Słyszę od innych, że świat jest przez ludzi bardzo dobrze pojęty i doskonale wyjaśniony ale ja go nie pojmuję ani interesujących mnie wyjaśnień nie znajduję.

Dlatego chcę zapytać o różnicę między siłą a oporem.

Mówimy, że ciała B działa na ciało A siłą.
Mówimy, że ciało C stwarza dla ciała A opór.

Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?

>Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze

To do mnie?
Bez jaj!
Niczego nie wycinam, nikogo nie oceniam, oceniałem przez chwilę ale mi przeszło, nie jestem arogackim dziadem.
Posz co uważasz a ja, chcąc nie chcąc, będę musiał się z tym zmierzyć.

>Problem w tym, że ta brzytwa ma nieskończenie ostre obie krawędzie, które przetną wszystko, każdy rodzaj materii - czy można ją wykorzystać, by się uratować?

Jesli wiązanie jej ostrza ustalić równolegle do wiązania palców to czemu nie?
Tu siła rozpadu palców będzie jak przy krojenu chleba płaska powierzchnią noża znikoma za to opór dla ciążenia przewyższający je.

Gorzej w ustawieniu prostopadłym wiązań. Tu siła rozpadu palców będzie ogromną a opór dla ciążenia znikomy.

To samo zjawisko występuje przy rażeniu prądem wysokiego i niskiego napięcia, niskiego i wysokiego natężenia. Tam też układ wiązań decyduje o tym czy stawimy prądowi opór bez rozpadu ciała czy przetnie nas siłą, doprowadzając ciało do rozpadu.

Od układu wiązań zależy wielkość tzw. napięcia i natężenia, które dla różnych skal długości wiązań przyjmują postać innych, znanych na wielkości fizycznych.

>Czy dwa metalowe przedmioty zetknięte ze sobą poprzez dwie idealnie równoległe powierzchnie (idealnie zeszlifowane do poziomu pojedynczych atomów) da się od siebie oddzielić bez użycia jakiejkolwiek siły?

Sądzę, że gdyby połączyć takie ciała, odprowadzając energię fali uderzeniowej na zewnątrz to uzyskalibyśmy jedno ciało.

Rozerwanie go w połączonym miejscu wymagałoby pewnie tyle samo siły co rozerwanie go w dowonie innym miejscu.

>>Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze
>To do mnie?
>Bez jaj!
>Niczego nie wycinam,

Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>>>- załóżmy, że tonący widzi płaski przedmiot nad wodą, cuś na kształt ostrza brzytwy, o typowej dla brzytwy szerokości, i jest to przymocowane do brzegów akwenu. Problem w tym, że ta brzytwa ma nieskończenie ostre obie krawędzie, które przetną wszystko, każdy rodzaj materii - czy można ją wykorzystać, by się uratować?
>>Puszczę Ci płazem tę sadystyczną zagadkę.
>Załóżmy eksperyment myślowy
Tonący musi się paluchami płazu brzytwy chwycić.

>P.S. Czy "gadowi" można puścić "płazem"?
Gadowi, czyli zadającemu sadystyczne zagadki?

P.S.
Ale na ukośniki to ja zbyt prostolinijna jestem.

---

cr

>Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?
To kwestia interpretacji 3-ciej zasady dynamiki Newtona w której precyzujemy aktywną siłę i siłę reakcyjną : sciaga.pl/(*)…enia Newtona... More

>>Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?
>To kwestia interpretacji 3-ciej zasady dynamiki Newtona w której precyzujemy aktywną siłę i siłę reakcyjną : sciaga.pl/(*)…enia Newtona... More

Ta zasada jest źle sformułowana.

Powinno być tak:

Jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą F, to ciało B stwarza dla ciała A opór o tej samej wartości, takim samym kierunku, ale przeciwnym zwrocie R=-F.

Siła to nie opór.
Opór to odwrotność siły.

Siła jest wielkością ruchu.
Opór jest wielkością materii.
Siła występuje w czasie.
Opór występuje w przestrzeni.

W mim rozumieniu pojęć różnica pomiędzy siłą a oporem (fizyka klasyczna) jest podobna do różnicy pomiędzy pieniądzem a ceną towaru tzn. za pieniądze mogę kupić towar, ale z samej ceny nie powstaną pieniądze.
Pieniądz (tu: siła fizyczna) jest realna, a cena (tu: opór materii) jest potencjalna.
Pierwsze jest przyczyną, a drugie skutkiem: może być, ale nie musi.
Nie jest to dokładna analogia, ale poglądowa. Chodziło mi o pokazanie: co z czego wynika.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>W mim rozumieniu pojęć różnica pomiędzy siłą a oporem (fizyka klasyczna) jest podobna do różnicy pomiędzy pieniądzem a ceną towaru tzn. za pieniądze mogę kupić towar, ale z samej ceny nie powstaną pieniądze.
>Pieniądz (tu: siła fizyczna) jest realna, a cena (tu: opór materii) jest potencjalna.
>Pierwsze jest przyczyną, a drugie skutkiem: może być, ale nie musi.
>Nie jest to dokładna analogia, ale poglądowa. Chodziło mi o pokazanie: co z czego wynika.

Sądzę, że pojęcia siły i oporu to wielkości dwóch różnych postaci energii. Energii w postaci ruchu i energii w postaci materii. Siła określa ruch, opór określa materię.

Pomyliłem się pisząc, że opór ma ten sam kierunek co siła.
To nieprawda, kiedyś już o tym pisałem i zapomniałem.

