Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
149.830.104 wizyty
Ponad 1062 autorów napisało dla nas 7287 tekstów. Zajęłyby one 28732 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Co z Brexitem?
będzie drugie referendum
będzie początkiem końca UE
zyska na nim Wielka Brytania
ostatecznie wzmocni UE
dużo hałasu o nic
  

Oddano 673 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Wiedza nie ma właściciela.
 Kościół i Katolicyzm » Organizacja i władza » Watykan i papiestwo

Cień konklawe [1]
Autor tekstu:

Kto wchodzi na konklawe papieżem,
wychodzi kardynałem

Powiedzenie Rodem z Kurii Rzymskiej

Trzęsienie ziemi wywołane przeciekami sekretnych dokumentów watykańskich do mediów nie jest niczym szczególnym w tym mini państwie (jakże jednak ważnym w skali globu). Bo przecież jak mówi znany publicysta brytyjski i znawca problematyki Kościoła katolickiego D.Yallop "... Duchowy zwierzchnik niemal 1/5 ludności świata dysponuje jednak niesłychaną władzą" [ 1 ]. Świat patrzy na owe kontrolowane (tak — kontrolowane!) przecieki nie tyle z zaciekawieniem i przerażeniem (jak to sugerują polscy specjaliści od Kościoła i Watykanu) co z zainteresowaniem i pod katem politycznym: kto bowiem będzie kolejnym następcą św. Piotra na rzymskim tronie biskupim i jaka w związku z powyższym będzie doktryna społeczno-eklezjalna Watykanu w następnych latach XXI stulecia.

Te ruchy tektoniczne (zachodzące w centrali katolicyzmu), jakich świadkiem jest od kilku miesięcy świat, egzemplifikują kilka elementów czy procesów przebiegających dziś nad Tybrem. Po pierwsze - koterie i nieformalne ugrupowania kurialnych biurokratów (a przede wszystkim stojący na ich czele purpuraci) widzą pogarszający się stan zdrowia Benedykta XVI, co świadczyć może o nieuchronnie zbliżającym się konklawe i starają się zająć przed tym wydarzeniem jak najlepsze pozycje wyjściowe, mające dać im sukces w postaci wpływów pod rządami nowego papieża. Po drugie — w związku z powyższym, owe koterie i kliki powodując przecieki ważnych dokumentów do mediów pomniejszają role i obniżają pozycje w rankingach przed nadchodzącym konklawe konkurentów uważanych za potencjalnych rywali. Po trzecie — wszelkie rankingi i klasyfikacje mają to do siebie iż są absolutnie subiektywnym (i na dodatek — spekulacyjnym) wytworem osób spoza Watykanu. Kuria rzymska bowiem nigdy nie brała udziału w tworzeniu owych rankingów — oczywiście oficjalnie — ani nie komentowała tego typu dywagacji medialnych.

Ponadto permanentnie powracający problem skandali finansowych i nieprawidłowości w funkcjonowaniu Banku Watykańskiego (IOR — Instytut Dzieł Religijnych czyli Banco Ambrosiano) powoduje zamęt, potęgując istniejący klimat powszechnych podejrzeń oraz konflikty i wzajemne oskarżenia. Pisze o tym m.in. włoski dziennikarz z „Corriere Della Sera" watykanista Gianluca Nuzzi w swym bestsellerze pt. "Vatican S.p. A.". Bo "...Dokumenty pokazują, że problem nieustannej korupcji i prania brudnych pieniędzy niepokoi w Watykanie wielu i jest przedmiotem częstych wewnętrznych dyskusji, ale również jest narzędziem w walce o wpływy. Odnosi się wrażenie, że reperkusje tej książki będą znacznie dalsze niż tylko aresztowanie kamerdynera, jednak na obecnym etapie o meritum całej sprawy Watykan woli milczeć" [ 2 ].

Znany watykanista włoski Marco Politi w rozmowie z A.Zakrzewicz mówi wprost: "...Jest jeszcze inny — bardzo interesujący aspekt tego kryzysu. Już w przeszłości byli papieże, którzy stanęli przed problem dymisji — Pius XII w przypadku, gdyby uwięzili go hitlerowcy, Paweł VI i Jan Paweł II w przypadku nieuleczalnej choroby. Ich rozważania na temat dymisji były jednak tajemnicą. Benedykt XVI jest pierwszym papieżem, który mówi otwarcie w książce-wywiadzie pt.: „Światło świata", że jeżeli papież nie czuje się już na wysokości bycia papieżem pod względem fizycznym, psychicznym czy psychologicznym — ma prawo, a nawet obowiązek złożyć dymisję. Mamy więc do czynienia z osobą, która nie chce być papieżem za wszelką cenę i nie wyobraża sobie rządzenia Kościołem w stanie, w jakim robił to ciężko chory Wojtyła. Dlatego, Benedykt XVI może zdecydować się w przyszłości złożyć dymisję i to będzie jego wielka, radykalna reforma Kościoła katolickiego[ 3 ].

