"Wynikające z własności bogactwo ujmował jako wynik wspólnego działania, efekt tak indywidualnego wysiłku jak i kolektywnego współdziałania, organizacji i rozwoju społeczeństwa. Wskazując na społeczny wymiar bogactwa twierdził, że gromadzenie bogactwa oznacza jednocześnie konieczność dzielenia się własnością ze społeczeństwem".

Poglądy Hobhousa wpisują się w szeroki nurt poszukiwania "trzeciej drogi" jaki pojawił się na przełomie 19 i 20 wieku - skutkiem wykrystalizowania się dwóch anatagonistycznych ustrojów i ideologii - kapitalizmu(liberalizmu) oraz komunizmu - socjalizmu. Do tego nurtu należy też katolicka nauka społeczna (encyklika Rerum Novarum z 1891 r. Leona XIII) oraz socjalistyczny rewizjonizm. Recz charakterystyczna, iż w dotkrynie Hobhousa odnaleźć można elementy wspólne z kns-em czy też współczesnym socjalizmem skandynawskim, a nawet korporacjonizmem, który zafunkcjonował w praktyce jako salazaryzm czy peronizm.

Dziękuję za przybliżenie tej niezwykłej postaci.

Jego tropem idą inni wychowankowie "Oxfordu". Harari - jest jednym z nich.

Myślę, że pytanie obecnie brzmi o wiele bardziej dramatycznie. W obliczu bankructwa systemów ideologicznych XX wieku. Zdewaluowane "wartości" nie stanowią już atrakcji dla młodych i aktywnych, a zwłaszcza - zaniedbanych i zniecierpliwionych.

Myślę, że kierunek to nie "postęp i rozwój" - myślę, że to coraz częściej: podtrzymanie naszej gatunkowej egzystencji oraz przetrwanie życia jako zjawiska na Ziemi.