Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
166.451.879 wizyt
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7332 tekstów. Zajęłyby one 28943 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Kiedy będzie dostępna szczepionka na SARS-CoV-2 ?
Za miesiąc
Za pół roku
Za rok
Nie będzie możliwa
  

Oddano 553 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
John Brockman (red.) - Nowy Renesans

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
"Mostem między przekonaniami oddzielonymi największą przepaścią jest szlachetność"
 Tematy różnorodne » Sensacje i skandale

Pecunia non olet [1]
Autor tekstu:

Tak powiedział cesarz Wespazjan do Tytusa, a uczeni od dawna się kłócą czy to w związku z ustanowieniem podatku od publicznych wychodków, czy w związku ze sprzedawaniem moczu z tychże wychodków farbiarzom.

Jezus był ubogim człowiekiem, który chodził od wioski do wioski i opowiadał ludziom o tym, o czym ci ludzie chcieli słuchać. A więc głównie o już niedługo mającym nastąpić triumfie Izraela. Na pewno pochwalał on ubóstwo i ta właśnie cnota spośród czterech cnót ewangelicznych jest w Piśmie Świętym najczęściej wymieniana. Gdy pewnego razu jakiś człowiek zapytał Jezusa jak ma postępować, aby się przypodobać Bogu, Jezus powiedział: Co masz sprzedaj, pieniądze rozdaj ubogim i idź za mną.

Z ewangelii nie wynika aby Jezus chciał założyć własną sektę czy kościół. Jednak Kościół kat. wskazuje właśnie na Jezusa jako założyciela Kościoła powszechnego. Przy takim stanowisku aktualny stan Kościoła kat. wydaje się zaprzeczaniem zasad głoszonych przez Jezusa. Ta ogromna hierarchia licząca tysiące ludzi, to strojenie się w szaty liturgiczne kapiące od złota, pereł i innych klejnotów, to tytułowanie siebie najbardziej wyszukanymi określeniami nomenklaturowymi w rodzaju: biskup, arcybiskup, kardynał, świątobliwość, ekscelencja, eminencja i tak dalej, i tak dalej. To wszystko robią ci ludzie, którzy twierdzą, że są sługami Jezusa Chrystusa — tego nędzarza, który w tamtych czasach spędzając życie na wędrówce od wioski do wioski, nie mógł posiadać nic ponad chlajnę na grzbiecie i sandały na nogach.

Mnie osobiście najbardziej razi bogactwo tych tak licznych w Polsce urzędników Pana Boga, bogactwo zdobyte choćby jak najuczciwszą drogą, ponieważ nie sposób poważnie traktować nauk Jezusa o ubóstwie i równocześnie gromadzić i użytkować ogromną mamonę.

Ale dzisiaj porozmawiamy o tym co przynajmniej troszeczkę śmierdzi...

Ponieważ ogromna miłość do pieniędzy bliźniego stanowi w odniesieniu do Krk zbyt szeroki temat jak na jeden artykuł, więc powiemy o tym co było na początku i co jest teraz. Otóż na początku Bóg dał Mojżeszowi dziesięcioro przykazań. Zaś na początku Kościoła katolickiego, sfałszowano te przykazania ponieważ nie pasowały do sytuacji. Pierwszym fałszerstwem było zamienienie przykazania o sabacie na przykazanie o dniu świętym, konieczne aby judeochrześcijan odseparować od ortodoksyjnych Żydów świętujących w sobotę. Następnie wyrzucono drugie przykazanie zabraniające oddawania czci świętym rzeźbom i obrazom. Spowodowane było to odkryciem ówczesnych kapłanów, z którego wynikało, że rozmodlonego do świętego obrazu katolika jest szczególnie łatwo dodatkowo przybliżyć do Boga wyciągając z jego kiesy trochę tej wstrętnej mamony dla świętej postaci na świętym obrazie, w ten sposób przybliżając go do tak drogiego Panu Bogu ubóstwa.

Tak było na początku. A jak jest w trakcie obecnego pontyfikatu?

W roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym pierwszym nijaki biskup Marcinkus objął stanowisko szefa Instytutu Dzieł Religijnych. Tak ładnie nazywa się bank watykański. Michele Sindona, były doradca finansowy Watykanu, skazany za przestępstwa finansowe, ale mający dostęp do niejednej znaczącej osoby w Watykanie, pomaga Robertowi Calviemu stać się szefem katolickiego banku Ambrozjano. Obaj panowie, jeden świecki a drugi biskup, przyjaźnią się z trzecim zupełnie świeckim panem, Licco Gellim, o którym liczni ludzie po cichu a nieliczni (i nieostrożni) głośno rozsiewają plotki, że jest on mistrzem loży masońskiej P-2, organizacji o charakterze radykalnie ultraprawicowym. 

