W sumie można by potraktować tą krótką powiastkę, jako opis szerzenia się zepsucia, które zawsze zaczyna się od głowy. Natomiast trochę nie bardzo rozumiem dlaczego podano tu te nowele z podpisem, że ukazują styl życia duchwieństwa? Gdyby opierać się na Dekameronie, to musielibyśmy uznać, że wszyscy byli tam niesłychanie rozwięźli, a zwłaszcza szlachta, bo to głównie jej ekscesów dotyczą te opowieści. Choć i ludzie niższych stanów przedstawiają się tu nam podobnie, jak choćby w sprośnej opowiastce o żonie producenta dzierzy i beczek.