Władza zazwyczaj kocha sztukę, bo jest to świetny nośnik propagandy. Dla odmiany artyści kochaja mecenasów, bo z czegoś trzeba żyć. Sztuka komunizmu i nazizmu została całkowicie podporządkowana ideologii i pozostał z niej niemal wyłącznie kicz. W sztuce sakralnej również dominuje kicz, podobnie jak w sztuce zorientowanej na masowego odbiorcę. Mecenas często życzy sobie kiczu i jest rzeczą ciekawą kiedy i jak jest robiony w konia. Próba oszukania komunistycznego czy nazistowskiego mecenasa kończyła się jednak często łagrem lub rozstrzelaniem. Czasem podobny efekt miało również szczere zaangażowanie, kiedy artysta niewłaściwie odczytywał oczekiwania Najwyższego. Wyobraźmy sobie jednak artystę, który zechciałby w swojej wsi wystawić gipsową figurką Matki Boskiej tańczącej kankana.