Ciekawe opracowanie tematu, choć moim zdaniem zbyt podręcznikowe (no ale kwestia estetyki jest sprawą osobistą). Należałoby dodać, że Wittgenstein trzymał się z dala od Koła Wiedeńskiego i wszelakich innych bractw wzajemnej adoracji. Wysunął ciekawe tezy dotyczące języka, które w dużej mierze nie zostały poprawnie zinterpretowane i stąd droga w ślepy zaułek formalizacji. Kolejny szczegół - Russell był głęboko zawiedziony przez to, że po Traktacie Wittgenstein zajął się "zwykłością", ale ta zmiana miała swoje uzasadnienie, które jest zawarte w Traktacie. Co do jego "błędu" to się nie zgodzę, bo brał pod uwagę dość specyficzny aspekt dyskursu filozoficzego - próbę ubierania w język tego co niewyrażalne (m.in. estetyki i etyki, które były dla niego tożsame i w tej kwestii się z nim zgadzam w pewnym sensie) oraz mieszanie kategorii, co prowadziło do tworzenia metafizycznych konstruktów, z których każdy opierał się jedynie na specyfice logiki języka i jego kulturowych uwarunkowaniach (polecam badania Whorfa nad językiem indian Hopi).

Ciekawe i zwięzłe opisanie kierunku, jak wszystko tego autora. Przypomnę jeszcze że Koło Wiedeńskie miało ambitny plan sformalizowania i usystematyzowania całej matematyki (Hilbert). Cios tym planom, a w pewnym stopniu całemu kierunkowi, zadał Kurt Goedel błyskotliwym dowodem, iż każdy system logiczny o stopniu skomplikowania co najmniej takim jak zwykła arytmetyka - musi być niespójny lub wewnętrznie sprzeczny.

Chociaż krótki, to jednak bardzo ciekawy artykuł, prezentujący główne nurty tego prądu filozoficznego. Ciekawym było by opisanie największych twórców neopozytywizmu, jako każdego z osobna. Pozdrawiam autora.