Mnie na ateizm nawrócił Lem.Pierwszą jego książke przeczytałam w wieku siedmiu lat, i tak po trochu poszło.I moja siostra też.Poszłyśmy do szkoły w wieku sześciu lat.
Rudyment-przecież to wszystko cytaty z świętych ksiąg.Gdzie tu widzisz ateizację?

Próby ateizacji sztuką (w tym literaturą) podejmowane były zawsze tam, gdzie aktualnej władzy na tym zależało - nie jest zrządzeniem losu, iż France'a już w początkach PRL-u gorliwie tłumaczono i wydawano. Niestety, taka terapia będzie skuteczna tylko w małym procencie przypadków, chyba że użyje się literatury takiej bardziej brukowej.

Genialne, po prostu genialne. Jeden z najlepszych utworów literackich jakie w życiu czytałem. Pełne i bardzo wierne oddanie natury teologii. Próbka godna zasłużonego Nobla. Dziękuję za zamieszczenie.

Takie zmyslne przypowiesci, pelne delikatnej satyry, nakreslone na ksztalt magmowej rzeki, w ktorej pod zaschnieta skorupa plynie strumiem ozywczej ironii, to cos zaiste odswiezajacego.
Czytajac i zasmiewajac sie z tego i podobnych w formie i tresci opowiadan, zawsze zastanawia mnie, jak postrzegaja je ludzie religijni. Czy ich przewrotna tresc "przelatuje nad ich glowami" i w ogole nie zdaja sobie z niej sprawy, tudziez zdaja sobie sprawe jak najbardziej i poirytowani "splycaniem" ich wiary przerywaja w polowie albo po prostu uwazaja tegoz typu dziela za niegodne miana najposledniejszej literatury.
Jesli bowiem zdaja sobie sprawe ze znaczenia dowcipow takich jak te w kazdej wypowiedzi Pana, musza znac argumentacje wypunktowujaca wszelkie absurdy idei boga wszechmocnego. Znaja je wiec, ale nadal wierza, czy nadal wierza, bo nie znaja? W obu przypadkach zapewne nie usmiechna sie na widok zdan Pana, raz bo ich zirytuja lub dwa, bo ich nie zrozumieja.
Moje luzne przemyslenia biora sie z faktu, ze od dawien dawna rozwazam mozliwosc idei nawracania na niewiare poprzez literature piekna, miast literatury naukowej. Czy istnieja w ogole przypadki, w ktorych cos takiego nastapilo? (Pomijam ateistow, ktorych zrodzilo czytanie Biblii).

absurdów religijnych. Przed laty poproszono mnie o sprawdzenie wiadomości z katechizmu chłopca przed 1. komunią. Zapytałem go o grzech pierworodny. Z pełną powagą zaczął: "grzech pierdolony jest to ..."