Czy racjonalizm w pewnym swoim rozumieniu wyklucza wiarę w Boga i rzeczywistość, która nie jest postrzegana zmysłami? Czy mogę być rozumnym i racjonalnym człowiekiem i jednocześnie przyjmować rzeczywistość nazywaną przez religie rzeczywistością nadprzyrodzoną? Czy jest wiara „do przyjęcia” z punktu widzenia racjonalisty i wiara „nie do przyjęcia” z punktu widzenia racjonalisty. Wydaje się, że z psychologicznego punktu widzenia na co dzień posługujemy się zarówno wiedzą jaki i wiarą a coś takiego jak absolutna pewność dotyczy tylko części naszych przekonań.

>Poznanie upośledza redukcjonistyczny dogmatyzm, który dąży do sprowadzenia racjonalności do takiej formy, która uznaje to co się chce uznać a nie to co stanowi realny przedmiot badania empirycznego.

Realny przedmiot badania empirycznego w przypadku wierzących stanowią jedynie ich deklaracje, te zaś nadają się na przedmiot badań co najwyżej socjologicznych, kulturoznawczych, etc, z pewnością nie mogą zaś być uznane za przesłankę świadczącą o istnieniu bytów/zjawisk rzekomo doznawanych. Tak samo poważnie winieneś traktować sprawozdania z "porwań przez UFO" chociażby.

>Opis neurologiczny przebiegu "doświadczenia" oczywiście może i powinien być realizowany tak daleko jak to możliwe. Jest to rzeczywiści robione np. w Medjugorie -

Na podstawie twojego linka i opowieści znalazłem opis "badania". Ta twoja grupa specjalistów opisanych w moim linku to szarlatani spod znaku magii, różdżki i teologii.

>Czyli ja ci odpowiadam a moderator usuwa moje posty a ty w tym czasie ładujesz swój antyracjonalny wywód? Takie obyczaje.
Przepraszam, za działania modów nie opowiadam. Dzięki za poszarzenie wypowiedzi, w ten sposób są bardziej widoczne.

>>Co ryzykuję jeśli w Boga uwierzę? Mam coś do stracenia?
>O tak. Trzeźwy ogląd rzeczywistości.
I pewnie nietrzeźwo oglądając rzeczywistość mogę wpaść pod samochód...
Myślisz, że wierząc w Boga jestem bardziej pijany niżbym wierzył w miłość, że stanie się cud gospodarczy w Mozambiku albo że istnienie życia poza Ziemią?
Odpowiedz mi z naukowego punktu widzenia: co takiego tkwi w wierze w Boga co sprawia, że wierzący traci trzeźwy ogląd rzeczywistości.

Jesteś zwyczajnie niezainteresowany tematem i tym specyficznym rodzajem doświadczenia opisywanym przez tych którzy go doświadczyli. Tych ludzi w każdym mieście są tysiące. Trzeba bardzo nie chcieć widzieć, żeby tego nie zobaczyć.

Sprawozdania z porwań przez UFO też są badane. Nie znam wyników i wniosków na ten temat. Nie widzę w tym niczego dziwnego, że nauka bada powtarzające się opisy doświadczeń.

To jest opis tego, co mówi konwertyta a nie moja narracja.

>>Co ryzykuję jeśli w Boga uwierzę?
>Tam gdzie jest fides (czyli fideizm) wypierane jest ratio (czyli racjonalizm)
Jest na to jakiś dowód?
>Wniosek?
>Prosty : głupiejesz!!!
W średniowieczu mieli ciekawy sposób na leczenie głupoty. Wycinali z głowy kamyk albo dolewali oleju. A jak nie skutkowali, to wsadzano głupców na łódź i wysyłano byle dalej od siebie. Mam nadzieję, że tutaj nie stosuje się podobnych metod i ci co nie uznają ogólnie przyjętej i szanowanej prawdy nie będą poniżeni.

>Sprawozdania z porwań przez UFO też są badane.

Owszem. Nie piszę, by ich nie badać. Piszę, że twoje opisy doświadczeń wierzących to ta sama kategoria deklaracji.

>Nie znam wyników i wniosków na ten temat.

Podpowiem. Zasadniczo nie stwierdzono śladów ani gwałtów, ani wiwisekcji.

