktywne ( bo od kilkudziesięciu lat tak się robiło i robi i w tym zakresie do niczego nowego się nie dojdzie) po drugie, jest tylko połową prawdy. Nikt nie neguje zbrodni Hitlera i ciemnych stron jego rządów. Ale jest inny fenomen niezwykle interesujący, a mianowicie jak to się stało, że w ciągu 13 lat takie zero jak Hitler, człowiek tak zdruzgotany jak on w 1920 roku - w ciągu następnych 13 lat odniósł tak gigantyczny sukces. Jest to zagadnienie z zakresu cybernetyki społecznej, które wymyka się próbom ujarzmnienia go instrumentami analizy historycznej.
Czy Pan wie, iż w 1930 r., po gigantycznym sukcesie wyborczym NSDAP w wyborach parlamentarnych w Niemczach wielu teoretyków marksistowskich przeżyło ciężki kryzys intelektualny, a część z nich przeszła z marksizmu na nazizm? A wie Pan dlaczego? Otóż to co stało się w 1930 roku nie mieściło się w ramach marskistowskiej dialektyki historii. To się nie mogło wydarzyć - w świetle żelaznych marksistowskich reguł rządzących procesami historycznymi. A jednak stało się.
O geniuszu Hitlera - w tym zakresie - pisało wielu mu współczesnych a także wielu najwybitniejszych jego biografów.
Opinia Churchilla:"When the terrible German armies, which had held half of Europe in their grip, recoiled on every front, and sought armistice from those upon whose lands even then they still held as invaders; when the pride and will-power of the Prussian race broke into surrender and revolution behind the fighting lines; when that Imperial Government, which had been for more than fifty fearful months the terror of almost all nations, collapsed ignominiously, leaving its faithful subjects defenceless and disarmed before the wrath of the sorely-wounded, victorious Allies; then it was that one corporal, a former Austrian house-painter, set to regain all".
I jeszcze raz Churchill o sukcesach Hitlera: "Whatever else may be said about these exploits, they are certainly among the most remarkable in the world".
Opinia historyka Saula Friedlandera: "The rise of Hitler defies all customary interpretation and can never be explained coherently within the framework of a historiography in which political, social, or economic explanations predominate".
Opinia wybitnego historyka Trevor - Rupera: "there is something irrational at the heart of Hitler's appeal, something not explicable by the ordinary tools and methods of rational historical and psychological analysis".
Opinia historyka Emila Fackenheima: "The systems of explanation, historical and psychological, that we employ to explain ordinary human behavior, however extreme, cannot explain Hitler".
Opinia historyka Sebastiana Hafnera o zwycięstwie w 1930 r.: "No matter how long one searches, one will never find anything comparable in history"
Opinia historyka Joachim Festa o Hitlerze: "an individual once again demonstrated the stupendous power of a solitary person over the historical process".
Opinia historyka Iana Kershawa, obecnie chyba najwybitniejszego biografa Hitlera: "Hitler is one of the few individuals of whom it can be said with certainty: without him, the course of history would have been different".
Historyk John Luckas o Hitlerze: "the peak figure of the twentieth century",
"the greatest revolutionary of the twentieth century", "the most popular revolutionary in the history of the world"
Opinia historyka Williama L. Shirera o Hitlerze: "the last of the great adventurer-conquerors in the tradition of Alexander, Caesar and Napoleon".
Opinia historyka Harolda J. Gordona o Hitlerze: "one of the three great 'common men' in the "century of the common man", "an incomparable asset to any political organization", "a person with the talents and characteristics of Demosthenes, Ferdinand of Aragon, and Robert the Bruce".
Opinia Karola Radka, najwybitniejszego sowieckiego publicysty żydowskiego pochodzenia o sukcesie wyborczym nazistów w 1930 r.: "Nothing is more characteristic than to note that neither the bourgeois literature nor the socialist literature has said anything about this party, which ranks second in German politics. It is a party without a history, which has suddenly risen up in the political life of Germany, like an island that emerges in the middle of the ocean through the effect of volcanic forces"

I mógłbym taką wyliczankę prowadzić jeszcze bardzo długo. Proszę sobie zweryfikować podane wyżej nazwiska. Są to uznani na niwie międzynarodowej historycy, spece od biografii Hitlera i nazizmu. Wszyscy oni - jak równiez postacie historyczne, swiadkowie epoki - w zacytowanych wypowiedziach potwierdzają ów fenomen 13 lat Hitlera, na który zwróciłem uwagę. Dając mi minusa - daje Pan im minusa, niestety. A jak to świadczy o Panu? Niech Pan sobie sam odpowie na to pytanie.

>"A już myślałem, że obejdzie się bez minusa. Niestety".
>Analizowanie Hitlera przez pryzmat tylko jednego schematu - tak jak to Pan uprawia - schematu typu: Hitler wielkim zwyrodniałym zbrodniarzem był - jest po pierwsze nieproduktywne ( bo od kilkudziesięciu lat tak się robiło i robi i w tym zakresie do niczego nowego się nie dojdzie) po drugie, jest tylko połową prawdy. Nikt nie neguje zbrodni Hitlera i ciemnych stron jego rządów. Ale jest inny fenomen niezwykle interesujący, a mianowicie jak to się stało, że w ciągu 13 lat takie zero jak Hitler, człowiek tak zdruzgotany jak on w 1920 roku - w ciągu następnych 13 lat odniósł tak gigantyczny sukces.

Odpowiedź na to może być banalnie prosta. Hitler, jak Panu zapewne wiadomo, polityczną karierę zaczynał jako szpicel w Bayerische Reichswehr Gruppenkommando. Zwykle jest tak, że kto raz wdepnie w wywiad, pozostaje z nim związany na zawsze.

Nie jest możliwe, jeszcze raz powtarzam, aby człowiek o tak ograniczonych horyzontach i elementarnych brakach w wiedzy, których świadectwem jest jego książka pełna prymitywnych uproszczeń i uogólnień, swój sukces i stanowisko, do którego doszedł zawdzięczał wyłącznie tego rodzaju przymiotom charakteru i intelektu. Od samego początku musiał posiadać zaplecze, dzięki któremu mógł się wybić i liczyć przede wszystkim na ochronę w niebezpiecznym i niestabilnym politycznie środowisku, w którym morderstwa na tle politycznym były dość częste.

Powtarzanie tezy o rzekomym "geniuszu" Hitlera, co czynią też cytowani przez Pana historycy, to nic innego jak tworzenie jakiejś zasłony dymnej, mającej przesłonić zasadnicze pytanie - czy Hitler byłby w stanie zaistnieć bez silnego i wpływowego lobby związanego z wojskiem, które od samego początku go wspierało i torowało mu drogę przez poszczególne szczeble politycznej kariery. Jest bowiem bardzo możliwe, że Hitler był tylko figurantem, za którym stał sztab ludzi związanych z wywiadem i wojskiem, który stanowił faktyczne ciało decyzyjne.

Dlatego właśnie rzetelne rozpatrzenie czynnika osobowościowego posiada tak wielką wagę: czy rzeczywiście Hitler był osobą o tak nadludzkiej inteligencji i talentach organizacyjnych, aby samodzielnie kierować całą państwową machiną? Wystarczy poczytać "Mein Kampf", żeby zrozumieć, że ten intelektualny prymityw nie miał kompetencji, aby kierować choćby małą firmą, o wielkim państwie nie wspominając.

I dlatego też zadanie, przed którym stoją wydawcy zbliżającego się wydania niemieckiego, jest tak trudne i odpowiedzialne, a co więcej - ma swój polityczny i historyczny wymiar.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Nie jest możliwe, jeszcze raz powtarzam, aby człowiek o tak ograniczonych horyzontach i elementarnych brakach w wiedzy, których świadectwem jest jego książka pełna prymitywnych uproszczeń i uogólnień, swój sukces i stanowisko, do którego doszedł zawdzięczał wyłącznie tego rodzaju przymiotom charakteru i intelektu.
Abstrahując od mocno kategorycznego stwierdzenia Hitler nie doszedł do władzy dzięki li tylko swoim przymiotom, co zapewne jest Panu wiadome. Starczy wymienić sytuację Niemiec i późniejsze próby elit uczynienia Hitlera figurantem, których rezultatem było jego kanclerstwo.
>Od samego początku musiał posiadać zaplecze, dzięki któremu mógł się wybić i liczyć przede wszystkim na ochronę w niebezpiecznym i niestabilnym politycznie środowisku, w którym morderstwa na tle politycznym były dość częste.
>Powtarzanie tezy o rzekomym "geniuszu" Hitlera, co czynią też cytowani przez Pana historycy, to nic innego jak tworzenie jakiejś zasłony dymnej, mającej przesłonić zasadnicze pytanie - czy Hitler byłby w stanie zaistnieć bez silnego i wpływowego lobby związanego z wojskiem, które od samego początku go wspierało i torowało mu drogę przez poszczególne szczeble politycznej kariery.
Nie wszyscy mówią o geniuszu Hitlera. Weźmy choćby Iana Kershawa na tapetę - stwierdza on, iż historia wyglądała by inaczej bez Hitlera co jak dla mnie nie ulega wątpliwości. Nie jest to jednak uznanie Hitlera za geniusza - Kershaw w swojej biografii AH pisze o tym, iż nie dostrzega w nim wielkości i jednocześnie ostrzega przed demonizowaniem owej postaci historycznej.
>Jest bowiem bardzo możliwe, że Hitler był tylko figurantem, za którym stał sztab ludzi związanych z wywiadem i wojskiem, który stanowił faktyczne ciało decyzyjne.
Czyżby teza o tzw. słabym dyktatorze? Zdaje się, że obecnie się od niej odchodzi. Nie zgadza się z nią też Ian Kershaw, a zważywszy na jego dorobek i argumentację jestem skłonny mu uwierzyć.
   Jako materiał poglądowy wywiad z Kershawem na temat Hitlera.
>Dlatego właśnie rzetelne rozpatrzenie czynnika osobowościowego posiada tak wielką wagę: czy rzeczywiście Hitler był osobą o tak nadludzkiej inteligencji i talentach organizacyjnych, aby samodzielnie kierować całą państwową machiną?
Zapewne nie, ale to jego charyzma i publiczny wizerunek były - według mnie przynajmniej - ważniejsze. Nadto miał pomocników skłonnych "pracować dla fuhrera" i fachową biurokrację. Hitler nie kierował całą machiną państwową, ani też nie musiał tego robić. W późniejszych zaś latach mocno zaangażował się w działania wojenne.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

>>Nie jest możliwe, jeszcze raz powtarzam, aby człowiek o tak ograniczonych horyzontach i elementarnych brakach w wiedzy, których świadectwem jest jego książka pełna prymitywnych uproszczeń i uogólnień, swój sukces i stanowisko, do którego doszedł zawdzięczał wyłącznie tego rodzaju przymiotom charakteru i intelektu.
>Abstrahując od mocno kategorycznego stwierdzenia Hitler nie doszedł do władzy dzięki li tylko swoim przymiotom, co zapewne jest Panu wiadome. Starczy wymienić sytuację Niemiec i późniejsze próby elit uczynienia Hitlera figurantem, których rezultatem było jego kanclerstwo.