Należy dodać, że te kontrolowane przecieki są dokonywane jawnie na określony tzw. „obstalunek". J.Ratzinger mocno się ostatnio postarzał, widać po nim trudy pontyfikatu i zmęczenie odpowiedzialnością oraz nawałem zagadnień przywalających bądź co bądź „kruchego intelektualistę" (mimo określenia Go onegdaj jako "pantzerkardinale" jest to osobowość introwertyczna, zamknięta, typ naukowca i mola książkowego, nie charyzmatyka i trybuna, autokraty silnego swoim Ja i typowego przywódcy mas, dobrze czującego tłumy wiernych jak „aktor" K.Wojtyła [ 4 ]). Takimi personalnymi „strzałami" są właśnie informacje dot. poważnych i liczących się "papabile" takich jak kardynałowie włoscy: T.Bertone czy A.Scola. Zwłaszcza Angelo Scola, metropolita Mediolanu (najliczniejszej i nader ważnej diecezji w Italii, która dała już w historii 4 papieży [ 5 ]: Urban III — 1185, Pius IV — 1559, Pius XI — 1922 i Paweł VI — 1963) pojawia się w rankingach przypuszczalnych następców Benedykta XVI bardzo często. Przy okazji — i na to warto zwrócić uwagę (w Polsce o tym się akurat w ogóle nie pisze) — „trafiono" odpryskiem afery z kamerdynerem papieskim P.Gabrielem krakowskiego metropolitę kard. S. Dziwisza. To on miał zaprotegować i wprowadzić „na pokoje" papieskie niefortunnego majordomusa i autora wycieku dokumentów kurialnych do prasy. A S. Dziwisz również na giełdzie "papabile" funkcjonuje w tle — niektórzy watykaniści uważają, że sekretarz i bliska osoba Jana Pawła II ma jakieś szanse, jako kandydat uniemożliwiający powrót Włocha — wreszcie — na tron piotrowy). Zresztą don Stanislao sam „pracuje" w tym temacie — ma jeszcze wielu zwolenników i protegujących Go ważnych osób w kurii. Choć niechęć do „polskiego" desantu watykańskiego za czasów pontyfikatu Jana Pawła II może okazać się silniejszą niźli owe zabiegi krakowskiego metropolity i jego kurialnych popleczników.

Kurialny schlagwort stanowiący motto dla niniejszego materiału nie zawsze się sprawdzał. W ostatnich dekadach najpoważniejsi "papabile" zostawali w końcu rzymskimi pontifexami: Pacelli (Pius XII) — 1939, Montini (Paweł VI) — 1963 czy Ratzinger (Benedykt XVI) — 2005.

Od 1591 na mocy edyktu papieża Grzegorza XIV obowiązuje zakaz hazardowego obstawiania wyników konklawe. Wierni jednak nie poniechali tego typu praktyk. Nie dziwi więc fakt, że szacowna firma bookmacherska z Irlandii — Paddy Power — przyjmuje już zakłady (tak, tak — można obstawiać konkretne pieniądze na określonego kandydata, tak jak na wyścigach konnych, zresztą tak działo się już w końcówce pontyfikatu K.Wojtyły) w perspektywie przyszłego konklawe po zgonie (lub - co jest mniej prawdopodobne — dymisji) Benedykta. Na giełdzie najwyżej do tej pory stały szanse Francisa Arinze (Nigeria — kuria rzymska) 2:1, Angelo Scoli (Italia — Mediolan) 6:1, Leonardo Sandriego (Argentyna — Buenos Aires) i Tarcisio Bertone (Italia — kuria) po 14:1, Wiliam Levady (USA, następca Ratzingera w Kongregacji Doktryny Wiary) 18:1 oraz Marca Ouelleta (Kanada - Montreal) 20:1. Jak widać z tej klasyfikacji włoscy pretendenci zostali (najprawdopodobniej wzajemnie) „odstrzeleni" lub ich szanse poważnie „zredukowano".

Wypada dla porządku rzeczy jeszcze wspomnieć o innym rankingu "papabile" skonstruowanym przez firmę Anura's, gdzie znalazły się takie nazwiska kardynałów jak Filip X.Barbarin (Francja), Wilfrid Napier (RPA), Oscar Maradiaga (Honduras), Christoph Schoenborn (Austria), Jorge P. Policarpo (Portugalia), Agostino Vallini (Włochy). Wielu specjalistów za „cichego" faworyta do tiary papieskiej — choć z uwagi na skomplikowaną sytuację Episkopatu Amerykańskiego i niemilknące skandale seksualno-pedofilskie jakie ciągnęły się tam latami jest to mało prawdopodobna i wielce hipotetyczna kandydatura — uważa kardynała i kapucyna, brodatego i wyglądającego dobrodusznie (analogie z Janem XXIIII nasuwają się tu same) Seana Patricka O'Malleya z Bostonu (następca niesławnego arcypasterza B.F.Lawa) [ 6 ]. Należy przypomnieć, że z wymienionych wyżej nazwisk kardynałów w 2005 r. jako potencjalnych następców Jana Pawła II wymieniano również Arinze, Maradiagę, Schonborna, Napiera, Scolę i Policarpo.

