Jeśli porównać racjonalizm z wiarą w - dajmy na to - religię chrześcijańską, to zadając sobie pytanie o "to pierwsze coś" na świecie szybko się stwierdza, że racjonaliści mają dokładnie tyle samo racji, co wierzący w Boga. Jest to proporcja 50/50, ponieważ tak wierzący nie potrafi odpowiedzieć na pytanie skąd wziął się Bóg, jak i racjonalista nie potrafi odpowiedzieć skąd wzięło się "coś". Ten prosty i oczywisty fakt podaje w wątpliwość sens istnienia ruchów racjonalistycznych, skoro ich siła rozumu jest tak ograniczona i sprawdza się TYLKO DO PEWNEGO MOMENTU. Twierdzenie, że kiedyś znajdzie się człowiek, który będzie w stanie odpowiedzieć na pytanie dotyczące jestestwa jest przecież twierdzeniem NIERACJONALNYM, nierealnym, dla istoty ludzkiej to zadanie niewykonalne. Różnica między wierzącym a racjonalistą jest taka, że ten pierwszy z pokorą przyjmuje do wiadomości fakt, że początku jestestwa nie jest w stanie ogarnąć umysłem, przy czym postawa ta nie bierze się z lenistwa, tylko realnej oceny swych szans na uzyskanie odpowiedzi na to pytanie, ten drugi zaś uparcie próbuje wytłumaczyć sobie wszystko racjonalnie, choć tak naprawdę paradoksalnie wykłada się on na swej ideologii już na dzień dobry.
Racjonalizm ma kruche podstawy, jest nieprzekonujący, bo w bycie materialnym jest zbyt wiele takich niewiadomych, na które nigdy nie znajdzie się odpowiedzi.
Wierzący nie udowodni, że istnieje Bóg, ale on tego robić nie musi, bo na tym właśnie polega wiara, że on WIERZY w Jego istnienie.
Skoro więc wiedza na temat początku bytu nigdy nie będzie przeze mnie zgłębiona, pozostaje mi najrozsądniej przyjąć postawę agnostyka, czyli osoby, która nie wyklucza istnienia Boga i nie wyklucza tego, że nie istnieje...
RACJONALISTA.pl jest serwisem propagatorów prezentujących racjonalny obraz świata, którego początku nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Czy nie brzmi to śmiesznie?

> Moim zdaniem racjonaliści pojawili się wtedy, gdy wymyślono racjonalizm.
Zdaje się, że elementy działań i myśli racjonalnych istniały zanim je nazwano. Nie należą raczej do pojęć objawionych czy proroczych, które później (po Słowie) próbuje się materializować. Może trochę w ekologicznym projekcie "czyńcie Ziemię sobie poddaną" pobrzmiewa plan 'wymyślony', ale na kiedy go datować?

>Rozum i zmysły (niezależnie od ich ograniczeń) są wszystkim, czym ludzie dysponują dla poznania świata.
To niewiele...
>Ze względu na naturalne ograniczenia wymyślono metodologię naukową. Jak dotychczas się sprawdza.
Nie sprawdza się zawsze bo nadal nie wiadomo jak powstał świat. Na ten temat mamy tylko hipotezy.
Poza tym zwróć uwagę no to, że uwzględniasz naturalne ograniczenia ludzkiego rozumu i mówisz przy tym, że ten ograniczony rozum wymyśla metodologię, która te ograniczenia znosi. To tak, jakby powiedzieć, że okulary pozwalają dostrzec to, co dotąd było niewidoczne, a tak naprawdę pozwalają tylko powiększyć coś, czego aparat wzroku nie rejestrował dotąd ze względu na swoje ograniczenia.
>>My?
>My ludzie, gdyż ja z Panem nie stanowię żadnej wspólnoty - nawet sceptyków, gdyż jestem naturalistą.
A ja nie jestem sceptykiem. Jestem sceptyczny.

>>Ja wiem o nim, o tym, czy czymś takim jak Bóg, głównie z książek.
>O Bogu, to napisałem, że od kapłanów i napisanych przez nich i ich popleczników pism.
>A więc od ludzi, który z braku wiedzy lub dla ideowej wspólnoty interesów spekulowali i spekulują.
Większość książek o Bogu i religiach jakie przeczytałem napisali ludzie kapłanami i ich poplecznikami nie będący.