Tak - ale wskazuję tu bardziej szczegółowe zagadnienie, dlaczego właśnie ten konkretnie człowiek - bo to, że w zmieniającej się radykalnie sytuacji politycznej pojawiłby się w ogóle jakiś lider jest dla mnie dość oczywiste, i tu chyba się zgadzamy. Gwałtowne przemiany miały swoje źródło w ogólnej sytuacji, ale ukierunkowanie tych przemian, na co, jak Pan pisze, miała niewątpliwie silny wpływ osoba AH, z czym po namyśle jednak się zgadzam, to temat wart dokładniejszego zbadania.

>>Jest bowiem bardzo możliwe, że Hitler był tylko figurantem, za którym stał sztab ludzi związanych z wywiadem i wojskiem, który stanowił faktyczne ciało decyzyjne.
>Czyżby teza o tzw. słabym dyktatorze? Zdaje się, że obecnie się od niej odchodzi.

Na poparcie swoich podejrzeń - że to grupa osób związana, przynajmniej ideologicznie, z armią stała "za plecami" dyktatora - mam pewien argument w osobie kajzera Wilhelma II, który już w roku 1916 został praktycznie (choć nie formalnie) odsunięty od władzy, a bardzo możliwe, że wiodąca polityczna rola armii w Prusach miała swój początek dużo wcześniej. I tu też mogłoby być pomocne przeanalizowanie zachowania władcy, jego wypowiedzi publicznych, relacji świadków i jego rozmówców itd. itp. Nie zgłębiałem tego tematu na tyle gruntownie, by móc służyć jakimiś źródłami, ale sądzę, że sytuacja w przypadku obydwu aktorów historycznej sceny była bardzo podobna.

Pewien trop wskazuje Liga Pangermańska (zał. 1891), której jeden z prominentnych działaczy Heinrich Class już w 1913 roku opublikował tekst ("Gdybym był cesarzem") stanowiący w zasadzie ogólny zarys późniejszego Generalnego Planu Wschodniego, w innych swoich opracowaniach ta organizacja propagowała teorie rasowe i zakaz mieszania Niemców z Żydami; silne antysemickie idee rozwijały się w Niemczech od końca XIX w., żeby tylko wspomnieć nie najmniej w tym ważną książkę słynnego i wybitnego jednak mimo wszystko kompozytora Ryszarda Wagnera "O żydostwie w muzyce" (1869). Możliwe, że ukształtował się w łonie tej nacjonalistycznej sekty jakiś think-tank powiązany ze strukturami siłowymi i częściowo je infiltrujący. Taka "kopuła", jak na to mówią Sycylijczycy.

To oczywiście spekulacje, ale wydaje mi się, że uzasadnione.
Ciekawe są przypisy w polskim haśle w Wiki:
pl.wikipedia.org/wiki/Liga_Pangermańska

>>Dlatego właśnie rzetelne rozpatrzenie czynnika osobowościowego posiada tak wielką wagę: czy rzeczywiście Hitler był osobą o tak nadludzkiej inteligencji i talentach organizacyjnych, aby samodzielnie kierować całą państwową machiną?
>Zapewne nie, ale to jego charyzma i publiczny wizerunek były - według mnie przynajmniej - ważniejsze.

Też niewykluczone.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Tak - ale wskazuję tu bardziej szczegółowe zagadnienie, dlaczego właśnie ten konkretnie człowiek - bo to, że w zmieniającej się radykalnie sytuacji politycznej pojawiłby się w ogóle jakiś lider jest dla mnie dość oczywiste, i tu chyba się zgadzamy.
Ogólnie się raczej zgadzamy. Co do pytania dlaczego. Miał duże poparcie, elitom zdawał się osobą łatwą do manipulacji, był dobrym mówcą. Podejrzewam też, iż nikt nie sądził, że ewentualne jego pozbycie się sprawi problemy.
>Gwałtowne przemiany miały swoje źródło w ogólnej sytuacji, ale ukierunkowanie tych przemian, na co, jak Pan pisze, miała niewątpliwie silny wpływ osoba AH, z czym po namyśle jednak się zgadzam, to temat wart dokładniejszego zbadania.
Owszem. Z tego co wiem Niemcy zmierzały ku pewnej formie autorytaryzmu, niewątpliwie bez Hitlera los tego kraju wyglądałby inaczej, ale jak to nie sposób ocenić. Osobiście jednak uważam Zagładę za mało prawdopodobną bez wodza z wąsikiem.
>Na poparcie swoich podejrzeń - że to grupa osób związana, przynajmniej ideologicznie, z armią stała "za plecami" dyktatora - mam pewien argument w osobie kajzera Wilhelma II, który już w roku 1916 został praktycznie (choć nie formalnie) odsunięty od władzy, a bardzo możliwe, że wiodąca polityczna rola armii w Prusach miała swój początek dużo wcześniej. I tu też mogłoby być pomocne przeanalizowanie zachowania władcy, jego wypowiedzi publicznych, relacji świadków i jego rozmówców itd. itp. Nie zgłębiałem tego tematu na tyle gruntownie, by móc służyć jakimiś źródłami, ale sądzę, że sytuacja w przypadku obydwu aktorów historycznej sceny była bardzo podobna.
Spotykam się w literaturze z tezą, iż to armia była jedyną siła zdolną wysadzić Hitlera z siodła, że zręcznie wykorzystał jej popularność, ale nie spotkałem się z tezą iżby to armia rządziła a wódz panował. Pozbycie się Kurta von Schleichera w czasie nocy długich noży, afera Blomberga-Fritscha też raczej nie o armii czy jej ideologicznych przyjaciołach pociągających za sznurki świadczy, choć zapewne różnie można to interpretować.
>Pewien trop wskazuje Liga Pangermańska (zał. 1891), której jeden z prominentnych działaczy Heinrich Class już w 1913 roku opublikował tekst ("Gdybym był cesarzem") stanowiący w zasadzie ogólny zarys późniejszego Generalnego Planu Wschodniego, w innych swoich opracowaniach ta organizacja propagowała teorie rasowe i zakaz mieszania Niemców z Żydami; silne antysemickie idee rozwijały się w Niemczech od końca XIX w., żeby tylko wspomnieć nie najmniej w tym ważną książkę słynnego i wybitnego jednak mimo wszystko kompozytora Ryszarda Wagnera "O żydostwie w muzyce" (1869). Możliwe, że ukształtował się w łonie tej nacjonalistycznej sekty jakiś think-tank powiązany ze strukturami siłowymi i częściowo je infiltrujący. Taka "kopuła", jak na to mówią Sycylijczycy.
To, że Hitler nie wziął swojego antysemityzmu znikąd i że wcześniej w Niemczech on istniał jest oczywiste. Tak samo jest wiadome, że mniej więcej do puczu uważał się raczej za dobosza niż przywódcę rewolucji. Również idea przestrzeni życiowej była znana. Powiedziałbym jednak, że świadczy to o upodobaniu Hitlera do kopiowania raczej niż o kierowaniu nim z tylnego siedzenia.
>Też niewykluczone.
Jak dla mnie przesądzone. Niezależnie od inteligencji czy jej braku nie zdziałałby tak wiele gdyby nie umiejętność oddziaływania na masy i zręczne wykorzystywanie utworzonego na potrzeby propagandy wizerunku.

Przy okazji - w marcu ma się ukazać w Polsce nowa biografia AH pióra Ullricha Volkera, pokazująca go jakoby w nowym świetle.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

"Odpowiedź na to może być banalnie prosta. Hitler, jak Panu zapewne wiadomo, polityczną karierę zaczynał jako szpicel w Bayerische Reichswehr Gruppenkommando. Zwykle jest tak, że kto raz wdepnie w wywiad, pozostaje z nim związany na zawsze".

To nie jest odpowiedź na postawiony problem. To jest ponowne obsmarowanie Hitlera w stylu "Hitler męska prostytutka", "Hitler mający ojca bękarta" i tak dalej. I ja w takim razie nów muszę podkreślic, iż jeżeli Hitler miał taK SKROMNE I FATALNE POCZĄTKI ( DOCHODZI NAM BYCIE SZPICLEM) TO JEGO SUKSEC JEST TYM WIĘKSZY.

"Nie jest możliwe, jeszcze raz powtarzam, aby człowiek o tak ograniczonych horyzontach i elementarnych brakach w wiedzy, których świadectwem jest jego książka pełna prymitywnych uproszczeń i uogólnień, swój sukces i stanowisko, do którego doszedł zawdzięczał wyłącznie tego rodzaju przymiotom charakteru i intelektu. Od samego początku musiał posiadać zaplecze, dzięki któremu mógł się wybić i liczyć przede wszystkim na ochronę w niebezpiecznym i niestabilnym politycznie środowisku, w którym morderstwa na tle politycznym były dość częste".

To jest pańskie subiektywne przekonanie ukształtowane niechęcią do Hitlera, która uniemożliwia Panu obiektywną analizę jego fenomenu. Legion historyków ( a jest całe mnóstwo innych też), których zacytowałem szukało tego zaplecza, o którego istnieniu jest Pan tak bardzo przekonany - i go nie znalazło. Stąd ich opinie które Panu in extenso zacytowałem. Historycy owi nie są żadnymi nazistowskimi maniakami. Prezentują najlepszych znawów przedmiotu, na którym znają się o niebo lepiej niż ja i Pan. Skoro jest Pan tak bardzo pewien swoich tez - proszę opisać szczegółowo owe "zaplecze".

"..czy Hitler byłby w stanie zaistnieć bez silnego i wpływowego lobby związanego z wojskiem, które od samego początku go wspierało i torowało mu drogę przez poszczególne szczeble politycznej kariery. Jest bowiem bardzo możliwe, że Hitler był tylko figurantem, za którym stał sztab ludzi związanych z wywiadem i wojskiem, który stanowił faktyczne ciało decyzyjne".

