hej,
Rozmawiamy tu często o różnych brzydotach , sprawach destrukcyjnych , manipulacjach i oszustwach , degradacjach i dyskredytacjach ...
Chciałbym abyśmy na chwilę nie mówili co nam wydaje się u innych złe lecz co nam się wydaje u nas piękne .

pozdrawiam wszystkich serdecznie
makuś

Wow! Dzięki - toż to zabrzmiało tak trochę jakby odrobinę oprzypominało komplement...

To, co piszesz o Bogu biblijnym, to mi brzmi na kościelne wymysły o Biblii. Jak się dojdzie do wprawy w wyrywaniu fragmentów z kontekstu, to można dojść do wniosku, że Bóg tylko siedzi i krzyczy:
"Ofiar! Więcej ofiar! I wina! Bo mi się nudzi i chcę zobaczyć, czy wasza wiara jest perfekcyjna. I więcej ofiar!"...

A jak poczytałem trochę bardziej uważnie, to wyciągnąłem o Bogu takie wnioski, jak opisałem.

>On naprawdę uwierzył, że jest poważnym dyskutantem,
Zwłaszcza że tego typu typy są legitymizowane przez oponentów zbyt poważnym traktowaniem.

>a te wrzutki plus nieustanne dyskredytacje oponentów i milczące uniki są obronne, kiedy czuje, że jest za cienki i może wpakować się na minę.
Tak działa wiara! Zmusza umysł do chachmęcenia w obronie siebie, człowiek z takim upośledzeniem nawet nie rozumie jak się ośmiesza.

>Ja odpadam, nie jestem w stanie tego czytać.
Coś na ból zębów (u mnie najlepiej działa piwo) i do przodu.
Pewnie, że bełkot Brzostowskiego przy Mahabharacie czy mitologii Greków i Rzymian to obłąkane łamańce, ale w porównaniu z Biblią, Koranem, Katechizmem KK, dokumentami soborowymi, wypocinami Wojtyły to kaszka z mleczkiem, a tamto też przecież trzeba było strawić!

>Ukrywam gościa.
Nie wolno! Ani jego, ani Michalików czy Hoserów i ich apologetów gdziekolwiek. To woda na młyn ich i takich zapaćkanych ateistów jak Michniki, Mellery, Czubaszki...
Uwypuklaj go raczej, obnażaj, a umiesz to robić!

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>Czy Ty chcesz powiedzieć, że wszystkie Twoje opowieści o istnieniu Boga, eksperymentalnym stworzeniu, samobójstwie, rozumieniu człowieka to może być ściema, czczy bełkot bez oparcia w rzeczywistości??
Naukowe wnioski zawsze są obarczone niepewnością. W przeciwnym przypadku nie są naukowe. Tak długo, jak rozważam logiczne przesłanki na temat sensowności wiary, tak długo muszę uznać, że mogę się mylić. Powstaje pytanie, czy dany poziom niepewności mnie satysfakcjonuje. Jeśli tak - wierzę. Jeśli nie - zostałbym agnostykiem.

Przychodzi jednak moment decyzji, co chę robić w życiu (bo to, czy wierzę wpłynie na to, co robię). I tę decyzję muszę podjąć na podstawie wniosków obarczonych niepewnością. Sytuacja niby mało komfortowa. Ale wszystko w życiu na tym się opiera. Jak wsiadam do samolotu, to wiem, że ktoś obliczył, że nie spadniemy i zakładał jakąś niepewność... Pytanie, czy ten poziom niepewności mnie satysfakcjonuje.

Ale potem jest jeszcze coś. Podjąłem decyzję, że poziom niepewności jest wystarczająco mały i robię założenie, że wierzę. Żyję według moich przekonań i widzę, że dobrze mi z tym, podoba mi się to. Inaczej mówiąc - widzę korzystny wpływ tej decyzji w moim zyciu. To mnie utwierdza w mojej decyzji.

>(...) i są nareszcie skupione na tym co jest a nie na mych marzeniach o całkiem zbytecznej , irracjonalnej , wymuszonej potrzebie bycia wiecznym ...

Jeśli nie masz potrzeby "bycia wiecznym", to całkiem spoko postawa.
Pozdrawiam.

hej,
Czyli wierzysz w to co sobie wymyśliłeś ... ku pokrzepieniu serc
Stworzyłeś sobie obraz boga i teraz bezpiecznie w ten obraz wierzysz
Obraz ten odpowiada twoim potrzebom i pragnieniom , leczy twe lęki i rozterki
Ale przecież zdajesz sobie sprawę , że to tylko twoje wyobrażenie , prawda ?
Chyba nie wierzysz w to , że ten obraz jest tak realny jak twoje życie tu i teraz ?
Wymyśliłeś to sobie jak autor wymyśla powieść - powieść i autor są realni lecz przygody bohatera i sam bohater są wymyśleni
Dobrze cię zrozumiałem ?
makuś

---

szczególne pozdrowienia dla wegetarian

Muszę odpocząć. Babranie się w kolejnych, zawsze specyficznie pokręconych umysłach czasami mnie przeciąża. Czuję, że tracę czas na coś zupełnie jałowego, bo oni bez przerwy złażą z kościelnej taśmy, każdy z tylko własnym, swoistym, pokręconym światem w głowie. Żeby to było jeszcze coś choć trochę ciekawego, ubogacającego. Bez szans. To już trzeba się gdzieś indziej udać, po coś innego sięgnąć. Tutaj jedynie od krytyków coś czerpię dla siebie, w tym oczywiście od ciebie, i to mnie satysfakcjonuje. A najgorzej jest wtedy, kiedy jeden z drugim takim uprawia kompletny bełkot w czymś co już jest wystarczająco ze swej natury bełkotliwe. Wtedy mnie oczy bolą i jeszcze kilka innych miejsc, o których nie napiszę. Tak więc na chwilę muszę odpocząć od tych fatalnych konstrukcji. Nie mam ochoty ich na jakiś czas oglądać, choć będę sobie czytał inne wypowiedzi. Muszę oczyścić umysł, zrobić mu wakacje od tej beznadziei. Pozdrawiam i dzięki.

