Słyszę od innych, że świat jest przez ludzi bardzo dobrze pojęty i doskonale wyjaśniony ale ja go nie pojmuję ani interesujących mnie wyjaśnień nie znajduję.

Dlatego chcę zapytać o różnicę między siłą a oporem.

Mówimy, że ciała B działa na ciało A siłą.
Mówimy, że ciało C stwarza dla ciała A opór.

Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?

>>Na układ w spoczynku nie działa żadna siła.
>Proszę zapoznać się ze słowem: NAPRĘŻENIE zanim znów pan coś zabełkota.
>    Naprężenie - miara intensywności powierzchniowej sił wewnętrznych, występujących w pewnym punkcie przekroju ośrodka ciągłego. Jest podstawową wielkością mechaniki ośrodków ciągłych.
>

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

Ta definicja jest wadliwa.

Naprężenie jest wielkością określajaca materię a nie ruch, naprezenie mówi nam o wielkości oporu w przestrzeni, w której nakładają się dwa wiązania lub więcej a nie o wielkości siły, naprężenie określa potencjał a nie kineme.

Wielkoacia komutujaca z naprężeniem opisującą ruch jest sprężystość. To sprężystość określa wielkość siły.

Dlatego też zgodnie z zasadą nieoznaczoności nie określi pan w jednym badaniu naprężenia i sprężystości.
Nikt nie zdoła jednym badaniem określić oporu i siły. Nie da się stwierdzić równoczesnie ruchu i materii. Albo stiwierdzamy ruch albo stwierdzamy materię. W albo działamy w czasie albo wiążemy w przestrzeni.

Nikt nie zdoła równoczesnie zaobserwować działania i wiązania.
Nikt z ludzi nie zdoła równoczesnie zmierzyć czasu i przestrzeni.
Albo mierzymy czas albo mierzymy przestrzeń.
Albo określamy energię kinetyczna albo określamy energię potencjalną.
Albo wyznaczamy kierunek postępu ruchu, albo wyznaczamy kierunek wiązania materii.

Razem nie da się, bowiem dwie postaci energii ruch i materia są sprzeczne i wzajemnie transformując wykluczają się.

Nikomu nie uda się stwierdzić równoczesnie fali i molekuly. Albo stwierdzamy falę albo stwierdzamy molekułe.

Mogę się z panem założyć o życie, że w stwierdzeniu dualizmu korpuakularno-falowego nigdy, przenigdy nie stwierdzono równoczesnie fotonu i elektronu.
Jednym razem stwierdzono wystąpienie fotonu, drugim razem wystąpienie elektronu ale nigdy równoczesnie.

>Ta definicja jest wadliwa.

A skąd pan wie co mierzy siłomierz?

---

Wykorzystując w swoim działaniu prawo Hooke'a, dynamometry umożliwiają mierzenie siły ściskania i rozciągania

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>Cytat:

kierunek1. strona, w którą ktoś lub coś się zwraca albo porusza; też: droga, linia prowadząca do jakiegoś miejsca

>W tej definicji najbardziej zastanawia mnie ta prowadząca linia.
>Co to za prowadząca linia?
>Czy to jest kierunek ruchu?
>Na jezdniach czasem maluje się pasy do wyznaczenia kierunku.

To nie jest wyznaczanie kierunku, to jest wyznaczanie umownych przejść dla pieszych.

>Jak sądzisz czy ten kierunek określa ruch czy materia?

Definicję wg s.j.p. podałem. Nawet nie czytasz a jak już to nie myślisz.

Pytania na poziomie. Tylko jakim? Ekonomisty z Bożej łaski?
Żeby określać kierunek ruchu to nie tylko powiedzieć. Żeby poważnie rozmawiać trzeba jeszcze wskazać układ odniesienia. Bo w samej pustej przestrzeni ruchu nie odkryjesz. Jak nie odkryjesz to nie masz prawa mówić o ruchu i określać jego kierunku.

No to jak bierzesz się za tworzenie Twojego słownika frazeologicznego? Może te Twoje definicje będą miały podstawę do czego się odwoływać?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Zdefiniuje ci lepiej kierunek w pojęciu fizycznym.
>Kierunek to oś układu czasu i przestrzeni.