Taką opinią dyskredytuje się Pan jako znawca debatowanej problematyki. Wiadomo jest bowiem powszechnie, iż kręgi wojskowe - z bardzo nielicznymi wyjątkami - miały do Hitlera stosunek, niechętny, pogardliwy, czy też wręcz wrogi. Hitler osiągnął sukces nie dzięki wojsku lecz raczej w opozycji do niego, wyniesiony do władzy ruchem społecznym który stworzył, i którego fenomen powstania - jak świadczą opinie zacytowanych historyków - wymyka się analizie historycznej. Oczywiście później gdy Hitler juz mocno siedział w siodle, wojsko mu się podporzadkowało, chociaż należy pamiętać, iż to właśnie z kręgów wosjkowych wyszły próby jego obalenia.

"Dlatego właśnie rzetelne rozpatrzenie czynnika osobowościowego posiada tak wielką wagę: czy rzeczywiście Hitler był osobą o tak nadludzkiej inteligencji i talentach organizacyjnych, aby samodzielnie kierować całą państwową machiną? Wystarczy poczytać "Mein Kampf", żeby zrozumieć, że ten intelektualny prymityw nie miał kompetencji, aby kierować choćby małą firmą, o wielkim państwie nie wspominając".

Z lektury "Mein Kampf" nic nie można wyczytać jeżeli chodzi o to czy Hitler był w stanie czymś kierować czy nie. Talent literacki a zdolności z zakresu cybernetyki społecznej to dwie różne sprawy. Z kolei wiadomo jest, iż Hitler był wyśmienitym mówcą ( a więc miał zdolności wielkie oratorskie, a nie miał literackich), porywającym tłumy i wprawiającym je w stan rozegzaltowania. Wsyscy, nawet jego zatwardziali wrogowie, przyznawali mu ten talent. Czy intelektualny prymityw jest w stanie być tak genialnym oratorem? To stwierdzenie ("intelektualny prymityw") jest z kategorii irracjonalnych kalumnii, typu "Hitler męska dziwka", "Hitler szeregowy tajniak". Ma służyć nie wiedzy, lecz daniu upustu emocjom. A fakty raczej świadczą o czymś innym. Hitler był wielkim oratorem, miał niezłą kreskę do landszaftów z zabytkami na pierwszym planie (ja takiej nie mam, Pan ma?), znał się nieźle na architekturze ( wspomnienia A. Speera)., jego księgozbiór przechwycony przez armię USA pod koniec wojny i częściowo do tej pory zachowany świadczy o tym, iż sporo czytał, wreszcie - last but not least - znał się na muzyce w stopniu znacznie lepszym niż przeciętnym, a jeżeli chodzi o klasykę niemiecka, w stopniu wybornym. Na festiwalach w Bayrouth Hitler potrafił bezbłędnie rozpoznawać ad hoc jaka partia, jakiej opery Wagnera jest śpiewana w danym momencie i jaki śpiewak/śpiewaczka to czyni. Miał też swoje bardzo klarowne opinie na ten temat. Jego to zasługą jest też to, iż w III rzeszy muzyka klasyczna najwyższych lotów stała się dostępna zwykłym śmietelinikom. Jak na człowieka z nizin społecznych, nie mającym szans an dobrą formalną edukację, po wielkich traumatycznych przejściach jest to zadziwiająco dużo. Życzyłby sobie aby obecniei inteligenci opuszcający nasze renomowane uczelnie prezentowali taki poziom intelektualny jak Hitler.
I znów wymusza Pan na mnie pytanie, kto w takim razie kierował III Rzeszą, skoro Hitler nie był w stanie kierować nawet małą firmą? Takie założenie - nota bene - prowadzi do ekskulpowania Hitlera, bo czyni z niego tylko marionetkę w rękach prawdziwego winowajcy. Czy zdaje Pan sobie sprawe z konsekwencji takiego założenia?

>Czy intelektualny prymityw jest w stanie być tak genialnym oratorem?

Czym się różni wróbelek?

>miał niezłą kreskę do landszaftów z zabytkami na pierwszym planie (ja takiej nie mam, Pan ma?)

Znając jako tako malarstwo AH, nie popadając w zbytnią skromność mogę zapewnić, że, jakkolwiek rysunek stanowił dla mnie zawsze jedynie rozrywkę, "kreskę" mam lepszą.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

"Znając jako tako malarstwo AH, nie popadając w zbytnią skromność mogę zapewnić, że, jakkolwiek rysunek stanowił dla mnie zawsze jedynie rozrywkę, "kreskę" mam lepszą".

To gratuluję!
Świetnie się składa, iż ma Pan lepszą kreskę od Hitlera i zna się Pan na technikach rysowania i malowania. Bo jako Taki musi Pan przyznać, iż, jakkolwiek oceniać "kreskę" Hitlera - trudno zakładać, iż świadczy ona o jego prymitywźmie intelektualnym. Nota bene, na temat "kreski" Hitlera wypowiadali się już artyści i krytycy sztuki. Wielu z nich przyznawało, iż z takim talentem Hitler nie miałby w czasach obecnych problemu z trafieniem do solidnej akademii sztuk pięknych. Wniosek z tego taki, iż albo wówczas poziom był wyższy albo - z jakichś innych pozamerytorycznych względów - Hitlera odrzucono.

Pytania o wróbelka nie rozumiem

>Wielu z nich przyznawało, iż z takim talentem Hitler nie miałby w czasach obecnych problemu z trafieniem do solidnej akademii sztuk pięknych.

Czasy się zmieniają.

>Wniosek z tego taki, iż albo wówczas poziom był wyższy albo - z jakichś innych pozamerytorycznych względów - Hitlera odrzucono.

Niestety, zasmucę Pana - może miał pewną smykałkę, raczej zamiłowanie, do architektury, ale w jego kompozycjach uderza całkowity brak wyczucia głębi, pionu i "sztywność" ręki, jakiś wyczuwalny lęk o to, żeby zachować standardy poprawności. To naprawdę daje się wyczuć, a poświęciłem oglądaniu zdjęć jego akwarel w wysokiej rozdzielczości jakiś czas. A szczerze mówiąc, również jego zdolności do odwzorowywania brył pozostawiają dużo do życzenia. Przykładem jest jego "Zamek Neuschwanstein", w którym nie potrafi zastosować zasad geometrii rzutowej i linie w naturze równoległe mu się rozchodzą, chociaż to jest widoczne dopiero przy uważnym oglądaniu akwareli. Na obu poniższych akwarelach widać, jak mu się "rozjeżdżają" piony; może miało to jakiś związek ze wzrokiem, bo z całą pewnością nie jest to celowe artystyczne zamierzenie:


Kościół św. K. Boromeusza w Wiedniu


Zamek Neuschwenstein

>Pytania o wróbelka nie rozumiem

Ja też nie.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

.
Pytania o wróbelka nie rozumiem
>Ja też nie.
Był podobnie "genialnym malarzem", jak i "genialnym oratorem" oraz niewątpliwym posiadaczem wielu innych wielkości przypisywanych mu przez różnych zafascynowanych nim pogrobowców, ale dla ludzkości lepiej by było, gdy jednak malarzem pozostał. Tak, naprawdę był tylko - pełnym frustracji - niedouczonym psychopatą, który stając się tyranem doprowadził do śmierci około 50 milionów osób oraz niewyobrażalnych zniszczeń w całej Europie. Nie warto z zachwytami nad tą postacią pomimo ogromu zbrodni przez niego spowodowanych wychodzić ponad Ludwika Sempolińskiego

Ciekawszym, według mnie, jest problem, jak zdawałoby się kulturalne społeczeństwo wraz z jego intelektualną elitą daje się zaczadzić jakąś tam religią polityczną i wykorzystać? Co z racjonalnych wykształconych ludzi czyni z ludzi wiara?
Jak bardzo wiara potrafi stłumić samodzielne, krytyczne myślenie o rzeczywistości? W Rosji powstał teraz Kościół Putina,
w Polsce mamy "religię smoleńską" - ta część ludzkiej natury wcale nie minęła wraz ze śmiercią minionych potworów.
Ciągle rodzą się nowe.

@@@
.

> ta część ludzkiej natury wcale nie minęła wraz >ze śmiercią minionych potworów.
>Ciągle rodzą się nowe.

Tacy ludzie rodzili się rodzą i będą rodzić,jednak ja osobiście uważam że ludzie którzy czerpią przyjemność z zadawania bólu innym ludziom ,niszczenia innych ludzi ,mordowania itp(czyli posiadający te przymioty które czynią w potocznym rozumieniu z ludzi potworów) to tak naprawdę promil i chyba margines poruszanego problemu. Poważniejszym zagrożeniem jest chyba to co Philip Zimbardo ujął w tych słowach -

Cytat:

Myśl że do tego aby krzywdzić drugiego człowieka nie są potrzebne żadne potwory(o jakichś nadzwyczajnych atrybutach ) ,wydaje mnie się tyleż prawdziwsza co o wiele bardziej niepokojąca .

Skrzywdzić kogoś ? żaden problem ,mniejsza o powody (te mogą być odległe o lata całe ,ktoś nie zachował się zgodnie z naszym oczekiwaniem ,nie jest idealny ,jest inny ,ma swoje za uszami itp itd to bzdury tak naprawdę ) Jedyne co jest potrzebne to zwykła heca/"zabawa" i przyzwolenie z góry ,to wszystko.

.
www.racjon(*)m.php/s,656951/z,0/d,3#w657146
Tak, naprawdę [Hitler] był tylko - pełnym frustracji - niedouczonym psychopatą, który stając się tyranem doprowadził do śmierci około 50 milionów osób oraz niewyobrażalnych zniszczeń w całej Europie.
Ciekawszym, według mnie, jest problem, jak zdawałoby się kulturalne społeczeństwo wraz z jego intelektualną elitą daje się zaczadzić jakąś tam religią polityczną i wykorzystać? Co z racjonalnych wykształconych ludzi czyni z ludzi wiara?
Jak bardzo wiara potrafi stłumić samodzielne, krytyczne myślenie o rzeczywistości? W Rosji powstał teraz Kościół Putina,
w Polsce mamy "religię smoleńską" - ta część ludzkiej natury wcale nie minęła wraz ze śmiercią minionych potworów.
Ciągle rodzą się nowe.
>Tacy ludzie rodzili się rodzą i będą rodzić, jednak ja osobiście uważam że ludzie którzy czerpią przyjemność z zadawania bólu innym ludziom ,niszczenia innych ludzi ,mordowania itp. (czyli posiadający te przymioty które czynią w potocznym rozumieniu z ludzi potworów) to tak naprawdę promil i chyba margines poruszanego problemu.
Tak Pan sądzi?
pl.wikiped(*)sobowość_dyssocjalna
pl.wikipedia.org/wiki/Kategoria:Seryjni_mordercy
niewiarygo(*)djecie.html?smgajticaid=6146ad
Ja zaś uważam, że choć rodzi się - a jeszcze bardziej ich osobowość zostaje ukształtowana w procesie socjalizacji - takich ludzi sporo. W każdym społeczeństwie i każdym czasie żyją sobie różne małe sfrustrowane ludziki. Wystarczy sięgnąć do mediów, a nawet i przyjrzeć się różnym wypowiedziom na naszym forum, ale tylko garstka otrzymuje możliwość samorealizacji, a pełnej to już tylko jednostki, które na skutek sprzyjających im okoliczności otrzymują absolutną władzę nad jakąś częścią społeczeństwa. Hitler, czy Stalin, to właśnie takie potwornie groźne intelektualne krasnoludki.