Biskup Marcinkus, to wielkie chłopisko wzrostu sto dziewięćdziesiąt pięć centymetrów, miły i jowialny w stosunkach z przyjaciółmi, o swobodnym sposobie mówienia — na przykład o jednym budynku w Watykanie powiedział, że jest tam więcej drzwi niż w burdelu. Biskup ten lubi grać w karty i w golfa i nie ma zbytnich skrupułów moralnych. Wszyscy trzej panowie zajmują się bankowością zapewne z dobrym skutkiem, bo zarówno bank watykański jak i Ambrozjanum prowadzą miłą i pożyteczną działalność. Współpraca ta ma taki ciekawy aspekt, że bank Ambrozjano znajduje się we Włoszech a bank watykański poza tym państwem, w Watykanie. Daje to możliwość dokonywania transferu kapitału, który gdy tylko się znajdzie poza Włochami przestaje podlegać surowym przepisom włoskiego prawa bankowego. Wszystko idzie dobrze. Wszyscy są zadowoleni. Papieżem zostaje Jan Paweł I i w dalszym ciągu jest miło i spokojnie, aż tu pewnego dnia ten poczciwina, ten Uśmiechnięty Papież zaczyna interesować się finansami watykańskimi. Dalszy ciąg jest znany z wyjątkiem tego faktu, że kiedy na placu w Watykanie, biskup Marcinkus zostaje powiadomiony o śmierci papieża, to reaguje, a raczej nie redaguje tak jakby to nie zrobiło na nim żadnego wrażenia. Następnie zostaje wybrany nowy papież. Jest nim Wojtyła, który obiera imię Jan Paweł II. Oznacza to, w języku watykańskim, że będzie kontynuatorem działań swego poprzednika. Nikt nie przypuszcza, aby to miało jakieś praktyczne znaczenie, a już zupełnie nikt nie spodziewa się powtarzania błędów swego imiennika. Ale nie uprzedzajmy faktów.

Gdy tylko Wojtyła zostaje wybrany, Aleksander Haig mówi: No udało się! To będzie początek końca komunizmu! — Tym razem dyplomacja amerykańska no i zapewne amerykańska mamona, nie spóźniły się z udzieleniem pomocy Duchowi Świętemu.

Niewątpliwą rzeczą jest to, że głównym zadaniem jakie stoi przed papieżem jest wspomożenie ruchów dysydenckich w Polsce, a przede wszystkim NSZZ Solidarności. W Kościele Rzymsko Katolickim wydawanie pieniędzy na cela polityczne to przestępstwo. Na wspomniany cel potrzeba ogromnych pieniędzy. Funkcję ich zdobycia powierza papież biskupowi Marcinkusowi, a bezpośrednie działania ma wziąć na siebie ksiądz Widzisz.

Od tego momentu sprawy, a raczej relacje o nich zaczynają się gmatwać. Ludzie, którzy brali w tym bezpośredni udział, a pozostawali na państwowych stołkach zaprzeczają oczywistości. Inni chętni do informowania podają zdarzenia prawdziwe ale nie pasujące do chronologicznego biegu zdarzeń. Z tych powodów dalszy bieg wydarzeń możemy odtworzyć jedynie w zarysie.

Jest oczywiste, że między papieżem a prezydentem USA istniało szczegółowe porozumienie polityczne w sprawie wspólnego działania przeciwko komunizmowi. Równocześnie zarówno Vernon Welfers (CIA) jak i A. Haig zdecydowanie zaprzeczają jakiemukolwiek porozumieniu z Watykanem. Dlatego do dzisiaj nie wiadomo jak to było z tymi dolarami dla Solidarności.

Trochę więcej wiemy na temat działań finansowych Watykanu. Stolicy Apostolskiej nie wolno przeznaczać swoich zasobów na cele polityczne. Papież zlecił sprawy finansowania Solidarności biskupowi z cygarem, jak nazywano biskupa Marcinkusa. Złośliwi mówili nawet, że biskup wyjmuje cygaro z ust tylko w celu odprawienia mszy. Nie wiadomo czy to prawda, bo ten szef od Instytutu Dzieł Bożych, jak każdy dyrektor banku nie miał czasu na odprawianie mszy, a w każdym razie nikt go przy wykonywaniu tej czynności nie widział.

Biskup Marcinkus starał się maksymalnie wypełnić poplecenie papieża. Również dla Calviego wola papieża była nadrzędnym imperatywem.

