Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
147.288.309 wizyt
Ponad 1061 autorów napisało dla nas 7284 tekstów. Zajęłyby one 28740 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Korea Północna zaatakuje
w 2018 r.
w ciągu kilku lat
nie zaatakuje
  

Oddano 3459 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"
Agnieszka Zakrzewicz - Papież i kobieta
Mariusz Agnosiewicz - Zapomniane dzieje Polski

Złota myśl Racjonalisty:
Modlić się: Prosić, aby prawa rządzące wszechświatem zostały anulowane w interesie jednego wnioskodawcy, który na to jawnie nie zasługuje.
« Tematy różnorodne  
Bajka nieprawdziwa [1]
Autor tekstu:

W dotychczasowych moich opowieściach opisywałem wiele zdarzeń prawdziwych w formie zbeletryzowanej i tak zmienionej pod względem szczegółów identyfikujących, że nawet Sherlock Holmes nie potrafiłby skojarzyć moich opowieści z ich prawdziwymi odpowiednikami. Tym razem mamy sytuację przeciwną. Opiszemy zdarzenia zupełnie fikcyjne, które nie mogły się zdarzyć chociażby z tej przyczyny, że nikt rozsądny by czegoś tak idiotycznego nie zrobił..

Istnieją różne teorie historyczne, a więc istnieje spiskowa teoria dziejów, teoria gabinetów cieni i wiele innych. Są to zupełne bzdury: Teoria spiskowa po prostu nie istnieje w rzeczywistości, ponieważ nikt nigdy w całej historii o żadnych spiskach nie słyszał. Gabinet cieni jest niemożliwy ponieważ nie mogą istnieć cienie bez tworzących je ludzi. Jak widać nie są to teorie lecz bzdury. Do takich bzdur historycznych należy także teoria narodzin kolaborantów. Według tej bzdury są trzy rodzaje narodzin, a raczej poczęcia kolaboranta. Czasami uczciwy, no powiedzmy potencjalnie uczciwy człowiek staje się kolaborantem despotycznej władzy dla pieniędzy. O wiele częściej człowiek staje się kolaborantem z wrodzonej skłonności do czynienia bliźnim tego co jemu niemiłe, czyli z tak zwanej bezinteresownej zawiści. Obie te metody powstawania kolaboranta są powszechnie znane a ich skuteczność była na przestrzeni ostatnich wieków tysiące razy sprawdzana z dobrym skutkiem dla kolaboranta i różnym dla despoty. Oprócz tych sprawdzonych i powszechnie znanych metod, istnieją także takie o których historycy w ogóle nie mówią, bo jako ludzie dobrze wychowani unikają spraw nieprzyjemnych. Jednak niektórzy, nieliczni na szczęście, ludzie twierdzą, że istnieje trzeci sposób kreowania kolaborantów. Ci bardzo źle wychowani ludzie podają jako przykład mówiący o rzeczywistym istnieniu tego trzeciego sposobu dwóch znanych Polaków o inicjałach A. M. Dla dobra śledztwa nie możemy wymienić ich nazwisk. Możemy jedynie powiedzieć, że jeden z nich napisał „Pana Tadeusza", a drugi też uprawia profesję związaną z grzeszeniem piórem.

Teoria jest następująca: Jeśli jakiś uczciwy, patriotyczny działacz zaczyna walczyć z despotyzmem i walczy dostatecznie długo, co oczywiści łączy się z częstymi szykanami, więzieniem, naciskami w stylu gangsterskich szantaży, to w końcu musi się zgodzić na maleńką, taką maciupeńką uprzejmość względem swoich prześladowców. To pociąga za sobą konieczność wyrażenia zgody na troszkę większą uprzejmość, która już obliguje do następnej jeszcze większej uprzejmości, no i już mamy kolaboranta, który wcale nie jest szują, lecz człowiekiem, którego do takiej sytuacji zmuszono.

Tutaj trzeba wyraźnie powiedzieć, że rzucić w takiego człowieka kamieniem, może tylko ten, który przeszedł taką gehennę i nie załamał się. Ja akurat takiego nie znam.

