Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
166.402.931 wizyt
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7332 tekstów. Zajęłyby one 28943 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Kiedy będzie dostępna szczepionka na SARS-CoV-2 ?
Za miesiąc
Za pół roku
Za rok
Nie będzie możliwa
  

Oddano 537 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Karl Heinz Bohrer - Absolutna teraźniejszość
Dante - Biesiada
Emerich Coreth, Peter Ehlen, Josef Schmidt - Filozofia XIX wieku

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"
Agnieszka Zakrzewicz - Papież i kobieta
Marcin Kruk - Człowiek zajęty niesłychanie

Złota myśl Racjonalisty:
Jeżeli ktoś żyje z tego, że zwalcza wroga, jest zainteresowany tym, aby wróg pozostał przy życiu.
 Światopogląd » Dotyk rzeczywistości

Wesołych Świąt
Autor tekstu:

Koleżanka spojrzała na mnie wzrokiem świeżo zagryzionej sarny. Przekazywała dzieciom słowo boże i właśnie wróciła z klasy. Pokój nauczycielski tętnił inercją. Odnosiło się wrażenie, że to wszystko przerastało wszystko i wszyscy wszystkiego mają dość. Jak zwykle we wtorki odczuwałem poważny deficyt sensu istnienia. We wtorki trzecią lekcję w IIIb miałem po koleżance, która przekazywała słowo boże, i wtedy uświadamiałem sobie, że nie tylko kwanty potrafią być w dwóch różnych miejscach równocześnie.

Wykładowca na kursie powiedział, „wyobraźcie sobie, że macie przed sobą klasę, w której są same wybitnie zdolne dzieci". Odpowiedziałem, że nie jestem geniuszem, nie mam aż tyle wyobraźni.

Po dziesięciu latach pracy pora zmienić zawód. Są zawody, w których daje się funkcjonować tylko przez kilka lat. Potem gorycz zmienia rutynę w szkodnictwo. Coraz częściej przygotowywałem lekcję i zdawałem sobie sprawę z tego, że nie jestem jej w stanie przeprowadzić tak jakbym chciał. Rosnąca frustracja skłaniała do jednego — pora uciekać.

Za oknem leżał śnieg, który tak pięknie by skrzypiał pod nogami w lesie. Szedłem do klasy czując, że nie będę umiał wyzwolić w sobie sympatii do moich słuchaczy; sympatii tak potrzebnej, żeby mówić z jakim takim przekonaniem. Co mogę zrobić, żeby wywołać w ich oczach zainteresowanie? Przekonywałem się, że to możliwe i że to zależy tylko ode mnie.

Na korytarzu zatrzymał mnie dyrektor i zapytał, czy zrobiłem już kosztorys wycieczki do Centrum Nauki Kopernika. Odpowiedziałem, że zrobiłem i że mu jutro dostarczę.

Wszedłem do klasy. Ruda Ola pospiesznie wpychała resztki bułki do buzi. Uczniowie niespiesznie przypisali się do swoich miejsc. Odłożyłem dziennik na stole i stanąłem przy oknie, czekając na lepsze czasy. Nie odwracając się od okna, zapytałem, czy jedli dziś jakieś geny? Cichy chichot z kilku miejsc w klasie wskazywał na to, że przynajmniej część uznała, że pytanie jest zabawne.

Odwróciłem się do klasy.

— Dzisiaj w dzienniku napiszę: mechanizmy dziedziczenia. Mechanizmy dziedziczenia to brzmi nudno. Dlatego zacząłem od pytania czy jedliście dziś jakieś geny?

Karolina podniosła rękę i zaczęła mówić — Cały czas jemy geny. Ponieważ geny są w każdej komórce, więc połykamy geny połykając bakterie z powietrza, połykając jedzenie, połykając własną ślinę.

— Genialnie, ale jaka może być geneza słowa gen?

— Generał — krzyknął Mikołaj z ostatniej ławki.

— Też dobrze, chociaż wśród genów są i szeregowcy. Słowo gen pochodzi od słowa geneza — pochodzenie, genealogia; ale gen to właściwie informacja, informacja, która jest w każdej komórce, informacja o budowie organizmu i o jego działaniu. Właściwie to wszystko wam już mówiłem, więc zrobimy dzisiaj powtórkę o samolubnym genie i stowarzyszaniu się… o tym dlaczego Ola ma niebieskie oczy i dlaczego Mikołaj najwyżej skacze....