>Moje rozumowanie idzie w innym kierunku. Wskazuję, że ich doświadczenie upoważnia ich do twierdzenia, tego co twierdzą czyli, że Bóg istnieje i nie jest uprawnione zabranie im tego prawa, pomiatanie nimi, pyszna dezaprobata itd... Na skutek specyficznego doświadczenia, które przeżyli ich sąd jest racjonalny.

Moje dzieci tez mają specyficzne doświadczenia. Skłania mnie to tylko to nieustannego korygowanie tychże doświadczeń.
Ich ciągłe pytania wskazują że nie wiedzą nic a nic. Ciągle budują bazę informacji.

Wystarczy iść z nimi na spacer a dostrzeżemy rzeczy na które na co dzień nie zwracamy nawet najmniejszej uwagi. Najprostsza rzecz "kamień" jest dla nich nie lada sensacją.
Mi, moje własne dzieci uzmysłowiły jak wielką sprawą jest proces formowania człowieka.
Powiedzieć im że bóg stworzył świat itd. to żaden problem. ONE TO WEZMĄ za dobra monetę i nic z tego nie zrozumieją. Tak jak mój syn który powie że świat powstał od Wielkiego wybuchu (choć i tak mu mówię że takie są założenia) a ma raptem 6 lat.
I wiem że on nic a nic z tego nie rozumie.
Ta walka nad umysłami trwa i tu o nic innego nie chodzi.

Dopóki nie poznamy siebie całkowicie, swojego mózgu i wszechświata zawsze będzie temat boga powracał.

>Ależ jak najbardziej. Wszelkie "doświadczania Boga" to są właśnie reakcje neurologiczne. Powstają w ludzkim mózgu.
Neurologia bada i opisuje procey jakie zachodzą w mózgach ludzkich. Poddanie tych obserwacji pod interpretacje i wysuwanie z tego wniosków to już spekulacje, czysta filozofia, która nie jest w stanie stwierdzić istnienia/nieistnienia Boga.

> Zupełna, może powinnaś użyć słowa psychiatria? Łatwiej byłoby odbiorcy zrozumieć?
>
Założyłam, po przeczytaniu wypowiedzi wczesniejszych kolegi li..., że to reinkarnacja mbieleckiego. a to "miły i inteligentny " człowiek przecież.

> Nie widzę żadnej sprzeczności pomiędzy poznaniem naturalnym zdroworozsądkowym czy naukowym a tym, że żywię przekonanie o tym, że Bóg istnieje. Co robię z tą wiarą w realnym procesie decyzyjnym, to jeszcze inna sprawa.

Żywię przekonanie, że jesteś Azjatą. Lepiej - że jesteś Japończykiem i jesteś złudnie podobny do Kurosakiego. Zdjęcia, które prześlesz, nie są żadnym dowodem, bo mogą byś sfałszowane, a ponadto - moja wiara jest większa, silniejsza niż istnienie jakiegoś zdjęcia.

Jeśli przekonam do tego zdania całą masę ludzi, to znaczy, że nagle zaczniesz tak wyglądać, a twoje obywatelstwo i zestaw genetyczny magicznie staną się właściwe z moim, głęboko żywionym, przekonaniem? Czy zmieni to jakoś moje podejście do świata, inna rzecz.
Taki mały eksperyment myślowy, specjalnie dla ciebie.

---

Atheism is a non-prophet organization.
George Carlin

Pewne dopowiedzenie po wstępnej wymianie zdań.

Celem tego wątku było:

1. Wskazanie na możliwą racjonalność procesów poznawczych, opartych na specyficznym doświadczeniu,prowadzących do nowych przekonań w tym również do wiary w sensie stwierdzenia istnienia Boga w znaczeniu religijnym.

2. Wskazanie na niebezpieczeństwo pułapki redukcjonizmu poznawczego, który fideistycznie zamyka podmiot poznający (samego siebie) w jego dotychczasowym doświadczeniu poznawczym nie dopuszczając doświadczeń o radykalnym znamieniu nowości i odmienności.

3. Wskazanie na nieuprawniony brak szacunku dla osób będących "posiadaczami" specyficznego doświadczenia religijnego i zatrzymaniu komunikacji na poziomie przed rozumowym.