Nawet gdy to miałaby być oś umowna, to tak nic nie znaczy bo samemu czasowi i samej przestrzeni nie można przypisać wektora, a tylko wektor określa kierunek.

>Kierunki układu czasu określają działania ruchu.

Co to są kierunki układu czasu? Jak takie układy mogą wyglądać?

>Kierunki układu przestrzeni określają wiązania materii.

A jeśli przestrzeń nie ma żadnej materii? Jak wygląda materia ukierunkowana? Jak można ją przedstawić?

>Te 2 układy czasoprzestrzeni nakładają się wzajemnie i oba są wielokierunkowe.

No to co pieprzysz o kierunku jednym.

>Czasoprzestrzeń jest złożona z dwóch nałożonych na siebie układów.

Wyjaśnij dlaczego przeszedłeś nagle do zagadnień czaso przestrzeni nie wyjaśniając istoty czasu i istoty przestrzeni??

>Najistniejsze jest to, że te 2 ukady mają wspólny środek ale są względem siebie zakrzywione.

Dlaczego? Udowodnisz? Jak można zakrzywić czas wokół przestrzeni lub odwrotnie?

>W naszym postrzeganiu czas jest prostoliniowy a przestrzeń jest krzywoliniowa.

Jak wyobrażasz sobie prostoliniowy czas? A jak wygląda przestrzeń krzywoliniowa?

>Te 2 ukady wzajemnie transformują i w zależności od struktury i stanu obserwatora są różnie postrzegane.

Ty umiesz spostrzec czas? Tak od razu jednym rzutem oka?

>To co jeden postrzega jako ruch inny może postrzegać jako materię.

Dlaczego? Masz na to doświadczalne dowody?

>To co jesten postrzega za siłę inny może postrzegać za opór.

Osłu powtarzasz a on i tak swoje.

>To co jednemu jawi się jako czas, drugiemu może zjawić się jako przestrzeń.

Czyli stawiasz znak równości między czasem i przestrzenią. Są równoważne?

>Wiem, że tego nie przyjmiesz i uznasz za rojenia szaleńca ale taka jest właśnie nasza rzeczywistość.

Ale nie musi tak być. Po prostu nie wtrącaj swoich "mądrości" skoro się nie znasz.

>To co postrzegamy jako fizyczną zmianę jest transformacją z ruchu do materii i z materii do ruchu.

I znów brednie piramidalne.

Zapomniałem Tobie zwrócić uwagę, że całkowicie źle operujesz językiem polskim Polaku.
Nadużywasz nieodpowiedzialnie i denerwująco słowa "kierunek" próbując na swój sposób opisywać fizykę i jej fizyczne właściwości. Tak jak tak samo przyczepiałeś się do słowa "molekuła" nie mając pojęcia co się tym słowem określa. Po prostu nie dorosłeś z wielu powodów, by zajmować głos w tematach Tobie obcych. Przecież to nie miejsce gdzie opisujesz to, co Tobie się wydaje. Wzbudzasz niestety niechęć do jakiejkolwiek polemiki. Jesteś opychający w swym zarozumialstwie zwykłego głupka.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>A może to pan nie rozumie?
>Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.

Zabezpieczałby solidnie rower przed kradzieżą.

>Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
>Nie!

Oczywiście masz rację. Przymocowanie roweru do lampy ulicznej nie tworzy żadnej siły.

>Nową siłę stworzyłby pan wtedy i tylko wtedy kiedy wygenerowalby pan nową, dodatkową czynność ale pan tworzy nowe wiązanie, ciało a zatem tworzy pan nowy wyłącznie nowy opór.

