"Ubodzy mieszkańcy Kolumbii widzieli w rewolucji szansę na wyrwanie się ze szponów biedy i szansę na odsunięcie starych elit. Na prowincji powstawać zaczęły liczne oddziały guerilli".

Pamietam ze szkoly podstawowej, ze nie wolno mi bylo krytykowac Stalina przed uczniami z Ameryki Poludniowej.

Ciekawy artykul

Torres był takim samym katolickim marksistą, jak Roland Freisler, dygnitarz NSDAP był komunistycznym nazistą (był komisarzem politycznym w armii bolszewickiej). Jeden i drugi mieli jakąś przeszłość, z którą zerwali i nie można łączyć obu ich tożsamości w jedną. Torres zerwał związki z chrześcijaństwem gdy postawił na przemoc i nie jest ważne, jak bardzo nadal się deklarował chrześcijaninem i jak dużo chrześcijaństwa inni w nim widzieli.

Camilo Torres jest przykładem jednego z przedstawicieli "teologii wyzwolenia" w tym przypadku "latynoamerykańskiej".Jak napisał Raymond Winling :"Księża stają się partyzantami w imię tego ideału rewolucyjnego: Camillo Torres na przykład pragnął wywołać zbrojne powstanie ludu, w celu zdobycia władzy dla ludu i w celu radykalnej zmiany społeczeństwa".Przy czym jego zdaniem teologiem,który najbardziej opowiadał się za rewolucją był Joseph Comblin.Niestety do działalności rewolucyjnej przysłużyła się jedna z encyklik tamtych czasów.Przynajmniej niektóre jej miejsca były cytowane na jeżeli nie potrzebę to możliwość walki.Nie ma w niej zachęty do użycia siły.Nie nie jest ona o używaniu siły .Niemniej czytamy w niej o pewnych odstępstwach np."Poza przypadkiem   oczywistej i długotrwałej tyranii naruszającej podstawowe prawa osoby ludzkiej  i przynoszącej ciężką szkodę dobru ogólnemu jakiegoś kraju".W tamtych czasach w których cierpieli zwyczajni ludzie,niektórzy duchowni chcieli wyzwolić ludzi z pod jarzma władzy niektórych ,wpychając ich pod jarzmo innych.Np.arcyb.E.Pironio.Moim zdaniem jest to naciągany wywód.