Kierunek oporu jest prostopadły do kierunku siły i spiralnie zakrzywiony

>Kierunek oporu jest prostopadły do kierunku siły i spiralnie zakrzywiony

Owoce (tudzież nasiona) niektórych drzew mają nazwę skrzydlak, samara lub popularnie "nosek" (bo po rozłupaniu można skrzydełka rozłożyć na nosie).
W Wikipedii można przeczytać:

_{"Wyróżnia się dwa rodzaje skrzydlaków - szybujące i dynamiczne - różniące się budową skrzydełka i sposobem lotu. W pierwszym przypadku urządzenia lotne umieszczone są symetryczne, a nasiono zajmuje pozycję środkową. [...] Skrzydlaki dynamiczne mają środek ciężkości położony niesymetrycznie dzięki czemu spadając wpadają w ruch wirowy, co pozwala na przemieszczanie się w powietrzu na większe odległości."}

Obserwator mający zacięcie fizyczne (gdy pomyśli o wirującym przy opadaniu nosku klonowym) - to oczyma wyobraźni potrafi 'zobaczyć' niewidzialne, a więc siłę grawitacji i siłę oporu, która wprawia nosek w ruch wirowy. Ta siła zależy od kształtu i wyprofilowania skrzydełka.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Obserwator mający zacięcie fizyczne (gdy pomyśli o wirującym przy opadaniu nosku klonowym) - to oczyma wyobraźni potrafi 'zobaczyć' niewidzialne, a więc siłę grawitacji i siłę oporu, która wprawia nosek w ruch wirowy. Ta siła zależy od kształtu i wyprofilowania skrzydełka.

Takie właśnie działania zauważmy na poziomie atomowym kiedy przyjrzymy się dokładnie tarciu czy rezystancji.

Spiralne zakrzywienie ruchu molekuł.

Efekt "noska" jest bardzo dobrym opisem działania oporu.

>Spiralne zakrzywienie ruchu molekuł.

Faktycznie tor cząstek elementarnych (i molekuł posiadających ładunek elektryczny) ulega zakrzywieniu w polu magnetycznym (reguła lewej dłoni), a wytworzona siła elektrodynamiczna jest odpowiednio prostopadła.
W podobieństwie ruchu molekuły do ruchu noska klonowego jest różnica taka, że opór powietrza hamuje ruch spadającego przedmiotu, a środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>W podobieństwie ruchu molekuły do ruchu noska klonowego jest różnica taka, że opór powietrza hamuje ruch spadającego przedmiotu, a środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

Zmienia pęd prostoliniowy.
I tak właśnie rozpoznajemy opór.

Jezeli przepuścimy strumień elektronów przez pole magnetyczne, w którym elektrony wykonają "pętle" prostopadle do kierunku ich pierwotnego ruchu, to patrząc na strumień elektronów jako całość uznamy, że strumien w tym miejscu napotyka opór i prostoliniwa prędkość strumienia w tym miejscu maleje.

----
Ważna jest przy tym skala obserwacji, opór zauważymy dopiero gdy będziemy obserwowali cały strumień i jego ruch.

>>... środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

>Zmienia pęd prostoliniowy.
>I tak właśnie rozpoznajemy opór.

Tu się różnimy. Ja opór rozpoznaję po czym innym.
Dziękuję za rozmowę - kontynuował nie będę, bo wykraczamy poza oczywistości do krainy słów bez desygnatów.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Tu się różnimy.
Być może.

>Ja opór rozpoznaję po czym innym.
To niewiele wyjaśnia.

>Dziękuję za rozmowę - kontynuował nie będę, bo wykraczamy poza oczywistości do krainy słów bez desygnatów.
Być może, rozwojowi pojęć zawsze towarzyszy ich wcześniejszych brak. Ja zamierzam kontynuować swoje rozważania, taki mam charakter.

Wg mnie pojęcie oporu związane jest z zakrzywieniem kierunku ruchu powodowane wiązaniem.

Moglibyśmy sobie to wyobrazić w taki sposób, że kometa przelatująca przez układ planetarny natrafia na opór wynikający z wiązań grawitacyjnych z planetami, które zakrzywiają jej drogę, przez co układ planetarny stwarza opór dla ruchu komety.

W układzie prostoliniowym czas potrzebny do pokonania układu planetarnego przez kometę wydłuży się.

Możemy wyobrazić sobie również, że elektron przemieszczający się w przewodzie o wysokiej rezystancji lub ciecz przemieszczająca się w przewodzie o wysokim tarciu intensywnie wirują stad ich spowolnienie w układzie prostoliniowym.

Możemy sobie wyobrazić również tak, że fale wodne stworzą opór dla łodzi, zakrzywiając jej ruch. Łódź motorowa płynąca po spokojnym morzu, będzie poruszać się w układzie prostoliniowym znacznie szybciej niż po morzu falującym.

Tak właśnie widzę opór.
Jako zakrzywienie ruchu spowodowanego wiązaniem.
Im większa energia wiązania tym większe zakrzywienie i większe spowolnienie w ruchu prostoliniowym.
Wg mnie istnieje też taki poziom energii wiązania, który zakrzywi ruch do tego stopnia, że rozpatrując to w układzie prostoliniowym obiekt ulegnie zatrzymaniu. Przy czym to nie będzie zatrzymanie tylko zmiana ruchu prostoliniowego w ruch obrotowy.