Wróćmy jednak do naszej fikcji literackiej w telegraficznym skrócie:

Komuniści, po wyczerpaniu wszelkich możliwości reanimowania nieefektywnego systemu gospodarczego, zaczęli w pośpiechu wyprowadzać państwowe pieniądze na prywatne konta swoich teściowych, umiejscowione w zagranicznych bankach. W bankach umieszczano oczywiście konta nie teściowe. Pośpiech był konieczny, bo zgodnie z przewidywaniami agonia systemu nie mogła trwać dłużej jak dwa lata. Przez te dwa lata komunistyczni bonzowie zmienili swój stosunek do dysydentów. No, może nie do wszystkich ale do czołowych dysydentów, czyli tych, którzy mogli zająć wysoką pozycję w przyszłym systemie władzy. Oczywiście pisze się to bardzo łatwo, ale wykonanie nie było takie łatwe. Dopiero w Magdalence, gdzie ustalono szczegółowo jak zostaną załatwione sprawy zasadnicze oraz, które z pozostałych nie najbardziej zasadniczych wolno będzie ujawnić przy okrągłym stole, zaczęło się nowe. Właśnie w tym momencie wykrystalizowała się pierwsza wizja tej nowej nomenklatury. Komuniści stanęli przed zadaniem zupełnie nieznanym. Dotychczas nomenklatura, to było gremium określone przez jedną opcję polityczną i wybrane wyłącznie z tejże jednej opcji politycznej.

W Magdalence sytuacja była bardzo skomplikowana: Komuniści wiedzieli, że muszą przegrać a mając rzeczoznawców wysokiej klasy wiedzieli, chociażby na przykładzie Anglii w czterdziestym piątym roku, jak bardzo świadomość tego stanu rzeczy u obu stron utrudnia negocjacje. Po drugiej stronie sytuacja była wielce skomplikowana. Oficjalnie cała opozycja stanowiła monolit. Było to prawdą w stosunku do zasadniczej linii negocjacji: bezkrwawego, pokojowego przejęcia władzy. Kościół zawsze w Polsce stanowił państwo w państwie. Dlatego zawsze stawiał swój interes przed interesem państwa polskiego. Tutaj tak działać nie było można, bo wprawdzie pozycja Kościoła w ramach opozycji była bardzo silna, to jednak zorganizowana w ramach Solidarności opozycja, mimo że niezwykle silnie związana z Kościołem, jednak stanowiła siłę samodzielną. Działacze Solidarności w ogromnej większości to aktywni katolicy. Ludzi o poglądach lewicowych lub przynajmniej liberalnych było tam nie wielu. Jednak jak to dzisiaj widzimy, najważniejszą przyczyną kształtującą postawę opozycji były dwa przeciwstawne czynniki. Najważniejszą rolę w nastawieniu tej opozycji do ówczesnej rzeczywistości powodowała propaganda komunistyczna wspomagana przez Wolną Europę. Propaganda komunistyczna była tak jawnie zakłamana, że powodowała reakcję odwrotną do zamierzonej. Społeczeństwo było w co najmniej osiemdziesięciu procentach przekonane, że wszystko co komunistyczne jest złe. Jest najgorsze, wrogie i przeklęte przez Boga i ludzi. Taki sam efekt, tym razem zamierzony, wywierała propaganda Wolnej Europy. Na zasadzie kontrastu wszystko to co kapitalistyczne musiało być dobre. Wszystko co antyradzieckie musiało być wspaniałe. Dzisiaj często się słyszy, jak to głupi Wałęsa mówił, że zbudujemy drugą Japonię. Mało kto pamięta, że to my wszyscy uważaliśmy, że jak tylko Związek Radziecki przestanie nas okradać, to następnego dnia już będzie lepiej a za rok wspaniale. Z jakim czołem dzisiaj wytyka się Wałęsie jego błędy? Jak ludzie inteligentni, wykształceni mają śmiałość a raczej bezczelność wytykać temu prostemu, niezbyt rozgarniętemu człowiekowi ślepotę jeśli sami byli tak samo ślepi?

Do dnia dzisiejszego nikt nie zna ustaleń, które zapadły w Magdalence. Mimo to można z całą pewnością powiedzieć, że tam komuniści odnieśli całkowite zwycięstwo. Po pierwsze, poprzez sejm kontraktowy uzyskali sukcesywne przekazywanie władzy, co jest najlepszym antidotum przeciwko wieszaniu na latarniach. Po drugie, uzyskali zapewnienia wykluczające rozliczenia finansowe ze sprawowanej przez siebie władzy. Po trzecie, uzyskali grubą kreskę czyli gwarancję zupełnej bezkarności za popełniane przez prawie pięćdziesiąt lat zbrodnie. Po tym zwycięstwie komuniści przez pewien czas nie mogli uwierzyć we własne szczęście, a kiedy już uwierzyli, to ściągnęli z zagranicy żony, dzieci i kochanki i zaczęli budować świetlaną przyszłość dla siebie w nowej scenerii.

