Niestety mogę podpisać się pod wizją boga ukazaną w tekście- taki przedziwny mix wyniosłam z dzieciństwa. Do tej pory myślałam, że to tylko mój problem- schizofreniczny obraz siły wyższej, "dziękujmy bogu za to, że nas doświadcza, bo to z miłości". Treść i forma kazań kościelnych nadaję się na rozprawę habilitacyjną z psychopatologii... oraz teologii (tu proponuję tytuł "umiejscowienie piekła- piekło jako stan psychiczny spowodowany niemożliwością spełnienia wszelkich nakazów oraz zakazów Kościoła Katolickiego"). Mam pecha, że urodziłam się dzieckiem wrażliwym i inteligentnym, i własna natura pchała mnie do intelektualnego roztrząsania i emocjonalnego angażowania w rzeczy, jak widzę z perspektywy czasu ,niebezpieczne dla normalnego rozwoju dziecięcej osobowości. Miałam podwójnego pecha, bo zabrakło rodziców, którzy byliby w stanie wysłuchać, zrozumieć i uchronić niewinne dziecko przed zakusami takiego"pazernego" boga. Niestety przeżycia z dzieciństwa do tej pory odbijają się "lękową czkawką", a czasem mam zwyczajnie zgagę z obrzydzenia, co można wynieść "wartościowego" z kościoła? (chyba tylko kielichy mszalne ;)).