Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
154.701.952 wizyty
Ponad 1061 autorów napisało dla nas 7299 tekstów. Zajęłyby one 28800 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Czy jesteś zadowolony/a z życia?
Tak
Nie
Nie wiem
  

Oddano 22 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
John Brockman (red.) - Nowy Renesans

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
"Wydaje mi się, że Bóg jest wygodnym wynalazkiem ludzkiego umysłu".
 Biblia » Nowy Testament » NT - spojrzenie krytyczne

Zbawienie przez kaźń [1]
Autor tekstu:

"Chcesz mi dać za Boga
Żałosną scenę uwiecznioną na drewnie !
"
Goethe, Dywan Zachodu i Wschodu

Prymitywna koncepcja okupu ze ST:
"On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze
boleści (...). Lecz On był przebity za nasze grzechy,
zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna
dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. Wszyscyśmy
pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej
drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich.
(...) Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem.
"
Izajasza 53,4n (BT)

[O jedynozbawczości Kościoła:]
"Żądasz, abym uwierzył, iż Agezilaus i Epaminondas,
tak tędzy ludzie, cierpią tam niedolę, ty zasię, któryś
jest jeno prostym ciołkiem, na nic nikomu nie przydatnym,
będziesz zbawiony, ponieważ jesteś klechą ?
"
Diogenes

Bóg schodzi na ziemię

Najważniejsze wątpliwości podnosi Celsus: "Jakiż cel miałby Bóg, aby tu zstąpić z nieba? Czy po to ma zstąpić Bóg, aby się dowiedzieć, co się dzieje między ludźmi? Czyż więc Bóg nie wie wszystkiego? Wie! Bóg więc wie wszystko i nie naprawia istniejącego stanu rzeczy, nie może go naprawić swą boską mocą? Czy Bóg w swej boskiej potędze nie może naprawić ludzkiego życia inaczej, tylko przez zesłanie kogoś z nieba? A może, Bóg jest zapoznany między ludźmi i sądząc, że jest niedoceniany, pragnie, by ludzie go poznali, i chce doświadczyć wierzących i niewiernych; podobnie postępują parweniusze, którzy pragną popisać się swym majątkiem przed ludźmi. Oto do czego prowadzi przypisywanie Bogu ludzkiej ambicji! „Bóg nie dla siebie samego pragnie, by ludzie go poznali, ale troszczy się o nasze dobro, gdy daje nam poznać siebie; dlatego ci, którzy go przyjmują, stają się dobrzy i osiągają zbawienie, ci zaś, którzy go odrzucają, objawiają swą nikczemność i zostają potępieni." Jak to? Dopiero teraz, po tylu wiekach, Bóg przypomniał sobie o naprawieniu ludzkiego życia, przedtem zaś wcale się o nie nie troszczył ?" Bóg pomimo tego zszedł.