Starali się przewidzieć kariery polityczne konkretnych przedstawicieli opozycji i w oparciu o to wstępne rozpoznanie nawiązywali z nimi miłe towarzyskie stosunki. Zasada była taka, że komunistyczny szewc, jeśli taki się trafił na szczytach partyjnych, nawiązywał kontakty przyjazne z opozycyjnym szewcem, a astronom z astronomem. Najłatwiej szło z tymi opozycjonistami, którzy jak o tym była mowa wyżej, w niedalekiej przeszłości byli zmuszeni do świadczenia jakichś małych przysług. Po wstępnych sukcesach niektórzy z tej ostatniej grupy dostawali polecenie demonstracyjnej fraternizacji z najbardziej znienawidzonymi przedstawicielami komunistycznego reżimu. W miarę upływu czasu, drogą naturalną oraz działaniami świadomymi, nowa elita intelektualna i finansowa stykała się coraz częściej z tymi przedstawicielami starej władzy, którzy już przestali być komunistami ale nie przestali być milionerami. Mijały lata i różnice ideologiczne coraz bardziej się zacierały a znajomości zacieśniały. W końcu, jak to bywa od początku świata, władza i pieniądz przesłoniły nieistotne sprawy takie jak poglądy i światopoglądy. Ludzie powoli tracili przekonania z wyjątkiem tych do pieniędzy.

Niestety w żadnym, nawet najbardziej ustabilizowanym układzie nie można wykluczyć zgrzytów. W kręgach związanych z władzą obowiązuje taka rozsądna zasada, że władzy nie należy kompromitować bez względu na to czy akurat zarabia się miliony jako opozycja czy miliardy jako strona dysponująca kasą, czyli strona rządząca. No, ale każda zasada ma wyjątki. Niestety!

Był jeden taki facet, nazwijmy go Franek, który wyróżniał się głównie tym, że umiał stawiać na właściwego konia. Bez względu na to czy zainteresował się aktualnie teatrem kukiełek, czy produkcją filmu o Bolku i Lolku, potrafił dobrać takich ludzi do wykonywania danego zadania, że zawsze miał sukces, a działał w kilku dziedzinach na raz.

Ponieważ był to bardzo miły, powszechnie lubiany facet, więc miał mnóstwo znajomych, a nie trzeba zaznaczać, że krąg jego znajomych to nie byli ani bezdomni, ani narkomani, ani nawet drobni urzędnicy. Do grona jego znajomych należał, między innymi, redaktor pisemka dla dzieci o miłym tytule Miś Puchatek. Wonczas parlament miał rozważać ustawę, która między innymi, znacznie ograniczała inwencję twórczą prasy dla dzieci, nie dozwalając publikowania w niej pornografii. Pan Franek przyszedł do redaktora tygodnika Miś Puchatek i mówi:

— Jasiu jeśli dasz dziesięć milionów złotych, to ja załatwię, że ta ustawa nie przejdzie i ty utrzymasz dotychczasowy nakład.

Franio był człowiekiem mądrym ale nie za bardzo. Wiedział on wiele rzeczy. Między innymi wiedział, że każda zasada ma wyjątki, ale nie wiedział, że wcale nie on musi być takim wyjątkiem. Gdy tylko Franek zreferował swoją propozycję Jasio od razu zrozumiał, że nadszedł jego szczęśliwy tydzień. Poskrobał się w głowę i powiedział:

— Twoja propozycja na pewno jest dla mnie wielką szansą, ale zrozumiałe, że tak od ręki jej nie załatwię. Ja muszę się z tą sprawą przespać. Przyjdź za dwa dni.

— Zgoda! Cześć!

— Cześć! — Gdy tylko drzwi zamknęły się za Franiem, Jasio pobiegł do sklepu, kupił kilka magnetofonów, nauczył się nimi posługiwać i spokojnie czekał na następną wizytę Franka.

Po dwóch dniach przyszedł Franio. Jasio serdecznie go przywitał i powiedział:

— Jestem skłonny zrobić z tobą interes, ale ponieważ chodzi tu o dużą forsę, więc powiedz mi to wszystko jeszcze raz ale ze szczegółami.

Więc Franio dokładnie opowiedział wymieniając z grubsza tych ludzi, którzy mu pomogą załatwić sprawę, jednak w tej personalnej kwestii zbyt dużo konkretów z Franka nie dało się wyciągnąć.


1 2 Dalej..

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Bajka Numer 2
Dlaczego właśnie Izrael?

 Zobacz komentarze (1)..   


« Tematy różnorodne   (Publikacja: 29-10-2003 Ostatnia zmiana: 31-10-2003)

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Andrzej S. Przepieździecki
Pracownik akademicko-oświatowy. Autor książki "Szkoła życia" (2005).

 Liczba tekstów na portalu: 40  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Co robić? Komu ufać?
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 2846 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365