Taki oto obrazek* dedykowała Racjonaliście Myśl Anarchistyczna z następującą pretensją:
Cytat:
Wszystko dlatego, że wstawiliśmy jeden (!) cytacik z Murray'a Rothbarda, który na dodatek można interpretować na różne sposoby. Na podobnej zasadzie Racjonalistę krytykuje wiele różnych środowisk ideo-politycznych. Socjaliści za to, że pokazujemy także sposób argumentowania i myślenia kapitalistów. Kapitaliści za to, że pokazujemy argumenty na rzecz socjalizmu. Tym razem foch od anarchisty za pokazanie anarchokapitalizmu. Racjonalizm uczy myśleć, nie wyznawać. Racjonalista, który jest politycznym realistą może dojść do wniosku, że w każdej doktrynie politycznej może się kryć mniej lub więcej ziaren prawdy i dorzeczności. Nie ma ideologii, która jest uniwersalna czasowo i geograficznie, takiej która zawsze i wszędzie będzie dobrze działać, lecz każda ideologia może trafić na swój czas i miejsce w których działać będzie lepiej niż ideologie konkurencyjne. Dlatego racjonaliści muszą wśród wszystkich ideologii poszukiwać tej optymalnej na nasz czas i miejsce. Jeśli zaś wśród istniejących nie odnajduje optymalnej dla naszego miejsca i czasu - wypada zaproponować nową ideę lub nową syntezę.

Jeśli zaś idzie o owe święte oburzenia, którymi raczą nas co jakiś czas Wyznawcy takiej czy innej doktryny, nie zamierzamy ubiegać się o certyfikaty czystości ideologicznej. Racjonalista chce jednak móc prowadzić twórczy intelektualnie dialog z przedstawicielami wszystkich doktryn, które mają na celu udoskonalenie naszego społeczeństwa i państwa. W żadnym razie nie wyłączając nurtów antysystemowych. Poza tym im więcej udaje się znajdować płaszczyzn do rozmowy pomiędzy skłóconymi wyznawcami grup politycznych i religijnych, tym więcej generuje się synergii w społeczeństwie, tym mniej patologii ze strony grup interesów wykorzystujących media do skłócania ze sobą różnych grup społecznych.

Coraz więcej szczerych ideowców zauważa, że fundamentalistyczne odmiany ich idei są wykorzystywane w polityce "divide et impera" na nieco wyższych szczeblach drabiny społecznej. I dotyczy to wszelkich możliwych idei. Ideowe środowiska francuskiej lewicy ogłosiły niedawno, że zerwanie z sektowością ideowej lewicy, pozwoli jej przezwyciężyć dominację lewicy cynicznej i kawiorowej.
Zachęcamy do zrywania z sektowością i szukania tego, co nas łączy, by zacząć poważnie zmieniać otaczającą nas rzeczywistość.

[*] Przedstawieni superbohaterowie to personifikacje anarchizmu (barwy czarno-czerwone) oraz anarchokapitalizmu (barwy czarno-żółte)

>>Sądzę, że racjonalizm to szczerość na wysokim poziomie kultury i wiedzy. Odrzucenie wiary we wszelkie ideologie,
> To, co szumnie nazywa się tu (na portalu) racjonalizmem, to nic innego jak scjentyzm:
>pl.wikipedia.org/wiki/Scjentyzm
> Jeżeli racjonalizm, o który tu chodzi, różni się o scjentyzmu, proszę o podanie, czym.
> Scjentyzm jest też ideologią, żadne twierdzenie naukowe nie mówi bowiem, że należy opierać swoje przekonania na wynikach nauki. Jeżeli kol. Maceox zna takie twierdzenie, proszę takie twierdzenie wskazać.
Jak zwał, tak zwał. W takim razie scjentyzm to świetna sprawa. Jest to kolejny dowód, że nie sam scjentyzm jest problemem, póki nie skutkuje kontaktami lub zapisaniem się do sekty scjentologicznej.

> Dwudziestowieczne gmeranie w moralności doprowadziło do zmiany optyki - okazuje się, że dewiantem jest nie niejaki pan Rafalala, męska prostytutka, ale Artur Zawisza, który m. p. nie jest. Tyle wyszło z niechęci do "oddawania naszej świadomej decyzji komuś innemu". Oto do tego doszedł ludzki rozum, uwolniony od balastu dogmatów religijnych.

>Wielu racjonalistów jest święcie przekonanych, że np. homoseksualizm jest równie normalną orientacją seksualną jak heteroseksualizm. Kto twierdzi inaczej, jest oskarżany o "mowę nienawiści". Posuwają się nawet do stwierdzenia, że "w małżeństwach homoseksualnych rodzi się tyle samo, a niekiedy nawet więcej dzieci, niż w małżeństwach heteroseksualnych" (prof. Monika Płatek). I dziwić się potem fideistom, że mają racjonalistów za idiotów.