Dobra, przyjmijmy, że faktycznie chrześcijański Bóg nie potrafił inaczej odkupić ludzi jak przez zejście na ziemię, nie potrafił czynić tego na słowo lub poprzez myśl boską. Musiała bowiem nastąpić rzeźnia na Golgocie, aby było odkupienie. Darujmy to chrześcijańskiemu Bogu, wiemy, że takie są odwieczne prawa bogów i bóstw — potrzebują ofiar. Po cóż jednak owijać w bawełnę, że chodzi w tym wszystkim o miłość? Po cóż tam tyle tej krwi? Ktoś kiedyś mi wytknął: "Twierdzisz, że Biblia ocieka krwią, ocieka nią sam Krzyż Chrystusa, a czym niby miałby ociekać ?". Odpowiedzmy więc chrześcijanom: np. sokiem malinowym z domieszką bordeaux. Być może obce jest to Waszemu myśleniu związanemu z krwawą jatką, ale krzyż nie powinien ociekać posoką. Tyle zabawy ze skazańcem? Mogli go np. przywiązać do krzyża, a po śmierci połamać golenie, jak było w zwyczaju. Ale nie! To zbyt proste i za mało widowiskowe. Należało go wysmagać batogiem do krwi, pokłuć skronie cierniami, przybić do drzewa gwoździami (musowo w dłonie, gdyż tak nas poucza sztuka sakralna oraz stygmatycy), pokłuć dzidami — aby wszystko przykładnie spłynęło krwią. Tylko takie widowisko mogło zadowolić krwiożerczego Jahwego (którego dzieje zbrodni w ST są wielce miarodajne dla chrześcijańskiego przedstawienia z „ofiarą odkupienia"). Dla kontrastu przydano męce Jezusa dwóch „łotrów", którzy bezkrwawo oddali ducha. I choć późniejsze dzieje chrześcijaństwa na pierwszy rzut oka zdają się kontrastować z pokojowymi naukami Mistrza to jednak są one logiczną konsekwencją Golgoty, której ideolodzy chrześcijaństwa kazali spłynąć krwią. Otóż widzicie, to nie jest tak, że późniejsze „grzeszki" chrześcijan na czele za katolikami były odejściem od chrześcijaństwa. Te czarne dzieje były jedynie przełożeniem chrześcijańskich teorii na praktykę. No a że założeń moralnych nikt na poważnie nie brał, przyłożono się więc do wątku krwawego. O ile czytając z NT tylko ewangelie można wysnuć wniosek, że chrześcijaństwo polega na miłości, o czym zapewne musiał być jeszcze przekonany Jezus, to jednak kończąc tę książkę na ostatniej księdze wiemy już że tak nie jest. Kiedy tylko Mistrz umarł okazało się, że w centrum położono fakt jego śmierci, to co dla niego było takie przykre, to co dla niego było takim zawodem...! Czy to tylko przypadek, że najważniejsze w tej religii nie są w istocie nauki moralne Jezusa, lecz fakt, że umarł on krwawo na krzyżu? Czy to tylko przypadek, że nawet fakt zmartwychwstania Jezusa jest mniej ważny w chrześcijaństwie niż jego śmierć? Tylko śmierć. Religia śmierci, która posłużyła się pierwotnymi koncepcjami ofiary boskiej… To kpina z rozumu. Gdyby to miałaby być prawda, tak samo należało by ją odrzucić! Oddawać cześć takiemu Bogu? No a jak to się ma do Jezusowej „wszechmiłości" ? Nijak, o czym przekonała nas historia. Czyż możemy winić tych wszystkich grzeszników, za to, że czuli się zdezorientowani ideałami miłości, która spływa krwią ?

Heautontimorumenos?

