Ciekawy test; jednak nie podzielam optymizmu autora. Mimo opisanych wydarzeń, KK nadal będzie przyjmował szerokim strumieniem płynące z państwowego skarbca pieniądze. Szkoły nadal będą nauczać, że kłamstwa rzucane w czasie religii o żydach w Egipcie mają tę samą epistemologiczną wartość co fakty poznawane na lekcjach historii. Krzyże nadal będą wisieć w każdym urzędzie czy szkole. A ubrani na purpurowo ignoranci nadal będą decydować o tym co jest lekarstwem a co ingerencją w plany i ich boga.

Jasne, zrozumiałe, racjonalne. Tylko nie dla "głęboko wierzących". Oni takich argumentów, po prostu, nie przyjmują do wiadomości.

Ja jednak podzielam optymizm autora. Wydaje mi się, że siła KK maleje (na świecie już mocno: USA, Irlandia, Hiszpania itd). Do Polski to też powoli dociera. Młodsze pokolenie różni się mocno od tego "moherowego", a to nie będzie żyć wiecznie...

Kto będzie następnym polskim świętym? Sprawdź na www.jazgacz.pl

Panstwa protestankie przeszły długa droge, i tam własciewie panstwo i koscioł były bardzo połączane. Paradoksalnie nie bylo rozdzialu panstwa od kosciola, co jednak znaczylo ze to panstwo i swieccy decydowali o roli i funkcjach kosciola w panstwie. Dopiero przez ostatnie 50 lat dobrobyt spowodował inną swiadomosc ludzi i zanik religijnych argumentow w zyciu publicznym. Kosciolom zostaly powierzone niektore funkcje administracyjne, i formalnie dopiero od niedawna nastapil rozdzial kosciola od panstwa!
Polska jest 50-60 lat mentalnie opozniona, zniewolone katolickie umysly nie nadąrzają. Proces rozdzialu bedzie bardzo trudny, bo w Polsce kosciol to panstwo w panstwie, z protektoratem Watykanu, taki pasozyt, jak malaria.

Też nie podzielam optymizmu autora. Polacy nie lubią swoich polityków (często nie bez racji), dlatego nie wszyscy chcieli mieć takiego na Wawelu (czemu się nie dziwię i w sumie nawet taką motywację popieram). Myślenie o tym, że każdy chciałby żyć wiecznie i nie ma sprawy pokazuje, jak bardzo pomijana jest w rozważaniach główna przyczyna żywotności wiary chrześcijańskiej - eskapizm. Dopóki uczciwie się nie przeciwstawi realizmu śmiertelności fantasmagorii zaświatów, dopóki nasze myślenie o tym jak należy działać, o tym co jest ważne, a co nie, będzie spaczone. I to znacznie większy problem, niż istnienie Kościoła.
 
Padła słuszna uwaga o tym, że rozdział religii od państwa przebiegał w krajach protestanckich później niż w katolickich. Jeszcze w latach 60 - ych pracownik wyższej uczelni w Wielkiej Brytanii nie mógł nie być chrześcijaninem.

Niestety KK tak gleboko zakorzenil sie na polskim gruncie ze wzgledu na zaszlosci historyczne - byla to jedyna, w miare legalna opozycja epoki PRLu. Stad teraz  KK rosci sobie tak wielkie prawa, a racjonalistom tak latwo sie przyszywa etykiete "komuchow".
Nie mniej nie nalezy wpadac w rezygnacje, wszak dzisiaj przygotowuje sie dzien jutrzejszy.

Niestety wiara religijna bliska jest urojeniom, czyli objawom chorobowym, z resztą bardzo trudnym do leczenia. Oba mają wiele wspólnych cech, m.in. fałszywość i niekorygowalność. W związku z tym nie wróżę jak na razie powodzenia tym działaniom, do czasu, aż zmniejszy się nasilenie objawów choroby katolickiej polskiego społeczeństwa.