Świetny artykuł. Można odnieść wrażenie, że w Polsce nie podejmuje się prawie refleksji nad tym czym jest demokracja, liberalizm, wolność i jakie jest w tym wszystkim miejsce religii. Terror psychologiczny fundamentalistów religijnych nie pozwala wykraczać w publicznej debacie poza "aksjomat", że religia (w domyśle oczywiście rzymskokatolicka) to najlepsza rzecz na świecie i jej powinno się wszystko podporządkować. Brak edukacji społecznej w tym zakresie powoduje oddawanie władzy w ręce ugrupowań skrajnych, paternalistycznych.

Swoją drogą JPII miał tupet, żeby określić Europę przełomu XX i XXI w. mianem kontynentu spustoszeń. Patrząc na koszmarną historię Europy jest to czas wyjątkowej prosperity, spokoju i poszanowania wolności i godności ludzkiej. No ale skoro ktoś patrzy na świat przez pryzmat kruchty to puste europejskie kościoły rzeczywiście mogą przywoływać obraz spustoszeń...

Czytając JPII miałem bardzo podobne odczucia -- niezrozumienia i odrzucenia demokracji.
A mimo to, patrząc na to w jaką stronę przemieszcza się retoryka Kościoła w Polsce po śmierci JPII, doświadczam, że może być dużo, dużo gorzej.

Demokracja i socjalizm są złem największym - Leon XIII

Pytam gdzie etyka odpowiedzialności, rzekomo obca Kościołowi katolickiemu? Co to za rozróżnienie: etyka przekonań i odpowiedzialności? Czy korząc się przed takim podziałem nie uczestniczy się w absolutyzacji, także rzekomo właściwej Kościołowi? przecież relatywizm można także śmiało określić mianem etyki przekonań - skoro państwo są "przekonani", że tak rozumiana wolność (w horyzoncie relatywizmu) jest wolnością "prawdziwą", ja mogę być "przekonana", że tak rozumiana wolność jest zaprzeczeniem swe istoty i uważać ją za przejaw religii ateizmu - tak samo mogę stwierdzić, że wolność w państwa rozumieniu jest absolutyzująca i rości sobie prawo do powszechności -