Mam wrażenie, że oni znają te moje napady mówienia do nich jak do ludzi i kończący te lekcje popłoch, że znowu nie przerobiliśmy odpowiedniej porcji programu. Chwilowo zwyciężył mój bunt, a klasa nie miała mi tego za złe. W chwilę później zaskoczył mnie dzwonek kończący lekcję. Zakończyłem pospiesznie i poprosiłem, żeby przerobili sami z podręcznika planowany na dziś materiał. Odwróciłem się do okna, czekając aż wyjdą z klasy. Wychodzili troszkę ciszej niż zwykle, więc pewnie im się to moje gadanie jakoś tam podobało.

— Proszę pana — usłyszałem głos jednej z uczennic. Klasa była już pusta, przede mną stała Wiktoria, jej smutna buzia nie wróżyła niczego dobrego.

— Aga zginęła — powiedziała cicho. Nie rozumiałem co do mnie mówi. Agnieszka była jej starszą o trzy lata kuzynką. Czasami widywałem je razem na ulicy. Agnieszka dojeżdżała teraz do liceum w mieście i w tym roku powinna robić maturę.

— Co się stało — zapytałem.

— Nie wróciła w piątek ze szkoły.

— Czy policja jest zawiadomiona?

— Tak, przepytywali jej kolegów i wszystkich. Aga nie pojechała tym autobusem co normalnie, policja mówi, że chyba nie miała wypadku...

— Kiedy ją widziałaś?

— W czwartek, mówiła, że musi zrobić prawo jazdy i że chciałaby wyjechać po maturze do Stanów...

— Policja z tobą też rozmawiała?

— Tak, ale ja im nie wszystko powiedziałam. To znaczy wszystko powiedziałam, tylko nie pokazałam im jej wierszy, bo Aga prosiła, żeby ich nikomu nie pokazywać.

— I chcesz, żebym ja te wiersze przeczytał?

Wiktoria wyciągnęła rękę, w której trzymała kilka złożonych kartek. Wziąłem te kartki i spojrzałem na zegarek. Przeprosiłem, że nie mogę teraz dłużej rozmawiać i powiedziałem, żeby przyszła do klasy po lekcjach. Kiwnęła głową i wyszła. Poszedłem do pokoju nauczycielskiego, zastanawiając się czy cokolwiek mogę zrobić.

Dopiero na kolejnej przerwie sięgnąłem po przekazane przez Wiktorię kartki. Był to wydruk z komputera na kartkach A4. Agnieszka pisała:

 

List

Wyślij,
Nie wysyłaj,
Wyślij,
Nie wysyłaj,
Nie wysyłaj,

Wyślij,
Powiedz światu,
Że siedzę za szafą
I składam tysiące dni strachu
W moje życie

/////////////////////

Ojcze nasz
Który bełkoczesz,
Ojcze nasz,
Który patrzysz z nienawiścią,
Ojcze nasz,
Który leżysz bezwładny

Czy ja cię kiedyś kochałam?

\\\\\\\\

Do siebie

Nie rozstrzaskuj dnia o ścianę
Nie rozstrzaskuj godziny o ścianę
Nie rozstrzaskuj chwili o ścianę,
Poskładaj
Drobiny spokoju
W kąt dla siebie

\\\\

Modlitwa

Boże zabierz ojców alkoholików
Ojców pijaków,
Ojców ochlapusów,
Pokaż mi jednego,
Który przestał pić
Bo kochał swoje dziecko,

Zabierz matki wystraszone
Ogłupione, zabierz opuchniętą twarz

Zabierz...
Pozwól czcić,
Nie czcić, szanować,
Nie szanować, lubić,
Nie lubić, znosić,
Nie znosić

Pozwól raz uśmiechnąć się zwyczajnie
Na widok ojca swego
I matki swojej.

//////////

Amen

Spać nie dają
Wszystkie słowa w ciszy,
Spać nie dają słowa,
Które diabeł słyszy,
Słowa grube
Jak rosyjskie słonie,
Słowa,
Które znaczą zawsze
Koniec, koniec, koniec.

//////////////

Bądź

Bądź przytulone z modlitwy,
bądź, wpatrzone we wczorajszą butelkę,
bądź zasłuchane w ulicę,
bądź pulsujące w zadaniu z fizyki,
bądź,
dziś,
kurwa,
trzeźwy.

////////////

Przyjdź usmażę naleśniki,
Zapalimy świece,
Zapomnimy,
Ty swoje,
Ja swoje.

