Camilo Torres jest przykładem jednego z przedstawicieli "teologii wyzwolenia" w tym przypadku "latynoamerykańskiej".Jak napisał Raymond Winling :"Księża stają się partyzantami w imię tego ideału rewolucyjnego: Camillo Torres na przykład pragnął wywołać zbrojne powstanie ludu, w celu zdobycia władzy dla ludu i w celu radykalnej zmiany społeczeństwa".Przy czym jego zdaniem teologiem,który najbardziej opowiadał się za rewolucją był Joseph Comblin.Niestety do działalności rewolucyjnej przysłużyła się jedna z encyklik tamtych czasów.Przynajmniej niektóre jej miejsca były cytowane na jeżeli nie potrzebę to możliwość walki.Nie ma w niej zachęty do użycia siły.Nie nie jest ona o używaniu siły .Niemniej czytamy w niej o pewnych odstępstwach np."Poza przypadkiem   oczywistej i długotrwałej tyranii naruszającej podstawowe prawa osoby ludzkiej  i przynoszącej ciężką szkodę dobru ogólnemu jakiegoś kraju".W tamtych czasach w których cierpieli zwyczajni ludzie,niektórzy duchowni chcieli wyzwolić ludzi z pod jarzma władzy niektórych ,wpychając ich pod jarzmo innych.Np.arcyb.E.Pironio.Moim zdaniem jest to naciągany wywód.

Torres był takim samym katolickim marksistą, jak Roland Freisler, dygnitarz NSDAP był komunistycznym nazistą (był komisarzem politycznym w armii bolszewickiej). Jeden i drugi mieli jakąś przeszłość, z którą zerwali i nie można łączyć obu ich tożsamości w jedną. Torres zerwał związki z chrześcijaństwem gdy postawił na przemoc i nie jest ważne, jak bardzo nadal się deklarował chrześcijaninem i jak dużo chrześcijaństwa inni w nim widzieli.

"Ubodzy mieszkańcy Kolumbii widzieli w rewolucji szansę na wyrwanie się ze szponów biedy i szansę na odsunięcie starych elit. Na prowincji powstawać zaczęły liczne oddziały guerilli".

Pamietam ze szkoly podstawowej, ze nie wolno mi bylo krytykowac Stalina przed uczniami z Ameryki Poludniowej.

Ciekawy artykul