Pana zdjęcie pod tekstem było dla mnie największą niespodzianką: oczekiwałem co najmniej 50-latka ! Dawno dawno temu dziewczyny uczesane na Juliet przychodziły na randki z Sartrem (lub częściej, z Simonką) w siatce - były takie siatki plecione z wędkarskiej żyłki ...
Na poważnie: dlaczego młodzi marksiści tak zachłannie i tak otwarcie czytali Sartra: to proste, polskie tłumaczenie "byt określa świadomość" źle oddaje (zresztą chyba celowo ?) sens marksowskiego dosłownie: istnienie wyprzedza poznanie/świadomość.
a także: ha, Marks nie był marksistą; otwarcie odrzucał tzw. determinizm historyczny -> w marksiźmie Engelsa, potem Lenina ... ale to już zeszłoroczne śniegi, dzięki za miłą lekturę !

Dziękuję serdecznie za miłe słowa :)!

W jednej z biografii pary Sartre- de Beauvoir spotkałem nawet uwagę, iż mówiono w pewnym okresie, że przejście po Polach Elizejskich z Sartre'em było większą społeczną nobilitacją niż pokazanie się z Brigitte Bardot.

Myślę, że oprócz powodów typowo ideologicznych (zrozumianych w lepszy bądź gorszy sposób), młodzi marksiści (czy w ogóle młodzież akademicka, ale także np. robotnicy) była zafascynowana Sartre'em jako osobą- jego "straceńczym" trybem życia, ogromną siłą oddziaływania na media, poparciem, które zadeklarował najpierw maoistom, a później studentom w maju 1968 roku. Był kimś w rodzaju tzw. celebryty swoich czasów, dla pewnych grup jego czysto filozoficzny, a nawet literacki dorobek, był sprawą drugorzędną.

Pozdrawiam !
O.W.

Ha,przez 100 lat nieliniowa dynamika była zmorą egzaminacyjną, jak ją nazwano teoria chaosu, trafiła pod strzechy; pytanie o sens życia wciąga czytelników, Satre raczej nie, dlaczego !? cytuję JAC: Każdy zaś, kogo przekonuje pasja, nie myśli logicznie... Ziauddin Sardar krytykuje dwa punkty: ...argument Sacksa o komplementarnej naturze podejścia naukowego i religijnego, gdzie jedno szuka wyjaśnień, a drugie szuka sensu, nie jest szczególnie oryginalny. Na przykład w tradycji islamskiej ... lepsze wyjaśnienie znajdujemy w O harmonii religii i filozofii wielkiego XII-wiecznego filozofa, Ibn Ruszda (Awerroesa)... Jest także problem z jego głównym argumentem. Cel systemu musi leżeć poza nim. Tak więc cel naszego empirycznego świata jest ulokowany poza nim, w czymś, co nazywamy Bogiem. ... Łatwiej jest argumentować na rzecz potrzeby czegoś, co wykracza poza system, trudniej argumentować ... dlaczego Bóg w ogóle jest potrzebny.