W tym kontekście ciekawe są splatające się ze sobą losy Bieruta, Kołodziejskiego i Rettingera.  Stalin na pierwszego prezydenta Polski Ludowej wyznaczył Henryka Kołodziejskiego [wielkiego mistrza], ale ten odmówił i zaproponował swojego kumpla, Bieruta... pytanie, czy Bierut też był masonem?...

Stalin był sprytniejszy, niż zwykliśmy go na co dzień oceniać. Wprost kiedyś stwierdził trzeźwo, że komunizm pasuje do Polaków, jak siodło do krowy. Z kolei musiał jakoś zorganizować swoją władzę na terenach de facto mu przyznanych po Teherania i Jałcie. Zatem przez kilka pierwszych lat swojej władzy w Polsce tworzył pozory, że wszystko jest w porządku, że będzie kontynuacja dawnych rządów, przynajmniej ogólnie. Stąd symbolika w Sielcach nad Oką, polskie mundury (ale już nie orzeł na czapkach), polscy oficerowie. Stąd przeciwstawienie się zmianie hymnu narodowego, postulowanej przez niektórych gorliwców z polskich środowisk. Równocześnie wybijano podziemie niepodległościowe i kontynuowano fizyczną eliminację polskich elit.  Ostateczne odkrycie kart nastąpiło w 1949 roku, gdy teren był już  odpowiednio oczyszczony. Ale i wtedy skierowano do Polski Rokossowskiego - rodowitego Polaka, ocalałego z rzezi wśród generałów z lat trzydziestych. Gra pozorów była w polityce Stalina bardzo ważnym czynnikiem.