Warto również dodać, że w związku z szerokimi wpływami w elitach kościelnych i mocnej pozycji organizacyjnej, kandydat związany ze słynnym Opus Dei — metropolita Limy, prymas Peru — kardynał Juan Luis Cipriani w ostatecznej rozgrywce jako godzący na wzajem „zneutralizowane" koterie włosko-kurialne, zapewniający przy tym konserwatywno-tradycjonalistyczną sukcesję zarówno Jana Pawła jak i Benedykta może okazać się odpowiednią osobą na wakujące stanowisko biskupa Rzymu. Byłby to równocześnie ukłon w stronę katolicyzmu latynoamerykańskiego.

Amerykański specjalista od zagadnień Kościoła katolickiego John L. Allen jr. uważa, iż największe szanse wyboru na papieża mają; Kanadyjczyk Marc Ouellet (metropolita Montrealu i prymas Kanady), przewodniczący Papieskiej Rady Kultury Gianfranco Ravasi (Włochy — kuria rzymska) oraz Argentyńczyk Leonardo Sandri (był praktycznie trzecią osobą w Watykanie jako substytut Sekretariatu Stanu 2000-2007; obecnie przewodniczy Kongregacji dla Kościołów Wschodnich). Spośród wymienionych purpuratów najwyżej stoją akcje Włocha Ravasiego (kardynał kurialny). Włosi mogą czuć się ostatnio zawiedzeni dwoma ostatnimi pontyfikatami — Polak i Niemiec, a nie reprezentant Italii. Jednak wspominane wzajemne zblokowanie koterii kurialnych oraz globalizacja współczesnego świata (dotycząca także Kościoła i katolicyzmu) mogą wymusić wybór kardynała spoza Starego Kontynentu — w takim razie wg Allena rosną szanse Argentyńczyka Sandriego. Jest to bowiem kandydatura spełniająca wiele oczekiwań i przypuszczeń co do dalszych losów ponad miliardowej wspólnoty religijnej.

Niektórzy specjaliści w ostatnich nominacjach kardynalskich Benedykta widzą rosnącą rolę Europy: J.Ratzinger uważa, iż los katolicyzmu i Kościoła rozstrzygnie się w Europie. Podobnie — ale z racji zainteresowań i osobistych koneksji ze światem islamu — sądzi kard. A.Scola, metropolita Mediolanu. W jednym z wywiadów stwierdzić miał, iż ".....Integracja chrześcijan z muzułmańskim światem nastąpi w Europie, a jeśli to się nie stanie, to nie widzę innego miejsca[ 7 ]. To interesujący i daleko idący sąd.


1 2 Dalej..


 Przypisy:
[ 1 ] D.Yallop, W imieniu Boga, Warszawa 1993, s. 11
[ 2 ] Andrzej Korszewski Grzechy Watykanu
[ 4 ] [patrz]: Papież siedzi w bibliotece, rozmowa Jarosława Makowskiego z Marco Politim, [w]: Gazeta Wyborcza zdn. 9-10.06.2012 s. 31
[ 5 ] Podobnie ma się rzecz z metropolią wenecką. Patriarchowie Wenecji trzykrotnie tylko w XX stuleciu zostawali biskupami Rzymu: w 1903 G.Sarto (jako Pius X), w 1958 G.Ronacalli (jako Jan XXIII) i w 1978 A.Luciani (jako Jan Paweł I)
[ 6 ] [za]: Anura Guruge — www.papam.wordpress.com
[ 7 ] [za] www.ekumenizm.pl , D.Bruncz, "Kardynał Angelo Scola- kolejny patriarcha Wenecji na tronie piotrowym?", z dn. 12.04.2005

« Watykan i papiestwo   (Publikacja: 12-06-2012 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Radosław S. Czarnecki
Doktor religioznawstwa. Publikował m.in. w "Przeglądzie Religioznawczym", "Res Humanie", "Dziś", ma na koncie ponad 130 publikacji. Wykształcenie - przyroda/geografia, filozofia/religioznawstwo, studium podyplomowe z etyki i religioznawstwa. Wieloletni członek Polskiego Towarzystwa Religioznawczego. Mieszka we Wrocławiu.

 Liczba tekstów na portalu: 129  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Return Pana Boga
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 8109 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365