Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
158.770.017 wizyt
Ponad 1063 autorów napisało dla nas 7305 tekstów. Zajęłyby one 28821 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Czy jesteś zadowolony/a z życia?
Tak
Nie
Nie wiem
  

Oddano 958 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Nic nie nakazuje nam podzielać upodobań, które uważamy za arbitralne i pozbawione merytorycznego uzasadnienia.
 Religie i sekty » Judaizm

Między uległością wobec fanatycznych rabinów a wiernością wobec władz
Autor tekstu:

Wielki „staruszek" Ben Gurion, absolwent uniwersytetu w Konstantynopolu, otarł się zapewne o nowatorskiego Atatürka, nie poddał się jednak koncepcjom „neoturków", którzy utworzenie świeckiej i nowoczesnej Turcji (na gruzach zgniłego cesarstwa ottomańskiego) połączyli z separacją państwa od islamu, a szczególnie — zapobiegli infiltracji fundamentalizmu muzułmańskiego do nowej armii tureckiej, która powstała po pierwszej wojnie światowej. Wojsko w Turcji stało się rękojmią stabilności współczesnej, zmodernizowanej Turcji.

W Izraelu, niestety, jest ono rozdarte między uległością wobec fanatycznych rabinów a wiernością wobec prawowitych władz państwowych i dyscypliną wojskową.

Ben Gurion, emigrant z Kongresówki, znał chasydów (z Kresów) i ich przeciwników (z Litwy). Tak jedni, jak i drudzy żydowski ruch narodowy powrotu do izraelskiej ojczyzny (czyli syjonizm) odrzucili i z syjonizmem walczyli uważając go za herezję.

Możliwe, że te uwarunkowania zadecydowały o rozejściu się dróg między neoturkami a syjonistami odnośnie do stosunku do fundamentalizmu religijnego.

Tu, na gruncie izraelskim w odróżnieniu od realiów Polski pod zaborami, sytuacja stosunków z syjonizmem była jednak odmienna. Na czele Głównego Rabinatu w Jerozolimie stała oryginalna i prestiżowa postać ortodoksyjnego rabina, cieszącego się poważaniem nawet wśród miejscowych ortodoksów. Był nim Abraham Icchak Ha-Kohen Kook (1865-1935). Ten główny rabin Kook wypowiedział się, o dziwo, za syjonizmem.

Parafrazując jego teologię, twierdził on, że świecki (lub wręcz demonstracyjnie wrogi ortodoksji) syjonizm, utwierdzający sekularną — konstytucyjną państwowość, operujący hasłami liberalizmu, socjalizmu i budujący komuny kibucowe, jest paradoksalnie ziszczeniem woli Boga, ścieżką do przyjścia Mesjasza, a świeccy „bezbożnicy", pionierzy rolnictwa, osadnicy, żołnierze, farmerzy są osiołkami Pana Boga, których należy błogosławić za ich czyny.

Dzięki tym „osiołkom" i na ich grzbietach, ich potem i krwią wola Pańska zostanie zrealizowana. Są oni bowiem instrumentem w realizacji boskiego przeznaczenia, czyli stworzenia fundamentalistycznej — religijnej - mesjanistycznej misji dziejowej w Kraju Obiecanym.

Tragicznie zamordowany przez Igala Amira — oszołoma religijnego premier Icchak Rabin był w roku 1967, w trakcie Wojny Sześciodniowej, szefem sztabu wojsk izraelskich, które zwróciły Macierzy uświęconą Ścianę Płaczu, Judeę i Samarię (odbitą Jordanii), Gazę (od Egipcjan), Synaj i Wzgórza Golanu.

Syn Głównego Rabina Kooka, wpływowy narodowo-religijny rabin Cwi Jehuda Kook, nadał zwycięstwu izraelskiego oręża religijną mesjanistyczną interpretację i w duchu pojęć swego wielkiego ojca uznał żołnierzy izraelskich za „osiołków" dokonujących kroku zbliżającego przyjście Mesjasza.

Narodowa Partia Religijna, religijny ruch osiedleńczy na zdobytych (popalestyńskich) terytoriach otrzymały ideologiczno-teologiczne potwierdzenie postulatów i koncepcji mesjanistycznej.

Premier Rabin zrozumiał, że wielkie zwycięstwo w Wojnie Sześciodniowej jest zwycięstwem pyrrusowym. Dokonał on dramatycznego zwrotu doprowadzając do układów z Palestyńczykami, zwanych układami z Oslo, które doprowadziły z kolei do podziału mandatowej Palestyny między Izraelem a mającym się formować w przyszłości państwem palestyńskim. Zadeklarował on również, że tzw. Wschodnia Palestyna czyli Królestwo Jordanii dojdzie do układu pokojowego z Izraelem, co wymazało ambicje prawicy izraelskiej odnośnie do terytoriów jordańskich.

Te kroki zostały przez pewne koła szowinistów mesjanistycznych uznane za zdradę i za sprzeciwienie się woli Boga według koncepcji mesjanistycznych rabinów.

Dnia 4.11.1995 roku Icchak Rabin został zamordowany w trakcie publicznego wystąpienia w Tel Awiwie.