Bredzisz, więc pomogę w języku polskim.
Dlaczego zwyczajne słowo "czynność" obarczasz dodatkowo słowem "generacja"? Samo słowo "czynność" mówi praktycznie wszystko. Np. dokonasz czynności. Twój język polski jest karykaturalnie smieszny.
Stworzył nowe nie wiązanie a dodatkowe przywiązanie do latarni i to łańcuchem.
Dlaczego nie napisać "nową siłę oporu"? Przecież akcją jest atak siły, a oporem jest reakcja oparta też na sile skierowanej przeciwnie? Ty piszesz jakieś bajędy o wiązaniach. Wiązanie roweru do lampy ulicznej utrudnia tylko kradzież tego roweru. Nie prościej mówić Tobie prosto? Uważasz, że operujesz językiem z zacięciem naukowym? Zapewniam, że w Twoim wykonaniu jest to język karykaturalnie naiwny.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Siła JEST
>>Ruchu BRAK
>Sprzecznie z siłą, która występuje wyłącznie w czasie i jest wielkością ruchu, opór występuje wyłącznie w przestrzeni i jest wielkością materii.
>Materii BRAK to oporu BRAK.

Znów brednie. Weź dynamometr do ręki i ściśnij go. Występuje akcja? Tak, bo występuje napierająca siła na dynamometr. A gdzie masz ruch? Nawet tak wytrzymaj cisnąć pół godziny. Gdzie masz ruch bęcwale?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>Pytam o relacje znaczeniową między ewidentnie różnymi pojęciami siły i oporu.
>> Opór to jedna z sił.
>Nie zgadzam się z tym twierdzeniem.
>Istnieje transformacja między siła i oporem, opór po transformacji może przybrać postać siły ale opór siłą nie jest.
>Opór jest wielkością wiązania ciał.
>Siła jest wielkością rozpadu ciał.
>Opór i siła określają dwa sprzeczne oddziaływania elementarne syntezę i rozpad.

Jednak bredzi dalej bałwan.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>>A mówimy, że ona jest?
>>>Używamy 2 pojęć.
>>>To nie miałby żadnego sensu gdyby oba miały identyczne znaczenie.
>>Coś Ty, np. ja jestem człowiekiem, kobietą, a i bywam przechodniem...
>Określasz tu związki pojęciowe, które matematyce nazywamy relacjami elementów różnych zbiorów.
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Relacja_(matematyka)
>To, że jeden element należy do dwóch RÓŻNYCH zbiorów nie czyni tych zbiorów tożsamymi.
>Człowiek nie oznacza kobiety.
>Człowiek i kobieta znaczoniowo są zbiorami nakładającymi się.
>Kobieta jest podzbiorem zbioru człowiek.
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Podzbiór
>Te zbiory nie są tożsame.
>Czesc elementów zbioru "człowiek" jest w relacji ze wszystkimi elementami zbioru "kobieta".
>Pytam o relacje znaczeniową między ewidentnie różnymi pojęciami siły i oporu.

I sam zaczynasz pisać nie na temat.
Jeszcze raz powtarzam młotowi. Jeśli akcją jest siła to reakcją też musi być siła, a nie jakieś wymyślone wiązania bo tego H. nie udowodnił.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Czy dwa metalowe przedmioty zetknięte ze sobą poprzez dwie idealnie równoległe powierzchnie (idealnie zeszlifowane do poziomu pojedynczych atomów) da się od siebie oddzielić bez użycia jakiejkolwiek siły?
>Sądzę, że gdyby połączyć takie ciała, odprowadzając energię fali uderzeniowej na zewnątrz to uzyskalibyśmy jedno ciało.
>Rozerwanie go w połączonym miejscu wymagałoby pewnie tyle samo siły co rozerwanie go w dowonie innym miejscu.

Brednia. To nie dowodzi znaczenia słowa "oporu" jako odrębnego zjawiska nie związanego z siłą.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>A gdybym opór szlauchu z wodą zdefiniował analogicznie do rezystancji jako stosunek ciśnienia w szlauchu do gęstości strumienia to czy wtedy tarcie w szlauchu przestanie być siłą?
>>Niestety nie. Chociażby z uwagi na wymiar jednostek tak zdefiniowanej wielkości nie można utożsamić ani z jakąkolwiek siłą ani z oporem elektrycznym.
>Nie analizowałem tożsamości jednostek ale stosunek różnicy ciśnień na dwóch końcach szlauchu do natężenia strumienia wody wydaje się oczywistym opisem oporu materiału, z którego wykonany jest szlauch.
>To oczywiste, że przy tej samej różnicy ciśnień na dwóch końcach szlauchow, natężenia strumieni wody (tzn. gęstośc strumieni) przy materiałach o różnym tarciu, z których szlauchy są wykonane, będą różne i żeby określić opór materiału wystarczy wykonac pomiar różnicy ciśnień i pomiar natężenia strumienia a następnie zbudować stosunek tych pomiarów.
>Na tym polega prawo Ohma
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Prawo_Ohma

