Mimo wszystko frapujące jest obserwować, jak spada własna zdolność uczenia się - i jak radzi sobie z tym psychika. Moc procesora spada - co tu kryć - jednocześnie jednak szybko przymykają się kanały wejścia-wyjścia, pozwalając mimo wszystko robić dobry użytek z owej malejącej mocy. To, co powstawało niejako na marginesie przetwarzania weszło-wyszło, zostaje uwolnione: spadło tempo tworzenia synaps, jest za to szansa na inne wykorzystanie pozostałych jeszcze w tej mierze możliwości: przestajemy być rozrzutni.

Okres starzenia się nie jest po prostu ciężarem, któremu staramy się zaradzić wcześniej, ćwicząc mózg: bywa nim gdy go nie ćwiczymy, ale kto wie - ekspresja owego mózgu niećwiczonego zapada się w końcu w stereotypy, ale to wyraz zewnętrzny, o wewnętrznej dynamice wiemy niewiele.

To czas blisko linii mety - na której nie chcemy przecież znaleźć się zbyt szybko: nawet nie bardzo chcemy osiągnąć ją przed innymi.