>Poważniejszym zagrożeniem jest chyba to co Philip Zimbardo ujął w tych słowach -
Cytat:
Wbrew temu co by się wydawało mądrych ludzi jest też sporo i ostrzegają jak mogą, ale najczęściej jest to "wołanie na puszczy" - ci którzy ich czytają tych problem najczęściej nie dotyczy, a nie myślę tu o tych którzy wykonują jakieś pożyteczne prace fizyczne, ale o tych, którzy nami rządzą.

>Myśl że do tego aby krzywdzić drugiego człowieka nie są potrzebne żadne potwory (o jakichś nadzwyczajnych atrybutach), wydaje mnie się tyleż prawdziwsza co o wiele bardziej niepokojąca.
Myślę, iż jest jednak inaczej. Potworów jest znacznie więcej niż nam się wydaje, tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec. Osobowościowo Putin to podobny typ do Hitlera i Stalina, choć mamy zupełnie inną epokę.

>Skrzywdzić kogoś? żaden problem, mniejsza o powody (te mogą być odległe o lata całe ,ktoś nie zachował się zgodnie z naszym oczekiwaniem, nie jest idealny, jest inny,ma swoje za uszami itp. itd. to bzdury tak naprawdę.)
A dla kogo? Nie słyszał Pan o np. wielkoduszności o umiejętności przebaczania? Każdy z nas wplątany w okoliczności życia krzywdzi w większym lub mniejszym stopniu, w sposób bardziej lub mniej świadomy, różnych ludzi, ale są ludzie, którzy nawet wtedy mają wyrzuty sumienia.

>Jedyne co jest potrzebne to zwykła heca/"zabawa" i przyzwolenie z góry, to wszystko.
Różnie to bywa, są tacy, sami sobie wyznaczają kryterium przyzwoitości i przeżywają swoje życie godnie. Znamy takich wielkich ludzi. Ale są także mali ludzie, których los oraz własna przebiegłość postawiła w miejscu, że sami są tą górą i wszystko im wolno, a na dokładkę masy wyją z zachwytu. "To nasz wódz, to zbawca narodu". On wprowadził, albo zwyciężył komunizm, wyprowadził nas z "czarnej dziury" i steki podobnych bzdur.

@@@
.

>Tak Pan sądzi?

Dokładnie tak jak napisałem ,na poruszoną przez pana "religie Smoleńską" patrzę też trochę inaczej (jak mniemam ) Nie jest ona dla mnie dowodem na odradzanie się jakichś najciemniejszych kart historii ale świadectwem tego że proces transformacji ustrojowej miał i ma w Polsce bardzo dużą liczbę ofiar .To są ludzie którym się nie udało i to niekoniecznie z przyczyn od nich zależnych ,to są ludzie pozostawieni sami sobie na których wszyscy się przepraszam za wyrażenie wypieli .To że paru politycznych cwaniaków + kilka być może osób którym osobiste tragedie ,przyćmiły zdrowy osąd rzeczywistości ,chcę na tym ubić własny interes ,to też inna sprawa .
Sam znam kilka wspaniałych osób które po otrzymaniu od życia sporo razów i cięgów i które nie miały tyle szczęścia bądź znajomości aby zapewnić godne życie swojej rodzinie ,dziwaczeje i dewocieje pod wpływem tych doświadczeń .
Ja w tym obrazie nie widzę potworów.

>Myślę, iż jest jednak inaczej. Potworów jest znacznie więcej niż nam się wydaje, tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec.

Podane przez pana linki odsyłają wprost do aberracji które są ilościowym promilem na tle populacji .Psychopaci ,socjopaci ,seryjni mordercy to jakby na to nie patrzeć zaledwie znikomy ludzki procent.W tej kwestii zgadzam się z panem Zimbardo nie potrzebni są wcale "urodzeni mordercy " aby czynić zło (gdyż pomijając nawet lepszą inklinacje do tego typu uczynków ,jest ich zwyczajnie za mało )Heinrich Himmler uważany przez wielu ludzi za wcielenie "zła" i potwora ,potrafił na widok postrzelonej i zasypywanej żywcem kobiety zwymiotować ...Zapewniam pana że taka reakcja wywołałby u prawdziwego "biologicznego potwora" jak np:Richard Kuklinski( gdyby był jej świadkiem ),jedynie zdziwienie może uśmiech i niedowierzanie.

>tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec.

Może i tak jest a może tego typu myślenie służy nam jedynie samouspokojeniu i wygładzaniu chropowatości własnej rzeczywistości ,gdyż w przeciwnym razie groziła by nam konstatacja że i my sami w pewnych warunkach zachowalibyśmy się jak wspomniany powyżej pan Himmler.To że ludzie łacniej wolą dostrzegać pewne cechy u innych niż kierować swój wzrok na siebie ,jest za to dla mnie faktem.

> Osobowościowo Putin to podobny typ do Hitlera i Stalina, choć mamy zupełnie inną epokę.

Nie wiem ,nie znam się na tyle aby wyrokować w tej materii ,na pewno porównanie współczesnego polityka do największych ludobójców w historii jest efektowne, dla mnie jednak osobiście ,niesie ze sobą zbyt mało rzeczowej treści.

>A dla kogo? Nie słyszał Pan o np. wielkoduszności o umiejętności przebaczania?

Słyszeć słyszałem ,własna eksperiencja słabo jednak poświadcza to co słyszałem .Gdy jest przyzwolenie z góry z ludzi wychodzą najgorsze instynkty ,raz coś takiego wyzwolone trudno jest stłumić ,wtedy nawet gdy "góra" zdanie zmienia ludzie zaczynają wykazywać tzw .inwencje własną .

>Różnie to bywa, są tacy, sami sobie wyznaczają kryterium przyzwoitości i przeżywają swoje życie godnie. Znamy takich wielkich ludzi. Ale są także mali ludzie,

Różnie to bywa ,to chyba faktycznie najlepsze podsumowanie.

.
Tak Pan sądzi?
(...) Ja zaś uważam, że choć rodzi się - a jeszcze bardziej ich osobowość zostaje ukształtowana w procesie socjalizacji - takich ludzi sporo. W każdym społeczeństwie i każdym czasie żyją sobie różne małe sfrustrowane ludziki. Wystarczy sięgnąć do mediów, a nawet i przyjrzeć się różnym wypowiedziom na naszym forum, ale tylko garstka otrzymuje możliwość samorealizacji, a pełnej to już tylko jednostki, które na skutek sprzyjających im okoliczności otrzymują absolutną władzę nad jakąś częścią społeczeństwa. Hitler, czy Stalin, to właśnie takie potwornie groźne intelektualne krasnoludki. (...)

Myślę, iż jest jednak inaczej. Potworów jest znacznie więcej niż nam się wydaje, tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec. Osobowościowo Putin to podobny typ do Hitlera i Stalina, choć mamy zupełnie inną epokę.
>Dokładnie tak jak napisałem, na poruszoną przez pana "religie Smoleńską" patrzę też trochę inaczej (jak mniemam) Ja też tak mniemam.

>Nie jest ona dla mnie dowodem na odradzanie się jakichś najciemniejszych kart historii
Jak napisałem mamy zupełnie inną epokę i nową jakość starych potworów. Teraz mamy telefony komórkowe, internet, prawie wszyscy potrafią czytać.

> ale świadectwem tego że proces transformacji ustrojowej miał i ma w Polsce bardzo dużą liczbę ofiar.
Wszyskie tranformacje niosą ofiary, ale Polacy to naród wybrany nie to co inne barany. Warto zestawić ilość ofiar tranformacji w różnych krajach.

>To są ludzie którym się nie udało i to niekoniecznie z przyczyn od nich zależnych,
Szanowny Panie, gdy się podejmuje działanie wypada mieć choćby tylko mizerne pojęcie co te działania przyniosą. To społeczeństwa dają władzę swoim wodzą, którzy ich prowadzą. Jak to są to ludzie, którym się nie udało? Krzyczeli przecz z komuną i komuny już nie ma. Krzyczeli ZOMO - Gestapo i już milicja ich nie leje. Mają wolność, każdy może mieć paszport w domu i wyjechać, gdzie mu się podoba. Domagali się szacunku dla robotników i mają siedząc na bezrobociu i Pan mówi, iż się im nie udało.

>to są ludzie pozostawieni sami sobie na których wszyscy się przepraszam za wyrażenie wypieli.
Biedni ludzie, żaden nie mógł dowiedzieć się lub skumać na czym kapitalizm polega.

>To że paru politycznych cwaniaków + kilka być może osób którym osobiste tragedie, przyćmiły zdrowy osąd rzeczywistości, chcę na tym ubić własny interes, to też inna sprawa.
Cała historia ludzkości pokazuje nam, że cwaniacy zawsze, gdy tylko mogli, wykorzystywali tych mniej cwanych. Najbardziej żałosnym jest to, że to ci którzy uważają się za skrzywdzonych wszelkie prawa im do tego dali.

>Sam znam kilka wspaniałych osób które po otrzymaniu od życia sporo razów i cięgów i które nie miały tyle szczęścia bądź znajomości aby zapewnić godne życie swojej rodzinie, dziwaczeje i dewocieje pod wpływem tych doświadczeń.
Mam wątpliwości co do wpaniałości dewot - niezależnie od wyznawanej religii.

