(..)Skoro żaba posiada detektory cech i posiadają je inne zwierzęta (tak sugerują liczne badania), to naukowcy zaczęli się zastanawiać, czy podobne zjawisko występuje u ludzi.
Z całą pewnością możemy stwierdzić, że spostrzeganie świata u człowieka jest znacznie bardziej skomplikowane niż u żaby, która do pełni szczęścia potrzebuje jedynie owada i braku bociana. Okazało się jednak, że my także mamy taki specyficzny detektor cech, który ułatwia nam przetrwanie i jest nim detektor twarzy.
Świadczy o tym zdolność upatrywania kształtów twarzy w dziwnych miejscach: w koronach drzew, na wspomnianym fotelu PKP, a nawet na zdjęciu satelitarnym Marsa. Oprócz tego wszystko wskazuje na to, że jest to zdolność wrodzona. Nawet niemowlęta tuż po narodzinach dłużej skupiają swój wzrok na twarzach niż innych przedmiotach, a także na kształtach, które jedynie twarz mają przypominać (dwa kółka i dwie kreski). Zamiana tych obiektów (kółek i kresek) spowoduje, że nie wystąpi reakcja wpatrywania się niemowlaka.
Dopatrywanie się znanych kształtów nosi nazwę pareidolii, z tymże to zjawisko sugeruje wypatrywanie nie tylko twarzy. Kto z nas nie był na łące i nie spoglądał w chmury dostrzegając w nich np. dzikie zwierzęta. Na tej samej zasadzie działa słynny test plam atramentowych Rorschacha. Badany ma powiedzieć jakie kształty widzi w pozornie przypadkowych i abstrakcyjnych rysunkach.
Źródło informacji:
"Psychologia poznania. Umysł i świat" Maruszewski