"Język chrześcijan jest przepełniony krwią. Podobnie jak Hiszpanom nie można wyperswadować walki byków, tak chrześcijanom nie można wyperswadować zbawienia wyściełanego krwią, są żądni krwi. W dniu 11 czerwca 1980 roku biskup Klaus Hemmerle zAachen występował na drugim programie niemieckiej telewizji. Na pytanie dziennikarza, o czym myśli, kiedy rankiem spotyka pierwszego przechodzącego człowieka, ten zazwyczaj niezwykle wrażliwy i sympatyczny człowiek odparł: „kiedy spotykam rankiem pierwszego człowieka, widzę krew naszego Zbawiciela spływającą z napotkanej osoby i wtedy wiem, że jesteśmy zbawieni" (...) Ewangelickich i katolickich chrześcijan, znacznie różniących się pod wieloma względami, łączy dogłębne braterstwo krwi, jeśli chodzi o kwestię znaczenia krwi dla osiągnięcia zbawienia. Na stracenie Jezusa kładą oni nacisk, z tej wartości nie chcą zrezygnować. Zbawienie ludzkości bez przelanej krwi jest, ich zdaniem, niemożliwe. Ale co by się właściwie stało, gdyby imperium rzymskie, rządzone wówczas przez cesarza Tyberiusza, było już wtedy tak humanitarne jak RFN pod rządami Helmuta Kohla i gdyby Poncjusz Piłat nie mógł ferować wyroku śmierci? A gdyby Jezus zmarł naturalną śmiercią ze starości albo w wyniku zatrucia rybami? Czyżby wtedy zbawienie ludzkości spełzło na niczym, ze względu na humanitaryzm ludzi wtedy żyjących? Albo może udałoby się tylko połowicznie, gdyby Rzymianie w zakresie metod wykonywania wyroków śmierci już wtedy osiągnęli wyższy poziom techniczny, taki jaki osiągnięto dzisiaj, kiedy można zastosować na przykład taką zdobycz techniczną jak krzesło elektryczne? Czy wtedy chrześcijanie zamiast modlić się słowami: „O Boże, jakże napełniasz nas radością przez chwałę świętego krzyża" (Święto Wywyższenia Krzyża jest obchodzone 14 września), poszliby z duchem czasu i mówili o „radości przez chwałę krzesła elektrycznego" ? Albo gdyby śmierć Jezusa nastąpiła w wyniku wstrzyknięcia trucizny, jak to jest praktykowane w niektórych stanach Ameryki Północnej, czy mielibyśmy wtedy do czynienia ze zbawieniem mocą strzykawki? A może uratowałoby ludzkość ostatnie kończące życie wstrzyknięcie, tzw. złoty strzał. Zapewne jednak nie, gdyż nie popłynęłaby wówczas krew. Zabrakłoby nam, że tak powiem, połowy komunii, eucharystii, zabrakłoby mianowicie wina, czyli krwi. A w czasie mszy księża obywaliby się tylko połową swych słów opisujących transsubstancjację (przeistoczenie). Po tym można zresztą rozpoznać, że nasze świętowanie Wieczerzy Pańskiej zasadza się nie tylko na śmierci Jezusa, ale przede wszystkim na określonego rodzaju śmierci Jezusa. W praktyce oznacza to więc, że zbawili nas Rzymianie. Dzięki ich krwawemu i okrutnemu wymiarowi sprawiedliwości doszło do zbawienia świata.". Arcybiskup Antoninus z Florencji (†1459) stwierdził, że: "Gdyby nikt nie był gotów tego uczynić, Maria sama przybiłaby Syna do krzyża, sama dokonałaby ukrzyżowania, dzięki czemu świat zostałby zbawiony. Nie wolno nawet przypuszczać, że byłaby pod względem doskonałości i posłuszeństwa Bogu gorsza od Abrahama, który swego własnego Syna przyniósł Bogu w ofierze" (Uta Ranke-Heinemann).