Jedynie niezorientowani Europejczycy i nie mniej politolodzy czerpiący swe pojęcia z propagandy arabskiej, nie doceniają dramatu decyzji Ariela Szarona o opuszczeniu okupowanej Strefy Gazy i przesiedleniu do Izraela mieszkańców osiedli zamieszkałych przez farmerów, którzy opierają swe prawa na mesjanistycznej teologii rabina Kooka, a którzy zapominają, że żaden rząd Izraela na przestrzeni długich 38 lat nie inkorporował Gazy do Izraela pozostawiając ją na statusie ziem okupowanych, nawet w okresie rządów Menachema Begina i Icchaka Szamira, którzy swą prawicowość jakże mocno demonstrowali.

Szaron może podzielić los premiera Rabina. Służby bezpieczeństwa Izraela są świadome tego, jakże realnego niebezpieczeństwa.

Prowokacje ekstremistów prawicowych w Gazie, jak również obawa przed prowokacjami skierowanymi przeciw meczetom muzułmańskim na Świętej Górze Moriah w Jerozolimie miały już miejsce w przeszłości i czynniki wojskowe w Izraelu obawiają się, że mogą się one powtórzyć.

Tragedia takiej prowokacji może mieć nie tylko wpływ na powstrzymanie ewakuacji izraelskiej ze Strefy Gazy, lecz może być punktem zapalnym w wojnie fundamentalizmu muzułmańskiego z chrześcijańskim Zachodem, a Izrael może się stać kozłem ofiarnym religijnych oszołomów. Dziś służą w wojsku izraelskim i w administracji rządowej fundamentaliści, których świeckie partie zbliżyły do władzy i mile przygarnęły.

Ta sytuacja, którą Atatürk przewidział w odniesieniu do Turcji, jest niestety faktem nieodwracalnym w Izraelu, gdzie religijni żołnierze poddani są presji fanatycznych rabinów, którzy nakazują im zbuntować się przeciw rozkazom dowódców, utwierdzając ich w przekonaniu, że klątwa ciążyć będzie nad wykonawcami decyzji świeckiego państwa.

* * *

A jednak, gdy Ariel Szaron dokonał żelazną ręką ewakuacji Strefy Gazy, mesjanizm religijny jako ruch polityczny doznał porażki. Ale ugrupowania narodowo-religijne są świadome wagi tej wyjątkowej chwili. Stąd ich różne działania, których rezultatem stał się m.in. rozłam Likudu, partii, którą dotychczas kierował Ariel Szaron, i którą zdecydował opuścić wraz z liczną grupą swych najbliższych współpracowników, tworząc nową partię polityczną sytuującą się w centrum izraelskiej sceny politycznej. Ta ważna decyzja, o trudnych dziś do przewidzenia następstwach, zostanie poddana weryfikacji w zapowiedzianych na marzec 2006 roku przyspieszonych wyborach do parlamentu.

Jeśli w nadchodzącym czasie odważna strategia Ariela Szarona - choć jakże wielka szkoda, że już bez niego — odniesie sukces, to wątła izraelska demokracja zda egzamin dojrzałości. Jeśli nadto muzułmański Harnaś oraz mesjanizm ortodoksji zostaną osłabione — to powstaną istotnie ważne przesłanki budowania wzajemnych stosunków izraelsko-palestyńskich na gruncie realiów politycznych istniejących w tym wciąż zapalnym regionie współczesnego świata.

Tekst powyższy jest dokonaną przez autora adaptacją artykułu, który wcześniej ukazał się w czasopiśmie „Kurier", ukazującym się w języku polskim w Izraelu.

*

„Res Humana" nr 1-2/2006.


 Zobacz także te strony:
Przeciw żydowskiej ortodoksji religijnej
 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Mistycyzm żydowski
Przeciw żydowskiej ortodoksji religijnej

 Dodaj komentarz do strony..   


« Judaizm   (Publikacja: 15-05-2006 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Uri Huppert
Wybitny prawnik izraelski; pochodzi z Polski, której jest wielkim przyjacielem. Urodzony w 1933 w Bielsku-Białej, syn adwokata, legionisty, kapitana Wojska Polskiego, zamordowanego przez Niemców w 1942 r. W czasie wojny ukrywany w willi żołnierza AK, Mariana Gołębiewskiego. Po wojnie wraz z matką prowadził we Wrocławiu sklep Uniwersum. Po zdaniu polskiej matury w 1950 r. wraz z matką wyemigrował do Izraela. Ukończywszy studia prawnicze na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, pełnił ważne funkcje w izraelskiej administracji państwowej. Był m.in doradcą ministra turystyki i rozwoju. Obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Warszawskim na wydziale politologii. Był deputowanym na 35 Kongres Syjonistyczny. W 1973 r. został radnym miasta Jerozolimy. Przez wiele lat był przewodniczącym Ligi do Walki z Przymusem Religijnym, z ramienia której występował w wielu procesach związanych z nietolerancją religijną. Jest komentatorem BBC w języku polskim na Bliskim Wschodzie. Od 1961 prowadzi kancelarię adwokacką w Jerozolimie. Po roku 1989 regularnie odwiedza Polskę. Publikował m.in. w Gazecie Wyborczej i Midraszu. Jest zaangażowany w rozwój relacji polsko-izraelskich. Wykładał na wielu polskich uczelniach i na Uniwersytecie w Cleveland w Ohio, USA. Jego książki ukazywały się w języku hebrajskim, polskim i angielskim, m.in. Izrael. Rabini i heretycy (1992), Izrael na rozdrożu (2001), Podróż do źródeł pamięci (2004), Izrael w cieniu fundamentalizmów (2007).
 Strona www autora

 Liczba tekstów na portalu: 2  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Nowa twarz Izraela
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 4776 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365