Tekst porusza bardzo istotną kwestie, która sięga daleko dalej niż tylko wyznaczenie i opisanie metod komunikacji społecznej w istniejących ustrojach politycznych. Wydaje mi się, że, jest również bardzo istotne konkluzje z identyfikacji tych typów. Polska młoda demokracja zawiera sporo "magla " świadczy to o dwóch niekorzystnych zjawiskach. Niskim poziomie klasy politycznej, a przynajmniej znacznej grupy, skupionej przede wszystkim w najbardziej populistycznych partiach i poziomie świadomości wyborców głosujących na te partie. Mimo wszystko trudno im się dziwić, póki co w polskich warunkach chyba nie ma dobrych wyborów są tylko mniej złe, udowodniły to dwie ostatnie kadencje parlamentarne. Póki ludzie dadzą się mamić politycznym demagogom, wykorzystującym strach, uprzedzenia lub niewiedze społeczeństwa, póty nie wyzwolimy się z "polskiego" magla.

Odbiegłem trochę od zasadniczych treści artykułu, ale wydaje mi się, że najistotniejsze są praktyczne wnioski z niego płynące szczególnie w odniesieniu do krajowej rzeczywistości.
Chciałbym również zwrócić uwagę, że przykład Jana Pawła II odnośnie "polityki" dialogu jest trochę nie spójny. Papież jest tak naprawdę autokratą, to on według swego uznania ustanawia biskupów i kardynałów, jego przekonania staja się oficjalną doktryną kościoła. Nie kwestionuje tu w żadnym razie poglądów Jana Pawła II ani tego, że z pewnością wyrażał głębokie wsparcie dla polityki dialogu, chodzi mi tylko o to, że obiektywnie rzecz biorąc, papiestwo jest przykładem monologu.