>Jeżeli ktoś jest w stanie wymyślić coś mądrzejszego od dziesięciorga przykazań - proszę bardzo. Ale co wtedy, gdy wymyśli coś głupszego?

Już to chyba raz pisałem: zaczynasz od całkiem mądrych i ciekawych przemyśleń, ale zawsze po chwili dyskusji kończysz, wypisując kompletne głupoty. Musisz popracować nad wyciąganiem wniosków z własnych przemyśleń. Odnoszę wrażenie, że wina leży w tym szklanym suficie religijnych dogmatów, on cię chyba po prostu blokuje...

Takim wypowiedziom szkoda, że można przyznać tylko 1 plus.

>Jeżeli chcę przeżyć życie szczęśliwie, nie powinienem ignorować doświadczenia wielu pokoleń i forsować we wszystkim swoje własne zdanie.
Jeśli korzystasz z doświadczenia pokoleń i czujesz się szczęśliwy, to jest ok. Co w sytuacji, kiedy korzystasz z doświadczenia pokoleń i nie czujesz się szczęśliwy?

>forsować we wszystkim swoje własne zdanie
We wszystkim pewnie nie. (przykład z kuchenką, która może wybuchnąć) Ale w większości spraw na pewno. Słyszałeś zapewne o majsterkowiczach. To daje dużo satysfakcji.

> Dwudziestowieczne gmeranie w moralności doprowadziło do zmiany optyki - okazuje się, że dewiantem jest nie niejaki pan Rafalala, męska prostytutka, ale Artur Zawisza, który m. p. nie jest. Tyle wyszło z niechęci do "oddawania naszej świadomej decyzji komuś innemu". Oto do tego doszedł ludzki rozum, uwolniony od balastu dogmatów religijnych.
No, mniej więcej.

>Jeżeli ktoś jest w stanie wymyślić coś mądrzejszego od dziesięciorga przykazań - proszę bardzo. Ale co wtedy, gdy wymyśli coś głupszego?
Nie ma ryzyka, nie ma zabawy.

Hm, dość interesujące jest dla mnie czytanie odpowiedzi na Pana wpisy (np. tychw pobliżu), w których znajdują się również oceny Pana postępów w prowadzeniu rozmowy.
Oczywiscie dla Pana "nie majacych znaczenia" ale dla mnie niestety mających - każdy z nas jest przecież reprezentantem szerszej postawy.
Serdecznie pozdrawiam!

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

Niestety to prawda. A postawa stara jak świat.
Środowiska anarchistyczne być może myślą, że Pana Boga za nogi złapały.

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

>> zamiast przegryźć sznurek i pójść dalej.
> Pójść dalej, ale dokąd?

W nawiązywania trwalszych i bliższych reacji z bliźnimi bez lęku że nas wchłoną, czy zmuszą do zbawiania na ich własny sposób.
W tolerancji na odmienną postawę.
W umiejętności ważenia własnych sił: co jest w moim zasięgu, a czego już nie siągnę.
W sprawności odgraniczania się od innych.
W podejmowaniu wyzwań, jakie niesie przed nami życie: wychowywaniu szczęśliwych i niezależnych dzieci które widzą jak posługiwać się własnym rozumem i będą w stanie sobie poradzić na skomplikowanych zakrętach życia.
W ćwiczeniu naszej własnej empatii i wrażliwości, pozwalającej na lepszą orientację w życiu.
W twórczości, która sprawia radość na coraz to różnych, niezliczonych poziomach.

Pójść dalej od kąta (odgórnych zasad, nakazów, zakazów, instrukcji, przykazań, zakazań, pouczeń, moralnych i niemoralnych zasad, wszelkiej maści indoktrynacji i połkniętych w całości introjektów) w którym wcześniej staliśmy.

Serdecznie pozdrawiam

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

>Hm, dość interesujące jest dla mnie czytanie odpowiedzi na Pana wpisy (np. tych w pobliżu), w których znajdują się również oceny Pana postępów w prowadzeniu rozmowy.

Proszę wskazać postępy poczynione w tym względzie przez racjonalistów.

>>> zamiast przegryźć sznurek i pójść dalej.
>> Pójść dalej, ale dokąd?
>W nawiązywania trwalszych i bliższych reacji z bliźnimi bez lęku że nas wchłoną, czy zmuszą do zbawiania na ich własny sposób... itd.

Psychologiczne dyrdymały, rodem z "Wysokich obcasów". Celem, który należy wziąć pod uwagę, jest indywidualne szczęście, ale kto lub co ma być wyznacznikiem szczęścia?

Podanej gazety nie czytuję, choć Pana orientację podziwiam.

> kto lub co ma być wyznacznikiem szczęścia?

