Emisja mini-serialu niemieckiego "Nasze matki, nasi ojcowie" już za nami.

Zanim został wyemitowany komentowaliśmy go tu na forum, i napisałam wtedy, że chętnie zobaczę jak wojna wygląda z niemieckiego punktu widzenia.

Uważałam i nadal uważam, że każdy naród ma prawo opowiedzieć historię ze swojego punktu widzenia, licząc się oczywiście z prawem innych do odniesienia się do tej wizji.

No więc obejrzałam wszystkie trzy odcinki zaintrygowana i wciągnięta w rozwój sytuacji. Z punktu widzenia producentów filmu musi to być sukces.

Jak dla mnie (laika) bardzo dobre zdjęcia, scenografie, sceny batalistyczne.
Odebrałam ten film jako manifest okrucieństwa wojny (każdej wojny) w której przegranym jest każda ze stron (nie tylko obywatele krajów napadniętych ale i agresora), z czym trudno się nie zgodzić.

I mimo mojego braku uprzedzeń do narodu niemieckiego (gdyż obecnie w większości składa się z osób niczemu niewinnych), po wysłuchaniu komentarzy gości zaproszonych do debaty, zgadzam się, że należy zauważać i piętnować niektóre przesłania zawarte w "niemieckiej wizji" IIWś, jak np.:

- próba podzielenia się odpowiedzialnością za okrucieństwa wojny z krajami podbitymi, których ludność nie zawsze była "święta"

- próba przypisania odpowiedzialności za okrucieństwa tylko niektórym formacjom nazistowskim (np. SS)

- pominięcie ważnych (choć nieprzyjemnych i niewygodnych) faktów, jak masowe poparcie narodu niemieckiego dla działań Hitlera, powszechny antysemityzm Niemców (jeden z komentatorów stwierdził, że wątek przyjaciela-żyda jest mocno nieprawdopodobny) czy choćby masowej łupieży przeprowadzanej w podbitych państwach.

- oraz (co, jak myślę już dotyka także naszego pokolenia) powielanie stereotypów dotyczących podbitych państw z tzw. "dzikiego wschodu" (obszarpańcy, w całej swej masie bezwzględni antysemici, prości chłopi, itd.)

Zapewne to lista nieskończona, może ktoś usłyszał/ ma inne ciekawe spostrzeżenia.

Podsumowując, uważam, że dobrze, że ten film powstał, a TVP go wyemitowała.
Żywię nadzieję, że dzięki kontrowersjom jakie wywołał poziom świadomości na temat wojny na wschodzie wzrośnie i wśród Niemców i Polaków na tyle, że kiedyś staniemy się naprawdę "dobrymi sąsiadami"

>nie dzielę ludzi według narodowości, koloru skóry, wyznawanej religii lub jej odrzucania. Cenię sobie wielkość, szczodrość, honorowość, a najwyżej mądrość i wiedzę, tak jak pogardzam głupotą i małością.

Litości, Panie Andrzeju...

>Cieszę się, iż na mojej drodze życia jednak spotykam wielu ludzi w tej postawie podobnych do mnie. Pana też do nich zaliczam.

Bardzo mi oczywiście miło, że jest Pan o mnie dobrego mniemania, a więc i za to dziękuję.
Za wiele jednak w życiu posmakowałem własnej głupoty i małości, by jakoś przepychać naprzód się z pogardą wobec innych, u których głupotę i małość obserwuję. Wielkość, szczodrość, honorowość etc. to dla mnie - proszę wybaczyć - napieszczanie się słowami i nicość (sztandarów łopot to już dla mnie tylko hałas - jakby Georges Brassens zaśpiewał).
Co do mądrości się nie wypowiadam, bo jak dotąd nawet przez szybę jej nie polizałem (choć przypuszczam, że akurat to słowo może mieć pewien rzeczywisty sens).
Wiedza - jak wiedza. Pewnie, że dobrze jest mieć wiedzę możliwie jak największą, ale też naoglądałem się w życiu idiotów o wiedzy przecie ogromnej.
Reasumując: nie chcę deprecjonować Pańskiej postawy - chyba się nie pomylę, jeśli nazwę ją humanistyczną - ja z Pańską postawą nawet na swój sposób sympatyzuję.
Ale jej nie podzielam.

Pozdrowienia.

---

...którzy czuwają, mają jeden i wspólny świat, a każdy, kto zasypia, odwraca się ku własnemu. (Heraklit)