>Ja w tym obrazie nie widzę potworów.
Aby zostać potworem same chęci nie wystarczą, a nawet potencjalne możliwości, musi powstać faktyczna możliwość samorealizacji.
>>Myślę, iż jest jednak inaczej. Potworów jest znacznie więcej niż nam się wydaje, tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec.
>Podane przez pana linki odsyłają wprost do aberracji które są ilościowym promilem na tle populacji .Psychopaci ,socjopaci ,seryjni mordercy to jakby na to nie patrzeć zaledwie znikomy ludzki procent.W tej kwestii zgadzam się z panem Zimbardo nie potrzebni są wcale "urodzeni mordercy " aby czynić zło (gdyż pomijając nawet lepszą inklinacje do tego typu uczynków ,jest ich zwyczajnie za mało )Heinrich Himmler uważany przez wielu ludzi za wcielenie "zła" i potwora ,potrafił na widok postrzelonej i zasypywanej żywcem kobiety zwymiotować ...Zapewniam pana że taka reakcja wywołałby u prawdziwego "biologicznego potwora" jak np:Richard Kuklinski( gdyby był jej świadkiem ),jedynie zdziwienie może uśmiech i niedowierzanie.
>>tylko nie każdy z nich się ujawnia i nie wszyscy umiemy ich dostrzec.
> Może i tak jest a może tego typu myślenie służy nam jedynie samouspokojeniu i wygładzaniu chropowatości własnej rzeczywistości ,gdyż w przeciwnym razie groziła by nam konstatacja że i my sami w pewnych warunkach zachowalibyśmy się jak wspomniany powyżej pan Himmler.To że ludzie łacniej wolą dostrzegać pewne cechy u innych niż kierować swój wzrok na siebie ,jest za to dla mnie faktem.
>> Osobowościowo Putin to podobny typ do Hitlera i Stalina, choć mamy zupełnie inną epokę.
>Nie wiem ,nie znam się na tyle aby wyrokować w tej materii ,na pewno porównanie współczesnego polityka do największych ludobójców w historii jest efektowne, dla mnie jednak osobiście ,niesie ze sobą zbyt mało rzeczowej treści.
>>A dla kogo? Nie słyszał Pan o np. wielkoduszności o umiejętności przebaczania?
>Słyszeć słyszałem ,własna eksperiencja słabo jednak poświadcza to co słyszałem .Gdy jest przyzwolenie z góry z ludzi wychodzą najgorsze instynkty ,raz coś takiego wyzwolone trudno jest stłumić ,wtedy nawet gdy "góra" zdanie zmienia ludzie zaczynają wykazywać tzw .inwencje własną .
>>Różnie to bywa, są tacy, sami sobie wyznaczają kryterium przyzwoitości i przeżywają swoje życie godnie. Znamy takich wielkich ludzi. Ale są także mali ludzie,
>Różnie to bywa ,to chyba faktycznie najlepsze podsumowanie.

>Wszyskie tranformacje niosą ofiary, ale Polacy to naród wybrany nie to co inne >barany. Warto zestawić ilość ofiar tranformacji w różnych krajach.

Nic tak nie podnosi na duchu ofiar transformacji jak odesłanie ich do statystyk .Najlepiej jeszcze gdy robi to np wypasiony polityk który coś sobie mlaskając wskarze paluchem innych mówiąc -"Tee nie podskakuj bo w Afryce to mają gorzej "

>Mam wątpliwości co do wpaniałości dewot - niezależnie od wyznawanej religii.

Dla mnie ludzie są jednostkami na tyle złożonymi ,które potrafią mieścić w sobie tak różne przeciwności ,godzić najróżniejsze ,często sprzeczne cechy charakteru że ocena ich pod jednym tylko kątem np:owej dewocyjności ociera się o śmieszność ...nie ocenianego rzecz jasna a oceniającego .

Nawet nie chcę zaczynać tak myśleć bo kto wie ,być może skończył bym jak zidiociały przeciwnik literatury(np:literatury fantasy) ,oceniając książki i ludzi ich czytających nie ze względu na treść a jedynie gatunek ...

Skoro jakiś fabrykant który należał do NSDAP i który ciężko pracował na pomyślność III Rzeszy (może być wzorem do naśladowania , o ile nazywa się Oskar Schindler)to dlaczego nie np:jakaś babulinka która częściej niż inni biega do kościoła ? Bo co ?
Bo mnie z religią nie pod drodze ? mnie także (staram się jednak oddzielić punkt widzenia jedynie od własnego punktu przytwierdzenia )

Z resztą podejrzewam że gdyby prześledzić biografię Polaków którzy zostali nagrodzeni odznaczeniem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (co jest istotne w kontekście omawianego tematu ) to myślę że większość z odznaczonych była zapewne osobami wierzącymi (pewnie jakieś formy zdewocenia też by się wśród nich znalazły) Kim ja jestem aby autorytatywnie wypowiadać się co do wartości takich ludzi ?

Pan ma wątpliwości ? W sumie co mnie do tego ? takie pana prawo.

.
Najpierw przepraszam, gdyż przez pośpiech i nieuwagę został opublikowany "brudnopis", a nie tak jak staram się czynić przed każdą publikacją - wypowiedź przeczytana i zweryfikowana. Tak napisałem, ale to nie do końca jest tym co na ten temat myślę, ale trudno słówko się rzekło i trzeba ponosić konsekwencję.

Wszystkie transformacje niosą ofiary, ale Polacy to naród wybrany nie to co inne barany. Warto zestawić ilość ofiar transformacje w różnych krajach.
> Nic tak nie podnosi na duchu ofiar transformacji jak odesłanie ich do statystyk.
Ależ to nie mój problem. Ja wcale nie narzekam. Nie jestem beneficjentem przemian, ale w sumie to na transformacji zyskałem. Miałem krytyczny stosunek do PRL-u i mam nie mniej krytyczny do III RP - wystarczy poczytać moje wypowiedzi na naszym forum. www.racjonalista.pl/forum.php/s,342849/z,0
Ofiary transformacji nadal po ćwierćwieczu przemian najbardziej podnosi na duchu okrzyk "precz z komuną" lub "sierpem
i młotem w czerwoną hołotę" i zamiast myśleć (oraz np. sprawdzić jak to w innych krajach przeprowadzono) niech dalej sobie krzyczą - mają teraz zagwarantowaną wolność demonstracji. Mnie nauczono racjonalnie myśleć i z tej umiejętności korzystam. Piszę i do niektórych to dociera, że nie do wszystkich, to oczywiste są przecież mądrzejsi i oni wiedzą lepiej.

>Najlepiej jeszcze gdy robi to np wypasiony polityk który coś sobie mlaskając wskarze paluchem innych mówiąc - "Tee nie podskakuj bo w Afryce to mają gorzej"
W Afryce?
Najczęściej mówią o Białorusi, Rosji, Ukrainie. Ponadto mają takie prawo, gdyż dzięki ich przedsiębiorczości im się udało
i się "załapali" w przeciwieństwie do różnych nieudaczników. Kapitalizm to wolny rynek i liczą się na nim, ci którzy kapitał mają, a reszta to niech się stara przeżyć. Niech Pan sobie chociaż nasze forum poczyta, zamiast dziwnych pretensji do Bogusławskiego za nazywanie rzeczy po imieniu.
www.racjon(*)m.php/z,0/d,5/s,595666#w596780
www.racjon(*)m.php/z,0/d,8/s,599713#w602537

Mam wątpliwości co do wspaniałości dewot - niezależnie od wyznawanej religii.
>Dla mnie ludzie są jednostkami na tyle złożonymi ,które potrafią mieścić w sobie tak różne przeciwności ,godzić najróżniejsze ,często sprzeczne cechy charakteru że ocena ich pod jednym tylko kątem np:owej dewocyjności ociera się o śmieszność ...nie ocenianego rzecz jasna a oceniającego .
(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

> Nawet nie chcę zaczynać tak myśleć bo kto wie ,być może skończył bym jak zidiociały przeciwnik literatury(np:literatury fantasy) ,oceniając książki i ludzi ich czytających nie ze względu na treść a jedynie gatunek ...
(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

>Skoro jakiś fabrykant który należał do NSDAP i który ciężko pracował na pomyślność III Rzeszy (może być wzorem do naśladowania , o ile nazywa się Oskar Schindler)to dlaczego nie np:jakaś babulinka która częściej niż inni biega do kościoła ? Bo co ?
(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

>Bo mnie z religią nie pod drodze ? mnie także (staram się jednak oddzielić punkt widzenia jedynie od własnego punktu przytwierdzenia )
(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

>Z resztą podejrzewam że gdyby prześledzić biografię Polaków którzy zostali nagrodzeni odznaczeniem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (co jest istotne w kontekście omawianego tematu ) to myślę że większość z odznaczonych była zapewne osobami wierzącymi (pewnie jakieś formy zdewocenia też by się wśród nich znalazły) Kim ja jestem aby autorytatywnie wypowiadać się co do wartości takich ludzi ?
(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

>Kim ja jestem aby autorytatywnie wypowiadać się co do wartości takich ludzi ?
(Znowu nie bardzo rozumiem o co Panu tu chodzi, ale to Pan sam musi się określić kim Pan jest. Ja jestem polskim patriotą zaniepokojonym o los mojej ojczyzny i dobrostan moich rodaków?)

>Pan ma wątpliwości ? W sumie co mnie do tego ? takie pana prawo.
Mam poczynając od tego, czy tak samo rozumiemy słowo dewot (tu jeszcze synonimy dewota)
Ponadto napisałem, że "niezależnie od wyznawanej religii", a więc niezależnie od tego, czy ktoś jest katolikiem, muzułmaninem, żydem, komunistą, antykomunistą, faszystą lub wyznawcą którejś z całego ogromu wiar.
Dla mnie dewotami nie są ludzie religijni tylko religianci. (Proponuję znaczenia sprawdzić w słownikach)
Mam też wątpliwości, czy tak ogólnie zostałem przez Pana zrozumiany, ale to już wina mojej komunikatywności

@@@
.

>(Nie rozumiem o co Panu tu chodzi?)

Sporo tych nie zrozumień ,widać oceniający ten nasz krótki dialog zrozumieli go lepiej niż my siebie.Ale wolę to tak zostawić ,nie na wszystko co pan wczoraj napisał panu odpowiedziałem ,zbyt chyba inaczej patrzymy na wiele spraw a ja nie mam obecnie ani chęci ani czasu aby się o to spierać ,może kiedyś w lepszych czasach.

Może jedynie dodam parę uwag abym został lepiej zrozumiany .

>Mam poczynając od tego, czy tak samo rozumiemy słowo dewot (tu jeszcze synonimy dewota)

No tak ,widzę że dewoci czy to ujęciu potocznym czy podręcznikowej definicji nie mają zbyt wysokich notowań (pewnie z resztą słusznie ) Tyle że rozmawiając o dość specyficznej książce i jeszcze bardziej specyficznych czasach z nią związanych .