Nie na tym prawo Ohma polega ośle. Ohm tego nie robił na szlauchu z przepływającą wodą.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>Pytam o relacje znaczeniową między ewidentnie różnymi pojęciami siły i oporu.
>> Opór to jedna z sił.
>Nie zgadzam się z tym twierdzeniem.
>Istnieje transformacja między siła i oporem, opór po transformacji może przybrać postać siły ale opór siłą nie jest.
>Opór jest wielkością wiązania ciał.
>Siła jest wielkością rozpadu ciał.
>Opór i siła określają dwa sprzeczne oddziaływania elementarne syntezę i rozpad.

Znów bredzenie.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>>Zostaw szaleńca jego szaleństwu.
>>>Co jest szalonego w wyjaśnieniu różnicy siły i oporu?
>>Wyjaśnienia różnicy w czymś gdzie różnicy nie ma.
>Czy widzisz sens a takim określeniu?
>Strumień ma siłę.

Wynikającą z różnicy ciśnień i jego gęstości.

>Przewód ma opór.

Nie ma, a stwarza opór przepływu. Ale w czasie przepływu cieczy. Gdy ciecz nie przepływa oporu przewodu nie stwierdzisz. Bo opór przepływu wynika z lepkości cieczy i siły tarcia.

>A także w takim?
>Strumień rozkłada.

Co?

>Przewód wiąże.

Co?

Pisz zrozumiale po polsku, a nie po hamerlińsku.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>> W Kosmosie nie istnieją żadne opory ruchu, a opór, czyli bezwładność materii jest zawsze.
>Gdyby wkręcił pan gwóźdź w imadło - imadło przykręcone do stołu i stół przykręcony do betonowej posadzki - jak widziałby w tym układzie bezwładność tego gwoździa?

Hamerlik. Zagłębiasz się w szambie które nadal pogłębiasz.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Wg mnie istnieją 2 elementarne oddziaływania ciał, które można opisać jako:
>1. rozkład ciał
>2. wiązanie ciał
>Wg mnie o działaniu siłą mówimy wtedy, kiedy następuje rozkład ciał.
>Wg mnie o tworzeniu oporu mówimy wtedy, kiedy następuje wiązanie ciał.
>Wg mnie właściwie powinniśmy mówić o "rozkładzie z siłą" i "wiązaniu z oporem".

Jakie widziałeś ciała rozkładające się pod wpływem siły?
Jakie widziałeś wiązanie ciał pod wpływem oporu?
Podaj przykłady!

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Ta zasada jest źle sformułowana.

Uwaga! Cenzor ze znakomitym przygotowaniem fachowym ocenia.

>Powinno być tak:
>Jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą F, to ciało B stwarza dla ciała A opór o tej samej wartości, takim samym kierunku, ale przeciwnym zwrocie R=-F.

Tak napisane oznacza tylko, że ciało B ujawnia swoją bezwładność/inercję wynikającą z masy ciała B dającą siłę odporu na akcję ciała A. A więc znów mamy do czynienia z siłą oporu.

>Siła to nie opór.

Opór jest siłą.

>Opór to odwrotność siły.

To już bzdura piramidalna. Jak odwrotność to co?

>Siła jest wielkością ruchu.

Nie. Do wystąpienia siły nie potrzeba ruchu.

>Opór jest wielkością materii.

Tu zatrącasz nieświadomie i bezwiednie o zjawisko inercji.

>Siła występuje w czasie.

Nie. Do wystąpienia siły czas nie jest potrzebny.

>Opór występuje w przestrzeni.

Nie ma takiego uzasadnienia bo go nie dałeś. Uzasadnij to.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.