Wyznacznikiem szczęścia dla kogo?

Ewangelia według św. Mateusza 5,3-12
"1.Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.
2.Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
3.Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
4.Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
5.Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
6.Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
7.Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
8.Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy Królestwo niebieskie.
9.Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami".

Księga Psalmów 73:28 "Lecz moim szczęściem być blisko Boga. Pokładam w Panu, w Bogu nadzieję moją, Aby opowiadać o wszystkich dziełach twoich".

Księga Psalmów 112:5 "Szczęśliwy mąż, który się lituje i pożycza, Prowadzi swe sprawy zgodnie z prawem".

Księga Salomona 6:3 "Gdyby ktoś zrodził nawet stu synów i żył wiele lat, i dni jego lat się pomnożyły, lecz dusza jego nie nasyciła się dobrem i nawet pogrzebu by nie miał - powiadam: Szczęśliwszy od niego nieżywy płód".

Pieśń nad Pieśniami 8:10 "Jestem murem, a moje piersi są jak wieże; jestem więc w jego oczach jako ta, która znalazła szczęście".

Dzieje Apostolskie 26:2 "Uważam to za szczęście, że mogę dzisiaj bronić się przeciwko wszystkim zarzutom, jakie stawiają mi Żydzi, przed tobą, królu Agryppo".

List do Rzymian 14:22-23 "Swoje własne przekonanie zachowaj dla siebie przed Bogiem. Szczęśliwy ten, kto w postanowieniach siebie samego nie potępia. Kto bowiem spożywa pokarmy, mając przy tym wątpliwości, ten potępia samego siebie, bo nie postępuje zgodnie z przekonaniem. Wszystko bowiem, co się czyni niezgodnie z przekonaniem, jest grzechem".

Księga Psalmów 1:1 "Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców"

Ewangelia wg św. Jana 11:1-16 "Był pewien chory, Łazarz z Betanii, z miejscowości Marii i jej siostry Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat Łazarz chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: "Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz". Jezus usłyszawszy to rzekł: "Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą". A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Mimo jednak że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miejscu pobytu. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: "Chodźmy znów do Judei!" Rzekli do Niego uczniowie: "Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?" Jezus im odpowiedział: "Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeżeli ktoś chodzi za dnia, nie potknie się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła". To powiedział, a następnie rzekł do nich: "Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić". Uczniowie rzekli do Niego: "Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje". Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: "Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego!" Na to Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: "Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć".

Cytaty za Biblią Warszawską i Tysiąclecia.
Serdecznie pozdrawiam

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

A u nas też murzynów biją? Ojojoj..

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

>Celem, który należy wziąć pod uwagę, jest indywidualne szczęście, ale kto lub co ma być wyznacznikiem szczęścia?

To Ty nie wiesz, kiedy jesteś szczęśliwy??
Ktoś Ci to musi wyznaczać??

>A u nas też murzynów biją? Ojojoj..

Proszę szanować mój czas i jeżeli odpowiadać, to w sposób relewantny, a nie taki jak ten lub ten powyżej (pełen cytatów z Biblii). Naprawdę nie mam czasu na dyskusję na takim poziomie.

>To Ty nie wiesz, kiedy jesteś szczęśliwy??
>Ktoś Ci to musi wyznaczać??

Ktoś lub coś. Tak - ktoś lub coś musi to wyznaczyć. Szczęście nie polega bowiem na ogólnej satysfakcji z życia, ale prawidłowej satysfakcji z życia. Narkoman, gdy dorwie upragniony narkotyk, też może znajdować się w stanie "ogólnej satysfakcji z życia", ale nie nazwiemy go człowiekiem szczęśliwym, tylko godnym pożałowania.

>>To Ty nie wiesz, kiedy jesteś szczęśliwy??
>>Ktoś Ci to musi wyznaczać??
> Ktoś lub coś. Tak - ktoś lub coś musi to wyznaczyć. Szczęście nie polega bowiem na ogólnej satysfakcji z życia, ale prawidłowej satysfakcji z życia. Narkoman, gdy dorwie upragniony narkotyk, też może znajdować się w stanie "ogólnej satysfakcji z życia", ale nie nazwiemy go człowiekiem szczęśliwym, tylko godnym pożałowania.

Jesteś w dużym błędzie.
Człowiek jest szczęśliwy, kiedy żyje w zgodzie z własnymi wartościami.
Problem pojawia się, kiedy człowiek nie wie, co dla niego jest ważne i poświęca czas na rzeczy dla niego nieistotne, a zaniedbuje to, co ważne.
Albo jest zmuszony do robienia czegoś, czego nie chce.

Tylko muszę się z Tobą częściowo zgodzić. Ktoś, kto nigdy nie żył pełnią życia, może nie wiedzieć, o czym rozmawiamy.

PS. O żeż kurde, co to jest prawidłowa satysfakcja??