Tak naprawdę nikt do tej pory nie podał bezbłędnego przepisu na to jak cechy charakteru musi spełniać człowiek aby w określonej skrajnej sytuacji zachował się bądź to jako złoczyńca bądź też jako bohater .Zbyt wiele zmiennych zaangażowanych jest w taką sytuacje .

Dlatego w kontekście akurat tej rozmowy małe ma dla mnie znaczenie definicja i synonimy słowa "dewot" .Może bowiem zdarzyć się i tak (i jak sądzę zdarzało się w życiu) iż bohaterami zostają ludzie których byśmy o to nie podejrzewali a nawet tacy których poglądy na inne rzeczy(niezwiązane z czynem jakiego dokonali ) jawią się nam jako głupie , czy nawet paskudne.Tak samo w analogicznej sytuacji ludzie którzy deklarowali się jako humaniści,racjonaliści pełni tych czy innych ideałów w sytuacji życiowej próby zachowają się jak świnie ,ludzie mali i podli .

Zimbardo pytany o to skąd się biorą bohaterowie odpowiedział tak

Cytat:

Dlatego też ja w przeciwieństwie do pana ,nie mam wątpliwości że osoby z którymi światopoglądowo mnie nie po drodze ,czy nawet te które z jakichś tam względów nie poważam ,mogą zachować się "wspaniale"

Na koniec tego mojego dość przydługiego wpisu odnośnie tego co pan wczoraj napisał i co chyba przeoczyłem .

>Aby zostać potworem same chęci nie wystarczą, a nawet potencjalne możliwości, musi powstać faktyczna możliwość samorealizacji.

Według mnie musi dojść do czynu a nie "możliwości ".

.
>Dlatego w kontekście akurat tej rozmowy małe ma dla mnie znaczenie definicja i synonimy słowa "dewot" .
Nie umiem rozmawiać bez wspólnego rozumienia treści, a nawet i słów, gdyż wtedy jedna z osób mówi o czym innym,
a druga o czym innym i tak jest w naszym przypadku.

>Dlatego też ja w przeciwieństwie do pana ,nie mam wątpliwości że osoby z którymi światopoglądowo mnie nie po drodze ,czy nawet te które z jakichś tam względów nie poważam ,mogą zachować się "wspaniale"
A gdzież Szanowny Pan się u mnie tego "przeciwieństwa" doczytał?

>Na koniec tego mojego dość przydługiego wpisu odnośnie tego co pan wczoraj napisał i co chyba przeoczyłem .
Aby zostać potworem same chęci nie wystarczą, a nawet potencjalne możliwości, musi powstać faktyczna możliwość samorealizacji.
>Według mnie musi dojść do czynu a nie "możliwości ".
A według mnie aby doszło do czynu muszą być możliwości jego dokonania. Potwór zakuty w kajdany dopóki się z nich nie wyzwoli nic złego uczynić nie może. Same chęci nie wystarczą - nawet i potencjalne możliwości, musi powstać faktyczna możliwość samorealizacji. Czyli aby dokonać jakiegoś czynu najpierw musi się mieć możliwość jego dokonania.
_________________

PS.
>widać oceniający ten nasz krótki dialog zrozumieli go lepiej niż my siebie
Jakoś zbyt bardzo tego pewien nie jestem i jakoś mam dziwne wrażenie, że te plusy dla Pana wynikają głównie z braku sympatii do mnie.

@@@
.

>Tacy ludzie rodzili się rodzą i będą rodzić,jednak ja osobiście uważam że ludzie którzy czerpią przyjemność z zadawania bólu innym ludziom ,niszczenia innych ludzi ,mordowania itp(czyli posiadający te przymioty które czynią w potocznym rozumieniu z ludzi potworów) to tak naprawdę promil i chyba margines poruszanego problemu.
Jak to w ogólności wygląda to jedno, ale w kontekście tego wątku i zbrodni nazistów warto wspomnieć, iż liczbę nazistowskich zbrodniarzy-psychopatów szacowano nisko (Newman i Erber "Zrozumieć zagładę. Społeczna psychologia Holokaustu", Browning "Zwykli ludzie. 101. Policyjny Batalion Rezerwy", również Hilberg w "Zagładzie Żydów europejskich" poruszą tą kwestię). Do popełniania zbrodni nie potrzeba potworów, starczą zwykli ludzie, odpowiednie warunki i motywacja.
>Myśl że do tego aby krzywdzić drugiego człowieka nie są potrzebne żadne potwory(o jakichś nadzwyczajnych atrybutach ) ,wydaje mnie się tyleż prawdziwsza co o wiele bardziej niepokojąca .
O ile nie mam większych wątpliwości co do prawdziwości twierdzenia to już w skłonność ogółu do przyjęcia takiego punktu widzenia szczerze wątpię. Przekonanie, iż do krzywdzenia trzeba potwora jest bardzo wygodne i pozwala uniknąć niekomfortowych pytań o własną naturę.
   Ciekawi mnie też na ile (i czy) założenie o wyjątkowości sprawców koreluje z obwinianiem ofiary.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

> Ciekawszym, według mnie, jest problem, jak zdawałoby się kulturalne społeczeństwo wraz z jego intelektualną elitą daje się zaczadzić jakąś tam religią polityczną i wykorzystać? Co z racjonalnych wykształconych ludzi czyni z ludzi wiara?

Co do tej "kulturalności" Niemców miałbym bardzo poważne wątpliwości. Przeciętny mieszczuch niemiecki - sądząc po obrazie Niemiec lat 30-tych, który wyłania mi się z kilku filmów i powieści Remarque'a - był dość gruboskórnym, prostym typem, a z pewnością mowa o "narodzie filozofów" to duże intelektualne nadużycie. Natomiast pojawia się pytanie, dlaczego intelektualne elity - uczeni, artyści - nie zareagowały. Chyba to one szczególnie uległy wtedy demoralizacji pod naporem połączonego strachu i uwodzicielskich haseł.

A ogólnie należy oddzielić rozumienie pojęcie "kultura" w znaczeniu potocznym od tego w naukowym; w tym drugim rozwinięta "kultura" niekoniecznie musi oznaczać coś obiektywnie lepszego. Starożytni Majowie mieli kulturę bardziej rozwiniętą od Słowian, ale przecież nie uważamy chyba okrutnych technik składania ofiar z ludzi za coś zachwycającego i godnego zazdrości, nawet, jeśli się to dokonywało na szczytach piramid schodkowych. Nietzsche uważał, że to norma: okrucieństwo jest w samych trzewiach kultury.

Cóż, może kiedyś wyłoni się silna kultura łagodnych ludzi... Ależ absurd, lecz jakże pociągający!

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

.
>Co do tej "kulturalności" Niemców miałbym bardzo poważne wątpliwości.
> (...) a z pewnością mowa o "narodzie filozofów" to duże intelektualne nadużycie.
Może Pan, tym bardziej, że takie wątpliwości mają i niektórzy Niemcy, ale ja proponuję wziąć pod refleksję powojenny stosunek do Niemiec wśród ocalałych niemieckich Żydów, choćby i samej Hannah Arendt

> Natomiast pojawia się pytanie, dlaczego intelektualne elity - uczeni, artyści - nie zareagowały.
Skoro już Arendt przywołałem, to może warto zajrzeć do "Eichmann w Jerozolimie: rzecz o banalności zła", czy "Korzeni totalitaryzmu".

> Chyba to one szczególnie uległy wtedy demoralizacji pod naporem połączonego strachu i uwodzicielskich haseł.
Oczywiście. Jedna ulotka NSDAP nie zmieniłaby światopoglądu Heideggera, ale ta wszechobecność ideologii, którą zaczyna się niemalże oddychać - zrobiła swoje (by ograniczyc się do tego kuriozalnego przypadku).

Mam zdecydowane wątpliwości do wszelkiego ideologicznego kitu, ale obaj i nie tylko obaj, na szczęście je mamy.

@@@
.

>Niestety, zasmucę Pana - może miał pewną smykałkę, raczej zamiłowanie, do architektury, ale w jego kompozycjach uderza całkowity brak wyczucia głębi, pionu i "sztywność" ręki, jakiś wyczuwalny lęk o to, żeby zachować standardy poprawności. To naprawdę daje się wyczuć, a poświęciłem oglądaniu zdjęć jego akwarel w wysokiej rozdzielczości jakiś czas. A szczerze mówiąc, również jego zdolności do odwzorowywania brył pozostawiają dużo do życzenia. Przykładem jest jego "Zamek Neuschwanstein", w którym nie potrafi zastosować zasad geometrii rzutowej i linie w naturze równoległe mu się rozchodzą, chociaż to jest widoczne dopiero przy uważnym oglądaniu akwareli. Na obu poniższych akwarelach widać, jak mu się "rozjeżdżają" piony; może miało to jakiś związek ze wzrokiem, bo z całą pewnością nie jest to celowe artystyczne zamierzenie:

O braku wyczucia głębi u wielu fenomenalnych artystów możemy podyskutować, o smykałce do rysunku także. Wielkiego zamiłowania do architektury nie mam ale coś tam potrafię o niej powiedzieć. Teraz jednak skupmy się na perspektywie. W zaprezentowanych przez ciebie obrazkach widać coś jakby linie pionowe zbiegały się gdzieś w niewidocznym punkcie ponad obrazem. Na poniższym zdjęciu jest odwrotnie a mimo tego autorki nikt jeszcze za psychicznie chorą nie uznał (oficjalnie).
Oczywiście możemy powiedzieć, że Adolf nie posiadł wiedzy i zamiłowania renesansowych mistrzów stosujących z powodzeniem perspektywę linearną, ani też wiary pisarzy ikon, którzy punkt zbiegu linii perspektywicznych umieszczali przed płaszczyzną obrazu tak, że przedstawione przedmioty rozszerzają się w miarę oddalenia od obserwatora. Możemy powiedzieć, że eksperymentował z perspektywą, ale też nie wykluczone, że owe zniekształcenia wynikają z jakieś choroby psychicznej. Czy Hitler wyczuwał jakiś lęk o to, żeby zachować standardy klasycznej poprawności?
Obejrzyj sobie jego późniejsze obrazy przedstawiające wnętrza, a przekonasz się że człowiek ten poświęcił trochę czasu na studiowanie zasad odwzorowania swojego punktu widzenia.