> A czy jest coś innego mniej od rozumu ograniczonego, to nie wiem.

Wiara jest chyba nieograniczona. Ale to nie jej zawdzięczamy medycynę, internet, GPS itd. Uważam więc, że stopień ograniczenia nie jest najlepszym kryterium w wartościowaniu ludzkich zdolności.

---

Tak widzę to do momentu, gdy znajdziesz kolejną nieścisłość.

>[...]Jest to proporcja 50/50, ponieważ tak wierzący nie potrafi
>odpowiedzieć na pytanie skąd wziął się Bóg, jak i racjonalista nie potrafi odpowiedzieć skąd wzięło się "coś".
   To w sumie prawda. Żadna ze stron na razie niepodważalnie nie jest wstanie dowieść swoich racji. Ale też wyraźnie widać różnicę w postawach. Kościół twierdzi, że wie i nic nie robi, natomiast racjonaliści ciągle szukają dowodów. Dla mnie to zderzenie postawy samozachwytu ze sceptycyzmem.
>Ten prosty i oczywisty fakt podaje w wątpliwość sens istnienia ruchów racjonalistycznych, skoro ich siła rozumu jest tak ograniczona i sprawdza się TYLKO DO PEWNEGO MOMENTU.
Ten fakt nie poddaje w wątpliwość istnienia czegokolwiek a już na pewno nie ruchu racjonalistycznego.

>Twierdzenie, że kiedyś znajdzie się człowiek, który będzie w stanie odpowiedzieć na pytanie dotyczące jestestwa jest przecież twierdzeniem NIERACJONALNYM, nierealnym, dla istoty ludzkiej to zadanie niewykonalne.
Dlaczego? Co w nim jest nieracjonalnego? Nikt nie jest w stanie podać kiedy to nastąpi, jak też nikt nie jest w stanie zagwarantować, że to nie nastąpi NIGDY! Dlatego też twierdzenie kiedyś jest racjonalne.

>Różnica między wierzącym a racjonalistą jest taka, że ten pierwszy z pokorą przyjmuje do wiadomości fakt, że początku jestestwa nie jest w stanie ogarnąć umysłem...
   Przyjmuję do wiadomości, ze nie jestem w stanie teraz udzielić odpowiedzi na pyt. dot. jestestwa, ale nie wiem co będzie jutro za rok, za 20 lat (jak dożyję...). Moja wiedza i wiedza zdobyta w tym czasie przez ludzkość może zupełnie zmienić tę sytuację.
>przy czym postawa ta nie bierze się z lenistwa, tylko realnej oceny swych szans na uzyskanie odpowiedzi na to pytanie...
Ta postawa jest przejawem lenistwa ponieważ taka jednostka nie zada sobie trudu aby o grosz poszerzyć swój światopogląd - bo i po co, przecież już "wszystko wie"...

>ten drugi zaś uparcie próbuje wytłumaczyć sobie wszystko racjonalnie, choć tak naprawdę paradoksalnie wykłada się on na swej ideologii już na dzień dobry.
Bo jak na razie to dążenie o wyjaśnienia rzeczy niezrozumiałych przyczynia się do rozwoju ludzkości a nie bezkrytyczna wiara w to co powie ksiądz z ambony.

>Racjonalizm ma kruche podstawy, jest nieprzekonujący, bo w bycie materialnym jest zbyt wiele takich niewiadomych, na które nigdy nie znajdzie się odpowiedzi.
Wiara jeszcze bardziej.

>Wierzący nie udowodni, że istnieje Bóg, ale on tego robić nie musi, bo na tym właśnie polega wiara, że on WIERZY w Jego istnienie.
Właśnie nie musi czy nie potrafi a może mu po prostu się nie chce szukać takich dowodów...

>Skoro więc wiedza na temat początku bytu nigdy nie będzie przeze mnie zgłębiona, pozostaje mi najrozsądniej przyjąć postawę agnostyka, czyli osoby, która nie wyklucza istnienia Boga i nie wyklucza tego, że nie istnieje...
Choć jedno rozsądne zdanie w całej wypowiedzi.

