Prawdą jest, że ujednolicenie się ze społeczeństwem w myśli, czynach i oczekiwaniach ogółu doprowadza do zdeptania indywidualności, oryginalności jednostki społecznej-sama to zauważyłam, a przyznam bez cienia rumieńca, że nie czytałam Abramowskiego. Zgadzam się również z tym, że im więcej człowiek spotyka różnych osób, przynależy do odmiennych organizacji tym piękniej jego dusza się rozwija, może znaleźć więcej mianowników z innymi, ale też odkryć siebie w zupełnie nowej roli dla świata, dla innych. I tak według mnie rodzą się prawdziwi tytani, prekursorzy "nowych odkryć" czy to w literaturze, czy sztuce. Wtedy spotkania w rzeczach mają sens, przypomina to moment poczęcia: dzielenie się zapłodnionej komórki jajowej. To taka dość nieudolna interpretacja, ale mniej więcej ja to tak rozumiem.