---

Je suis une bombe

>Z kolei wiadomo jest, iż Hitler był wyśmienitym mówcą ( a więc miał zdolności wielkie oratorskie, a nie miał literackich), porywającym tłumy i wprawiającym je w stan rozegzaltowania. Wsyscy, nawet jego zatwardziali wrogowie, przyznawali mu ten talent. Czy intelektualny prymityw jest w stanie być tak genialnym oratorem?
To fakt, jedno w czym był naprawdę dobry to w gadaniu. Gorszym od malowania był w pisaniu, jeszcze gorszym w polityce, a na szczęście dla ludzkości najgorszym w dowodzeniu armią. Na pewno był dobrym aktorem, ale tylko w jednej roli, a to nie świadczy o jakimś geniuszu, czy choćby wyżynach intelektualnych.
Konkurent Stalin był o wiele lepszym manipulatorem, zręczniejszym graczem, chociaż mówcą kiepskim.

Mein Kampf mam na półce, wydane przez Wydawnictwo Książki Niezwykłej XXL w 2005 roku z komentarzem prof. Bogdana Michalskiego.
Książka, pomijając bełkotliwy język, stanowi dobre świadectwo realiów miejsca i czasów, do których się odnosi. I może po za garstką łysych oszołomów, nikt przy zdrowych zmysłach nie doszuka się analogii pomiędzy Niemcami dwudziestolecia międzywojennego, a współczesnymi czasami. Oczywiście niektóre obserwacje Hitlera i wnioski są słuszne po dziś dzień ale to dlatego, że dotyczą socjologii i psychologii. Całość jest anachronizmem, odnosi się do realiów z przed prawie stu lat. Zresztą i dla neofaszystów Mein Kampf ma wartość bardziej kultową niż ideową.
W rankingu ksiąg będących natchnieniem rzeźników ludzkości Biblia bije Mein Kampf na głowę.

---

No gods, no masters...I am who I am.

>   Nie wypowiadając się na temat tego konkretnego wydania, o którym brak bliższych informacji,
>uważam, że tego rodzaju potraktowanie tematu jest niezbędne i jeśli zostanie przepracowane przez
>fachowych historyków, socjologów, psychologów czy filozofów, może unieszkodliwić dużą część
>trującego potencjału tego tekstu, który, bez komentarzy, funkcjonując w sieciowym podziemiu trochę
>na zasadzie "dzieła kultowego" dużą część swojego powabu zawdzięcza syndromowi "owocu zakazanego",
>któremu dają się skusić umysły nie wyposażone w świadomość, czym w rzeczywistości był faszyzm.
Wprawdzie "Mein Kampf" tylko z opowieści i internetowych opinii znam, ale czy naprawdę ryzyko zarażenia się bakcylem nazizmu jest duże przy sięgnięciu po tak (podobno) rynsztokowe dzieło? Niebezpieczniejszym zdaje mi się mówienie, iż za niemieckie zbrodnie są odpowiedzialni naziści - bez wgłębiana się w temat, zupełnie jakby owi naziści znienacka w '33 się pojawili a potem w '45 znikli. Innymi słowy zrzucanie winy na Hitlera przy całkowitym usprawiedliwianiu narodu niemieckiego.
>   Mam nadzieję, że ta krytyczna edycja stanie się ważnym i pozytywnym wkładem w edukację i
>pozbawienie apologetów nazizmu oręża w postaci sugerowanych przez nich spisków, które rzekomo
>fałszują obraz wodza III Rzeszy.
Wątpię. Jeśli ktoś wierzy w "dobrego Hitlera" i spisek mający na celu ukazywanie jego i stworzonego przezeń reżimu w złym świetle to kolejna książka będzie jedynie wodą na młyn dla takich spiskolubnych osobników.
>Myślę też, że tego rodzaju ponurych świadectw chorób cywilizacji
>nie powinno się zamiatać pod dywan, gdyż teksty tego rodzaju, jeśli nie zostaną "ujarzmione", nadal
>będą żyć swoim własnym, groźnym życiem.
Nie mam pojęcia czy publikacja w czymś pomoże, ale wątpię iżby zaszkodziła, szczególnie, że owa książka już od dosyć dawna jest dostępna.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

>... uważam, że tego rodzaju potraktowanie tematu jest niezbędne i jeśli zostanie przepracowane przez fachowych historyków, socjologów, psychologów czy filozofów, może unieszkodliwić dużą część trującego potencjału tego tekstu ...
Posiadam ową książkę, wydaną (bez zezwolenia) przez jakieś wydawnictwo dolnośląskie, czytałam ją i zapewniam - nie ma żadnego "potencjału", ani trującego, ani emocjonalnego nawet.
O jej rzeczywistej wartości, tak politycznej, jak literackiej może świadczyć fakt, że pierwsze wydanie rozeszło się w nakładzie aż ... dwóch tysięcy (!) egzemplarzy. To jest bełkot, obudowany mitem, bo każdy Niemiec w czasie wojny musiał ją mieć. Stąd taka niby popularność tego gniota. Była wręczana młodym parom w prezencie ślubnym (tak jak w ZSRR był zwyczaj odwiedzania po ślubie mumii Lenina).
Jedna przykra rzecz może się okazać - ta książka nie porywa i nie jest tak krwiożercza, jak się twierdzi. Broń zyskają osoby pokroju JKM, twierdzące, że autor mógł nie wiedzieć o Zagładzie (nie ma w tej książce sugestii "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej", jaka później powstała), alibi stracą ci, co zasłaniali się posłuszeństwem wobec fuhrera.

>Jedna przykra rzecz może się okazać - ta książka nie porywa i nie jest tak krwiożercza, jak się twierdzi. Broń zyskają osoby pokroju JKM, twierdzące, że autor mógł nie wiedzieć o Zagładzie (nie ma w tej książce sugestii "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej", jaka później powstała),
To nic nie znaczy, bo osobom negującym odpowiedzialność Hitlera za Zagładę byle pierdoła wystarczy. To, że książka jego wzmianek o "rozwiązaniu kwestii żydowskiej" nie zawiera w niczym nie zmienia późniejszych działań Hitlera. Skądinąd wiadomo, że jego poglądy w ww. kwestii ewoluowały - przesiedlenie istotnie było przesiedleniem... do czasu co prawda.
>alibi stracą ci, co zasłaniali się posłuszeństwem wobec fuhrera.
Dlaczego? Niechby nawet w zawoalowanej formie Hitler nie wspominał o swoich planach wobec Żydów w książce, to i tak pozostają późniejsze działania.
   O ile książka jaki piszesz odniesień do Zagłady miała nie zawierać, to w żaden sposób osobnik ją piszący nie jawi się jako niewiniątko. Inna rzecz, że interpretacja słów autora wtedy zapewne wyglądała inaczej niż obecnie. Cytat:
Cały artykuł - tutaj.

---

The only good is knowledge and the only evil is ignorance.

>Jedna przykra rzecz może się okazać - ta książka nie porywa i nie jest tak krwiożercza, jak się twierdzi. Broń zyskają osoby pokroju JKM, twierdzące, że autor mógł nie wiedzieć o Zagładzie

Myślę, że nie masz racji:

Cytat:

Itp., itd. Piana na ustach chorego na wściekliznę socjopaty.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

A coż miał sobie myśleć taki zdruzgotany mały człowieczek po traumatycznych przejściach, kiedy dowiadywał się o rewolucji boilszewckiej w Rosji z kluczową rolą Żydów w niej, rewolucji węgierskiej z jeszcze bardziej zarysowaną w niej rolą Żydów i wreszcie - przede wszystkim - po doświadczeniu niemalże na własnej skórze rewolucji w Bawarii(po I wojnie), na której czele stal Kurt Eisner i Ernst Toller - obydwaj - niech Pan zgadnie - z jakiej nacji się wywodzący?

A panu chyba nie muuszę tlumaczyć co w konsekwencji oznaczał udany bolszewicki przewrót?

"W Linzu mieszkało bardzo mało Żydów. W ciągu stuleci upodobnili się do Europejczyków i nie różnili się wyglądem od innych ludzi: wówczas rzeczywiście patrzyłem na nich jak na Niemców. Nie była dla mnie jasna błędność tej koncepcji, ponieważ jedynym wyróżniającym ich szczegółem, który dostrzegałem, była odrębność religijna. Wówczas
myślałem, że to była przyczyna ich prześladowania, a niechęć, jaką do nich czułem,przeradzała się w odrazę do siebie. O istnieniu żydowskiej wrogości nie miałem wówczas pojęcia".

Świetnie że Pan zacytował ów passus. Pokazuje on boiwiem, iż poglądy Hitlera na sprawę Żydów nie były jakoś z góry zadekretowane, że kształtowały się pod wpływem wydarzeń, najpewniej właśnie roli Żydów we wszelkich ówczesnych bolszewickich rewolucjach.

>Itp., itd. Piana na ustach chorego na wściekliznę socjopaty.
Ziemuś, czytałeś kiedyś Dmowskiego (również na temat Ukraińców)? A czytujesz współczesne artykuły wydawnictwa p. Bubla? Naprawdę AH wychodzi przy nich prawie na filosemitę.
Jeśli owe cytaty są krwiożercze, to chyba nie wiesz, co to krwiożerczość.
Poza tym zanim czytelnik przebrnie przez pierwszy bełkot i dotrze do owych złotych myśli, to już będzie miał salceson zamiast mózgu i nie przyswoi treści.

.
>Poza tym zanim czytelnik przebrnie przez pierwszy bełkot i dotrze do owych złotych myśli, to już będzie miał salceson zamiast mózgu i nie przyswoi treści.
"Bo dzieło Hitlera chyba nadal ma jednak sporą siłę rażenia. Nie ze względu na swoją treść - ona jest rzeczywiście drętwa - ale ze względu na osobę autora. Zwłaszcza teraz gdy następuje w Europie antysystemowy bunt, Hitler ze swoim megacudem wyprowadzenia Niemiec z szamba weimarskiego kryzysu - musi budzić pozytywne skojarzenia".