Krucyfixomania


Jak sugerują nam niektóre malowidła, Chrystus został z krzyża zdjęty. To jednak nie przeszkadza Kościołowi, aby wisiał na nim do dnia dzisiejszego.

"Jak wiadomo Chrystus wisiał na krzyżu tylko 3 godziny. Z jakiej racji Kościół chrześcijański powiesił go aż do dnia dzisiejszego, to jest na prawie 2000 lat ? Czy powieszenie Chrystusa na rzymskiej szubienicy było tak ważnym wydarzeniem w jego życiu, żeby wysuwać to na pierwszy plan ? Wiemy, że chrześcijaństwo zawdzięcza swoje powstanie zmartwychwstaniu Chrystusa, a nie Jego śmierci na Krzyżu. Według mnie krzyż bez wiszącego na nim Chrystusa jest wystarczającym symbolem chrześcijaństwa. Większość niechrześcijańskich narodów Ziemi na pewno patrzy krytycznie na takie poniżenie Drugiej Osoby Trójcy Świętej, którą reprezentuje mu chrześcijaństwo. Obraz Boga powinien wzbudzać w wyobraźni swoich wyznawców uwielbienie i miłość, a nie litość i żal. Nie jest to moim osobistym odkryciem. Problem ten omówił bardzo poważnie znany pisarz teologiczny niemiecki, ks. Hans Wandelfens w swojej książce pt. Ukrzyżowany i religie świata(wyd. polskie: Verbinum 1985) pisząc: „Nie jest łatwo narodom mającym starsze tradycje, niż chrześcijaństwo, przestawić się na Boga osobowego w trzech osobach, z których jedną jest Chrystus pokazywany najczęściej pod postacią wiszącego na szubienicy rzymskiej człowieka. Ten widok jest szokujący dla każdego wierzącego w Boga nieosobowego mieszkańca Azji". Aby udowodnić, że ta opinia jest prawdziwa, Waldefens cytuje fragmenty z książki D. T. Suzukiego pt. Der westliche und ostliche Weg (Zachodnia i wschodnia droga) w której daje on wyraz swemu oburzeniu z powodu sadystycznego wizerunku Ukrzyżowanego i który z tej racji odrzuca. Obraz ukrzyżowanego Jezusa uświadamia Suzukiemu głęboką przepaść, która rozdziela chrześcijaństwo od buddyzmu. Suzuki wypowiada słowa pełne oburzenia: „Chrystus wisi bezradny, pełen smutku, na pionowo wznoszącym się krzyżu. Dla odczucia ludzi wschodu jest to widok prawie nie do zniesienia. Buddyści przywykli do widoku Jizo Bosatsu (bodhisattwa Kszitigarbha) umieszczonego wzdłuż dróg. Ta postać jest symbolem czułości. Stoi wyprostowana, ale jakiż kontrast wobec chrześcijańskiego symbolu cierpienia ?" W innym miejscu znowu pisze: „Chrześcijaństwo zawiera rzeczy, które trudno pojąć, mianowicie symbol ukrzyżowania, Ukrzyżowany Chrystus przedstawia straszny widok, nie znam nic podobnie okropnego; moim zdaniem pozostaje on w związku z sadystyczną podnietą duchowo przewrażliwionej fantazji". Waldefels przytacza również słowa Nietzschego: „Tak, jakim strasznym miejscem udało się już chrześcijaństwu uczynić z tej Ziemi przez to, że wszędzie wzniosło krzyże i przedstawiło Ziemię, jako napiętnowane miejsce, na którym Sprawiedliwy został zamęczony na śmierć". Te cytaty z książki Waldenfensa mogą dowodzić, żeKościół popełnił psychologiczny błąd (to nie tylko błąd Kościoła, ale całego chrześcijaństwa, sekty chrześcijańskie "chwałę krzyża" głoszą jeszcze wyraźniej — przyp.) dekorując wszystkie swoje świątynie na stałe rzeźbami umęczonego na krzyżu ciała Chrystusa. Kościół wzywał również, aby w szkołach, w miejscach pracy, nie mówiąc już o mieszkaniach wieszano krucyfiksy. Przez to tak spopularyzował krucyfiksy, że na chrześcijanach nie robią już żadnego wrażenia, a dla nie chrześcijan są odrażające. (...)Oczywiście dla zmartwychwstania potrzebna była śmierć i to publiczna (to bez sensu — przecież Jezus nakazywał aby aktów wiary nie dopełniać publicznie, a poza tym owa ofiara miała być odkupieniem wyłącznie dla obrażonego Boga a nie dla ludzi, zresztą na nich to nie zrobiło żadnego wrażenia, a „prawdę o zmartwychwstaniu" głosili tylko członkowie sekty chrześcijańskiej, natomiast nie ma żadnych świadectw aby zniknięcie Jezusa z grobu, które miało być zmartwychwstaniem, zrobiło jakiekolwiek wrażenie na władzach rzymskich, Jezus nie raczył im się objawić, więc po co akt egzekucji miałby być publiczny, skoro rezurekcja publiczna nie była — przyp.), ale nie była ona aż tak okrutna i przede wszystkim długa, jak męczarnie w niektórych chorobach, wypadkach czy kataklizmach, którym tak często podlegają ludzie (to już prawdziwa potwarz — mówić, że ktokolwiek mógł zginąć w większej kaźni niż Odkupiciel kwalifikuje pana na stos — przyp.). Kiedyś przeczytałem w jakiejś książce, z czasów ostatniej wojny, poświęconej pamięci partyzantów, takie zdanie, które mnie zaszokowało i które przez to zapamiętałem: „Chrystusie, oddałeś swoje życie za całą ludzkość. A co powiesz na to, jak ktoś oddaje życie za jednego kumpla ?" Myślę, że nie jest to zdanie bez sensu. W śmierci Chrystusa na krzyżu nie było żadnego bohaterstwa, które często zdarza się wśród ludzi w czasie wojen i różnych katastrof.


1 2 Dalej..

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Zesłanie Ducha Św.
Dziecko, Bóg, religia

 Zobacz komentarze (15)..   


« NT - spojrzenie krytyczne   (Publikacja: 17-05-2002 Ostatnia zmiana: 14-11-2008)

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Mariusz Agnosiewicz
Redaktor naczelny Racjonalisty, założyciel PSR, prezes Fundacji Wolnej Myśli. Autor książek Kościół a faszyzm (2009), Heretyckie dziedzictwo Europy (2011), trylogii Kryminalne dzieje papiestwa: Tom I (2011), Tom II (2012), Zapomniane dzieje Polski (2014).
 Strona www autora

 Liczba tekstów na portalu: 933  Pokaż inne teksty autora
 Liczba tłumaczeń: 3  Pokaż tłumaczenia autora
 Najnowszy tekst autora: Polska Pisowska
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 157 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365