Zamieszkamy na chwilę w niepamięci,
Zapomnimy o strachu,
że kiedyś będziemy tacy sami.

Naleśniki będziemy jedli palcami
oczywiście.

//////////////

Straciłam niewinność.
Nie, nie tą.
Tamtą straciłam dawno,
nikt po niej nie płakał.

Straciłam niewinność.
Dowiedziałam się o sobie
Za dużo.

////////////////

Muszę zrobić prawo jazdy,
zarobić na bilet,
wymazać to miejsce z mapy,
kupić nową pamięć.

////////////////

Kilka słów
między
jednym obłędem
a drugim.

//////////////

Oblicza zwierząt

Myszy leśnej węszącej skąd wieje wiatr,
zamyślonej sarny,
psa drżącego z zimna pod murem,
martwego ptaka na skraju szosy,
kobiety czekającej na autobus

Moje przed lustrem

/////////////////

Idę sobie po drodze,
a przy drodze bałwan
na jednej nodze.
Modli sie bałwan do Boga
pogoda, pogoda, pogoda.

Chocholi pląs,
Chocholi tan.

Idą ludzie po drodze
I myślą
słowa, słowa, słowa.

Chocholi pląs,
chocholi tan.

//////////////////

Głaskałam psa
rozpłakałam się,
uderzyłam psa
zaskomlał cicho,
wyszczerzyłam zęby do psa,
roześmiał się,
powiedział: głupia jesteś

Pies mi mordę lizał,
nie pierwszy raz.

//////////////////

Nie lubię kopać lalek,
rozpruwać brzuchów pluszowym misiom,
wbijać igieł w figurki z chleba.
Nie pójdę na psychologię,
Będę budować mosty między wyspami.

////////////////

Przekomarzałam się ze światem
a świat okazał sie psubratem.
Byłam psusiostrą
w pieskim świecie,
a pies okazał się człowiekiem.

//////////////

Ołowiani żołnierze
Maszerują po ołowianym polu bitewnym,
Na ołowianym niebie
lecą ołowiane bombowce
i zrzucają ołowiane bomby
Z mgły wyłonił się
avatar księcia z bajki

W realu
otaczają mnie wirtualnie sprawni

***

Przypomniałem sobie twarz małomównej uczennicy, niezbyt zainteresowanej nauką. Po lekcjach Wiktoria nie umiała mi nic więcej powiedzieć. Nie bardzo wiadomo dlaczego postanowiła mi te wiersze pokazać. Zapytałem ją, czy mogę je zachować. Kiwnęła głową, chyba rozumiejąc, że jestem równie bezradny jak ona.

Wieczorem zadzwoniłem do komendanta policji i zapytałem czy jest coś nowego. Zainteresował się, czemu dzwonię i czy wiem cokolwiek, co mogło by pomóc w poszukiwaniach. Kiedy powiedziałem mu o tych wierszach odpowiedział, że policja wie o problemach tej rodziny, że takich rodzin jest dużo, a same wiersze potwierdzają tylko to, co już wiemy.

— Czyli — zapytałem.

— Albo żyje, albo nie, albo uciekała z jakimś mężczyzną, albo ją porwali. W takich przypadkach policja jest zazwyczaj bezradna, póki ktoś nie wskaże jakiegoś śladu. Czasem znajduje się ciało, czasem żywego człowieka, a czasem nikt nigdy nie dowiaduje się, co się stało. Niech pan ma oczy otwarte, bo uczniowie mogą coś wiedzieć.

Zapytałem, czy może do mnie zadzwonić, gdyby ją znaleźli. Odpowiedział, że takie sprawy prowadzi Komenda Wojewódzka, ale pewnie będzie miał informacje i że do mnie zadzwoni; dodał, że jeśli dziewczyna się nie znajdzie, to pewnie po świętach będzie apel w telewizji. Na zakończenie złożył mi życzenia wesołych świąt.

— Wesołych Świąt — odpowiedziałem automatycznie, odkładając słuchawkę.


 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Dziwna rzecz zdarzyła się w drodze do końca świata
Boże Narodzenie – Droga do ognia piekielnego

 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (12)..   


« Dotyk rzeczywistości   (Publikacja: 23-12-2010 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Marcin Kruk
Nauczyciel, autor książki Człowiek zajęty niesłychanie

 Liczba tekstów na portalu: 63  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Co szatan potrafi zrobić z człowiekiem?
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 771 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365