Jak wiadomo ręka rękę myje, noga nogę wspiera. Jak trzeba było wycofać forsę spod zasięgu prawa włoskiego, to Cavi robił transfer do IDR, jak trzeba było pieniądze Watykanu przesłać do Polski, to odpowiednie sumy wypłacał bank katolicki Ambrozjano. Według tego schematu obaj panowie — jeden palący cygara, drugi palący się do forsy, powinni stanowić zgrany i równoprawny tandem. Jednak rzeczywistość była inna. Nie wiadomo dlaczego w tym tandemie jeden tylko kierował, ten z cygarem, a drugi tylko pedałował. Pewne jest, że apetyt papieża na podarunki dla Solidarności wzrastał w miarę jedzenia, a raczej w miarę wydalania pieniędzy z Watykanu do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Trudno przyjąć, że to ten od cygara za mało dostarczał. Być może raczej rozkazodawca za dużo wymagał, a przecież od czasu zamachu nauczony niemiłym doświadczeniem zrezygnował definitywnie z jakiejkolwiek ingerencji w szczegóły bankowe. Ponieważ w tamtych odległych czasach papież był raczej autokratą niż potulnym barankiem, więc nie można było nawet myśleć o korygowaniu jego poleceń. Zasoby finansowe Watykanu są nie małe, ale potrzeby też niemałe i nie tylko w Polsce.

Dokładnie jak było już chyba nigdy się nie dowiemy, ale jest pewne, że bank Ambrozjano znalazł się na skraju przepaści: W tym zacnym banku brakowało mnóstwo pieniędzy. Tu dochodzimy do następnej zagadki: biskup wzywa swego kumpla, zwanego największym złodziejem we Włoszech albo bankierem Pana Boga, do stawienia się w Watykanie i daje mu ultimatum. Nie wyjmując cygara z gęby mówi krótko:

- Robi się zbyt gorąco! Ja się wycofuję! — dla Calviego oznacza to oddanie dwustu pięćdziesięciu milionów dolarów, których nie ma, za to ma na głowie widmo bankructwa swojego banku. Zaś biskup Marcinkus, według oceny ludzi zorientowanych w historii działań wcześniejszych tego dostojnika Watykanu, być może działał zbyt nerwowo. Nie można mu brać tego za złe, bo jak się ktoś raz poparzy to na zimne dmucha, a ten purpurat miewał już takie okresy, kiedy nie mógł opuszczać granic Watykanu, bo to mu groziło natychmiastowym aresztowaniem przez włoskich karabinierów pod zarzutem przestępstw kryminalnych. Ale wróćmy do rozmowy z Calvim.

- Tak z dnia na dzień to nie możliwe! Skąd ci wezmę taką sumę, wiesz w jakiej jestem sytuacji.

- Słusznie — mówi ten z cygarem — daję ci rok i ani dnia więcej! Pamiętaj masz czas do trzydziestego czerwca osiemdziesiątego drugiego roku. — Na tym panowie się rozstają.

Czas biegnie a Calvi ciągle nie może się wywiązać ze zobowiązań wobec IDR. Marcinkus, który jest w coraz większym strachu, naciska coraz silniej a z drugiej strony coraz bardziej konkretyzuje się możliwość, a może już nieuchronność bankructwa Katolickiego Banku Ambrozjanum. Równocześnie Calvi trzyma w ręku Marcikusa tym, że udostępnił filie Ambrozjanum na nielegalne transfery pieniędzorków do PRLu. Właściwie to Calvi tylko tak się łudzi, bo jego sytuacja jest gorsza niż myśli, ale on ciągle jeszcze chodzi z podniesioną głową. Oczywiście zainteresowani wiedzą skąd pochodzą pieniądze. Włoski komentator mówi: Solidarność wiedziała, że te pieniądze nie pochodzą z nieba, no w każdym razie nie bezpośrednio z nieba — mówi z uśmiechem ten komentator. Biograf papieża Jonathan Kwinty opowiada szczerze, że dużo pieniędzy wypływało bezpośrednio z biura papieża kierowanego przez prałata Widzisza. Część pieniędzy szła legalnie jako dary instytucji niezwiązanych z Kościołem katolickim. Według wspomnianego biografa papieża, Roberto Calvi to jeden z największych złodziei naszych czasów. Ten człowiek — zdaniem Kwinty — podarował Solidarności miliony dolarów ...żeby mieć wejście.… ale dokąd — tego Kwinta jakoś nie mówi.


1 2 Dalej..

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Calvi - Bankier Boga
Morderstwo Jana Pawła I


« Sensacje i skandale   (Publikacja: 12-10-2003 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Andrzej S. Przepieździecki
Pracownik akademicko-oświatowy. Autor książki "Szkoła życia" (2005).

 Liczba tekstów na portalu: 40  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Co robić? Komu ufać?
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 2793 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365