"Z punktu widzenia socjalnej inżynierii i skuteczności politycznej był on absolutnym geniuszem. Fakt, iż były okoliczności mu sprzyjające nie wyjaśnia tego fenomenu. Bo przecież te okoliczności były eksploatowane przez innych graczy i inne ruchy, mające na starcie znacznie lepsze zaplecze niż Hitler. Jego wyjątkowość szczególnie klarownie rysuje się na tle innych wielkich polityków jego okresu. Jednakże Churchill, Roosvelt czy Stalin pozostają z anim daleko w tyle. Nie stworzyli oni bowiem od początku nowej ideologii, a w przypadku dwóch z nich (Churchill, Roosvelt) można mówić o byciu skazanym na sukces, zważywszy na ich pochodzenie, zaplecze, koneksje i środki finansowe jakie mieli do dyspozycji. Stalin lepiej się sytuuje w tym zakresie bo rzeczywiście sam z nizin wielkich - jak Hitler - dochodził do wszystkiego, jednakże jego stalinizm jest raczej pochodną specyficzną istniejącego już ruchu - do którego Stalin dołączył - niż całkiem odrębną jakością, a poza tym raczej pogrążył on gospodarkę ZSRR a nie wyprowadził ją na prostą. Nazizm pod Hitlerem osiągnąl niewyobrażlany sukces".

"O geniuszu Hitlera - w tym zakresie - pisało wielu mu współczesnych a także wielu najwybitniejszych jego biografów. (...) Są to uznani na niwie międzynarodowej historycy, spece od biografii Hitlera i nazizmu. Wszyscy oni - jak równiez postacie historyczne, swiadkowie epoki - w zacytowanych wypowiedziach potwierdzają ów fenomen 13 lat Hitlera, na który zwróciłem uwagę".

"Jak na człowieka z nizin społecznych, nie mającym szans an dobrą formalną edukację, po wielkich traumatycznych przejściach jest to zadziwiająco dużo. Życzyłby sobie aby obecniei inteligenci opuszcający nasze renomowane uczelnie prezentowali taki poziom intelektualny jak Hitler".
Jak Pani tak może "salceson zamiast mózgu"? A co takim razie mają w głowach absolwenci renomowanych polskich uczelni? My to nawet do Pana Arminiusa nie możemy się równać, nie mówiąc już geniuszu Hitlera . Führera aryjskiej
rasy panów zorganizowanej w Großdeutschland? Ich genialność wprost rzuca przedstawicieli ras niewolniczych na kolana.

@@@
.

Nie wiem, kogo Pan cytuje, ale niektóre stwierdzenia są trafne. Bo to nie owa książczyna - polityczna Curtis-Mahler (żeby nie obrażać Mniszkówny), ale osoba autora miała siłę rażenia. Był jednym z nielicznych, ostatnich już tzw. charyzmatycznych polityków (i zaraz mnie zjedzą, jeśli ktoś jeszcze czyta ten wątek), które to określenie nie jest aż tak pozytywne w dzisiejszych czasach. Wiek XX, przynajmniej pierwsza połowa to była złota era dla trybunów ludowych wszelkiej maści. Teraz po prostu inaczej uprawia się politykę. Wtedy znaczenie miał gest, głos, sposób mówienia i psychologowie do tej pory analizują filmy dokumentalne z tamtego okresu, żeby przekonać się, co przemawia do tłumu. Tyle, że ... tłum też się zmienił.
Z pewnymi stwierdzeniami z cytatów zdecydowanie się nie zgadzam:
>"... Jednakże Churchill, Roosvelt czy Stalin pozostają z anim daleko w tyle. Nie stworzyli oni bowiem od początku nowej ideologii, ...
On też nie - zmodyfikował to, co już istniało.
>... Nazizm pod Hitlerem osiągnął niewyobrażalny sukces".
To Niemcy osiągnęły chwilowy sukces i to na kredyt, który miał być spłacony zdobyczami wojennymi. Sukces prawdziwy osiągnęli, zmieniając sposób myślenia.

>Z pewnymi stwierdzeniami z cytatów zdecydowanie się nie zgadzam:

Hm, tak lekko odrzucając niepodważalne argumenty Arminiusa możesz doprowadzić do tego, że nie zaproponuje Ci wpisania na jego Volkslistę.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>Hm, tak lekko odrzucając niepodważalne argumenty Arminiusa możesz doprowadzić do tego, że nie zaproponuje Ci wpisania na jego Volkslistę.
Dzięki za sugestię ... przemyślę ...

.
>Nie wiem, kogo Pan cytuje,
Pana Arminiusa.

> ale niektóre stwierdzenia są trafne. Bo to nie owa książczyna - polityczna Curtis-Mahler (żeby nie obrażać Mniszkówny), ale osoba autora miała siłę rażenia. Był jednym z nielicznych, ostatnich już tzw. charyzmatycznych polityków (i zaraz mnie zjedzą, jeśli ktoś jeszcze czyta ten wątek), które to określenie nie jest aż tak pozytywne w dzisiejszych czasach. Wiek XX, przynajmniej pierwsza połowa to była złota era dla trybunów ludowych wszelkiej maści. Teraz po prostu inaczej uprawia się politykę. Wtedy znaczenie miał gest, głos, sposób mówienia i psychologowie do tej pory analizują filmy dokumentalne z tamtego okresu, żeby przekonać się, co przemawia do tłumu. Tyle, że ... tłum też się zmienił.
Najprawdopodobniej jest to mój błąd, że ahistorycznie dokonałem oceny tego bełkotu (hitlerowskich przemówień)
z dzisiejszej perspektywy. Nie przekonuje mnie ani charyzma Hitlera, ani też wywody pana Arminusa.

>Z pewnymi stwierdzeniami z cytatów zdecydowanie się nie zgadzam:
"... Jednakże Churchill, Roosvelt czy Stalin pozostają z anim daleko w tyle. Nie stworzyli oni bowiem od początku nowej ideologii, ...

>On też nie - zmodyfikował to, co już istniało.
... Nazizm pod Hitlerem osiągnął niewyobrażalny sukces".
>To Niemcy osiągnęły chwilowy sukces i to na kredyt, który miał być spłacony zdobyczami wojennymi. Sukces prawdziwy osiągnęli, zmieniając sposób myślenia.
Miałem dokładnie taki sam pogląd dopóki nie zacząłem tu czytać pana Arminusa. On mi uświadomił, że musi istnieć jeszcze duża grupa Niemców myśląca podobnie, gdy można podobne poglądy próbować wciskać na polskim racjonalistycznym forum.

@@@
.

>Miałem dokładnie taki sam pogląd dopóki nie zacząłem tu czytać pana Arminusa. ...
Po co? Przy tym jako społeczeństwo jesteśmy nieco w ogonie Europy, więc niektórzy przerabiają to, co tam już w większości odeszło do lamusa.

>Ziemuś, czytałeś kiedyś Dmowskiego (również na temat Ukraińców)? A czytujesz współczesne artykuły wydawnictwa p. Bubla? Naprawdę AH wychodzi przy nich prawie na filosemitę.

W tej książce "wyczuwa się" złowróżbną atmosferę, ale trudno właśnie oddzielić to, co jest uprzedzeniem czytelnika, który ma wiedzę o późniejszych wydarzeniach od tego, co jest właściwością samego tekstu. Pomijając już rozważania na temat samej książki - spotkałem dwóch ludzi, a były to osoby wykształcone, których pogląd na Zagładę był dużo bardziej jednoznaczny od tego, co AH wyłuszczył w swoim gniocie. Poniekąd więc miałem styczność z osobami, które w sensie etycznym niczym się nie różniły od tego "potwora" a w odpowiednich warunkach politycznych wedle wszelkiego prawdopodobieństwa mogłyby robić bardzo brzydkie rzeczy. Takich potencjalnych "Hitlerów" na świecie wciąż chodzą tysiące, dziesiątki tysięcy.

W tym sensie AH był osobowością niezbyt oryginalną i nie wyróżniającą się specjalnie na tle innych. Ba, sądzę, że nawet w jego politycznym środowisku byli antysemici pałający dużo większą nienawiścią do Żydów od niego. Jego pismo było tyleż wyrazem jego osobistych poglądów, co - i to dużo istotniejsze - wypowiedzeniem i wykorzystaniem znanych mu poglądów znacznej części niewykształconej, prostackiej tłuszczy do osobistej politycznej kariery i sukcesu ruchu, który animował.

Najważniejszy wkład AH w proces kształtowania się ruchu faszystowskiego polega na jego frenetycznych mowach, w których wykorzystując techniki stopniowania napięcia i wchodząc w sprzężenie z uwagą i nastrojem tłumu doprowadzał do zbiorowej histerii. Pod tym względem posiadał pewien wrodzony talent, ale też talent ten miał wartość względną, bowiem mógł "zaskoczyć" tylko w społeczeństwie, w którym tresura poprzez krzyk stanowiła powszechny składnik procesu socjalizacji, zwłaszcza podczas szkolenia wojskowego, przez które przechodziła cała praktycznie zdrowa część męskiej populacji.

>Poza tym zanim czytelnik przebrnie przez pierwszy bełkot i dotrze do owych złotych myśli, to już będzie miał salceson zamiast mózgu i nie przyswoi treści.

To zależy od wcześniejszego przygotowania. Jeśli ktoś poćwiczy nieco np. na tekstach Heideggera i nie zrobi sobie z mózgu salcesonu, takie miazmaty nie wzruszą go wielce.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>W tej książce "wyczuwa się" złowróżbną atmosferę, ale trudno właśnie oddzielić to, co jest uprzedzeniem czytelnika...
No właśnie - ja zaczęłam to czytać, jako książkę i już na trzeciej stronie wymiękłam. Grafomaństwo szczytujące tyle że polityczne. I nie wyciągałabym z tego jedynie wątku Zagłady, bo z tego, co pamiętam, to o Słowianach wypowiadał się z prawie taką samą pogardą. Pomysł całkowitej eksterminacji Żydów pojawił się później, co do Słowian, nie daliby rady - za dużo nas było (samych Rosjan ponad 100 milionów, ale mordowani byli z jeszcze większą bezwzględnością, niż Żydzi, choć bardziej spontanicznie, niż planowo).
>...Takich potencjalnych "Hitlerów" na świecie wciąż chodzą tysiące, dziesiątki tysięcy.
Bynajmniej - ilu ma taką charyzmę?
>Najważniejszy wkład AH w proces kształtowania się ruchu faszystowskiego polega na jego frenetycznych mowach, ...
Tu się też nie zgadzam - to jest skuteczne tam, gdzie ludzie mają poczucie głębokiego poniżenia. Tak się stało w Niemczech po I w. św. i jakoś mało kto widzi związek pomiędzy rozgoryczeniem społecznym, a podatnością na socjotechnikę.
Hitler (jak teraz Putin) podniósł swój naród z kolan. Tyle, że pierwszy wprost mówił o ekspansji terytorialnej, drugi ... terytorialnych roszczeń zaspokajać nie ma po co.
>... Jeśli ktoś poćwiczy nieco np. na tekstach Heideggera ...
A nie wystarczy, że poczyta trochę dobrej literatury?