>RACJONALISTA.pl jest serwisem propagatorów prezentujących racjonalny obraz świata, którego początku nie da się racjonalnie wytłumaczyć.
Po pierwsze na razie nie da się udowodnić.
>Czy nie brzmi to śmiesznie?
Nie. Część ludzi po postu nie jest w stanie tego zgłębić swoim małym, nierozwijanym i pokornym umysłem.
Pozdrawiam

---

Szczęśliwe zakończenie to luksus na jaki może pozwolić sobie fikcja. *---*Trudi Canavan*---*

> wiara
A skąd bierze się twoja?

>>Zdaje się, że na żadnym narzędziu służącym do poznaniu nie można polegać zupełnie. A że nie można polegać w pełni na rozumie to już starał się wykazać Kant.
>   Rozum jest ograniczony, ale to nie oznacza, że nie można na nim polegać. W swym ograniczonym zakresie daje nam przecież wiele możliwości, z których zapewne korzystasz w codziennym życiu.
>
Oczywiście, masz rację, zwróć tylko uwagę iż ja nie polegam na nim zupełnie.

>> A czy jest coś innego mniej od rozumu ograniczonego, to nie wiem.
>Wiara jest chyba nieograniczona. Ale to nie jej zawdzięczamy medycynę, internet, GPS itd.
Ale zawdzięczamy jej Agostino Gemelliwgo i wielu innych lekarzy, naukowców spośród kleru. Nie wszyscy księża to potwory.
>Uważam więc, że stopień ograniczenia nie jest najlepszym kryterium w wartościowaniu ludzkich zdolności.
A ja uważam, że wiara w Boga/bogów lub jej brak nie jest najlepszym kryterium wartościowania zdolności jednostek.

>>>A na jakim poznaniu w takim razie chciałbyś polegać? Na mistycznym?
>>Nie chcę polegać na żadnym. Jestem sceptyczny.
>   A postawę sceptyczną wobec rozumu oparłeś na czym?
Na doświadczeniu ale możliwe też, że sceptycyzm to cecha mojego charakteru.

>Oczywiście, masz rację, zwróć tylko uwagę iż ja nie polegam na nim zupełnie.

   A jak to "nie poleganie zupełnie na rozumie" wprowadzasz w praktykę?

>Jesteś sceptyczny wobec tego co widzisz, słyszysz, czujesz?
Jestem sceptyczny wobec tego, co budzi moje wątpliwości.

>Na doświadczeniu ale możliwe też, że sceptycyzm to cecha mojego charakteru.

   Wnioskowanie na podstawie doświadczenia jest działaniem rozumowym. Skąd zatem wiesz, że akurat w tym wypadku można na rozumie polegać?

>Ale zawdzięczamy jej Agostino Gemelliwgo i wielu innych lekarzy, naukowców spośród kleru.
Nie wierze, lecz nauce, której się poświęcili. Z wiary jako takiej nie ma nic.
A tak na marginesie - co takiego wielkiego uczynił Gemelli?
>Nie wszyscy księża to potwory.
A kto tak twierdzi?
>A ja uważam, że wiara w Boga/bogów lub jej brak nie jest najlepszym kryterium wartościowania zdolności jednostek.
To akurat jest prawdą, ponieważ wiara i zdolności mają się do siebie nijak. Kwestią jest natomiast owych zdolności wykorzystanie.

>> Moim zdaniem racjonaliści pojawili się wtedy, gdy wymyślono racjonalizm.
>Zdaje się, że elementy działań i myśli racjonalnych istniały zanim je nazwano.
Tak. Ale zanim je nazwano nie były one spójne, były tylko elementami rozsianymi po stepach. Pojawili się tacy, co zebrali je do kupy i zrobili zeń ideologię.

>>Na doświadczeniu ale możliwe też, że sceptycyzm to cecha mojego charakteru.
>   Wnioskowanie na podstawie doświadczenia jest działaniem rozumowym. Skąd zatem wiesz, że akurat w tym wypadku można na rozumie polegać?
>
A skąd wiesz, że nie mówię o doświadczeniu mistycznym?

>Ale zawdzięczamy jej Agostino Gemelliwgo i wielu innych lekarzy, naukowców spośród kleru. Nie wszyscy księża to potwory.

Przeraziło mnie to do tego stopnia, że po prostu musiałem dać minusa. Niewierzących uczonych też mamy pod dostatkiem, a jestem pewien, że wyśmiałbyś tego, kto powiedziałby, że zawdzięczamy ich osiągnięcia ateizmowi.