.
Absolutne nakazy, oparte na absolutnej prawdzie

Etyka religijna opiera swe nakazy i zakazy na objawieniu woli bożej, wyrażonej zazwyczaj w świętych księgach, w które trzeba wierzyć i do których interpretacji upoważnieni są tylko kapłani. Każde z wyznań - nawet tych, wspólnie wywodzących swą religijną ciągłość od Abrahama - uważa, że tylko im w pełni Bóg objawił swą wolę i dlatego to one są jedynymi jej prawdziwymi reprezentantami na ziemi. Istnieje więc tylko jeden depozytariusz i tylko jeden prawdziwy system moralny przekazywany w nauce Kościoła. Cokolwiek on nakazuje jest dobre, a czego on zakazuje - złe.

Zrozumiałe, że nakazy muszą być poddawane reinterpretacjom. Weźmy przykłady z Ewangelii. Jak do dnia dzisiejszego mają się takie nakazy: Idź, sprzedaj, to co posiadasz, i rozdaj ubogim lub Biskup zaś ma być nienaganny, mąż jednej żony, (...) nie chciwy na grosz, który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości, bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży? (wytłuszczenie moje) Kościół musi permanentnie dokonywać odpowiedniego aggiornamento, tak aby Lud Boży wiedział,
co ma aktualnie przyjmować za niezmienną prawdę. Chcąc zasłużyć na życie wieczne trzeba wierzyć swoim pasterzom
i postępować zgodnie z tą wiarą.

Większość ludzi nie lubi myśleć samodzielnie, wygodnie poddając się dyktatowi środowiska. Świadomie tłumi swą indywidualność, byle tylko zasłużyć na podziw stada (B. Russell). Gdy zaczyna się myśleć, rodzą się głupie pytania.
Na przykład takie: jeżeli Bóg jest wszechmocny, to wszelki grzech jest zgodny z jego wolą, gdyż gdyby grzech był nieposłuszeństwem wobec jego woli, to znaczyłoby, że Bóg nie jest wszechmocny. Teologowie na ten temat potrafią napisać wielkie dzieła, po których lekturze już naprawdę nic nie wiadomo, i których poza innymi teologami nikt nie potrafi zrozumieć.

U Leszka Kołakowskiego można spotkać wiele ciekawych pytań teologicznych. Oto jedno z nich zawarte w "Kluczu niebieskim": Izaak odwrócił się i zobaczył ojca zastygłego ze wzniesioną bronią, z błyskiem brutalnej determinacji w oczach, z zaciśniętymi ustami i wyrazem zaciętej stanowczości na twarzy. Wydał przeciągły krzyk i upadł zemdlony. (...) Wszystko dobrze się skończyło i w rodzinie było dużo śmiechu. Izaakowi pozostała tylko drobna dolegliwość: od tej pory chwiał się na nogach i dostawał mdłości na widok ojca. Ale w końcu żył długo i szczęśliwie.

Wiem, że Jezus Chrystus jest Bogiem miłości; to już nie plemienny, groźny i mściwy Bóg Jahwe, ale przecież wraz z nim
i z Duchem Świętym są w "Trójcy jedynym". Racjonalność każe zadać pytanie: czy wszechmoc i wszechwiedza zawsze łączą się z dobrocią, a nawet idąc dalej, z rozumem?

www.racjon(*)m.php/z,0/d,5/s,487985#w489654
[Załącznik]

@@@
.

Nie, to, co napisałem, opieram na Biblii.

>Założyłeś Jahwe, trzymaj się, z resztą nie ma to znaczenia, co tam w niebie będzie, wazne że szczęście wieczne.
>
W niebie nie będzie wiecznego szczęścia, gdyż mamy świadomość wiecznych tortur w piekle.

---

Po śmierci jest to co ma być.

Przypadkiem źle kliknąłem, dalsza część:
Chyba że komuś sprawia szczęście cierpienie innych.

>1) Jesteś tak bardzo zafascynowany życiem wiecznym i nagrodami jakie otrzymasz za bezwarunkwe posłuszeństwo , że akceptujesz nawet dzieciobójstwo

No popatrz, a ponoć ateizm to cywilizacja śmierci

---

Po śmierci jest to co ma być.

>> Dlaczego tak to wymyślił? Nie wiem.
A ja wiem:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,351065

>Co odpowiesz bogu , który zażąda abyś zamordował swe dziecko ?

Jako katolik powinien stanowczo odpowiedzieć NIE, ze względu na przykazanie nie zabijaj. Ale co ma odpowiedzieć (tu już pytanie do katolików) gdy Bóg zażąda zabicia np. homoseksualnego dziecka (przykazanie zabijania homoseksualistów)?

---

Po śmierci jest to co ma być.

Najśmieszniejsze jest to że Bóg wie wszystko, więc nie musiał wystawiać Abrahama na próbę, bo wiedział że syna z miłości do Boga zabije.

---

Po śmierci jest to co ma być.