Ach......-gdybym ja tak umiał pisać!
Ale do rzeczy.Bardzo spodobał mi sią ten artykuł.
Chciałem dodać do niego osobiste przemyślenia,na temat bycia szczęśliwym.
Nasza psychika kształtuje sie w procesie przeżyć osobistych,każdej danej jednostki.Otoczenie w którym dorastamy,sytuacje które nas spotykają i konsekwencje
metralnie sęs dywagacji na poziomie szczęśliwy-nieszczęśliwy.
Wychodząc z założenia,że jesteśmy tylko trybikiem w zegarku"boga" grającego w szachy z przeznaczeniem,dochodzi dylemat -po co?
Tu chcę zaznaczyć że nie chodzi mi o jakąkolwiek z wyznawanych religi a tylko o założenie.
Pozornie jednostka ma takie szczęście na jakie(zasłużyła!),
chyba że zmienimy punkt widzenia.
Przyjmując za punkt wyjściowy ten"trybik",oznacza to iż
żyjemy aby coś komuś uświadomić:czegoś nauczyć,coś pokazać-niezależnie od tego czy ten "ktoś "to przyjmie czy nie,ale dla zastanawiających się nad sęsem otaczającej go rzecztwistości da wybór do własnego postępowania-(czytaj pojmowania szczęścia).
Odbiegając troszkę od tematu zadziała w tym wypadku tak zwana"wolna wola"ale nie w sęsie działania ,no może pużniej w przełożeniu ,ale w sęsie myślenia,
(tz-wartościuje tak lub tak ,a następnie postępuje tak lub tak).
Dochodząc do podsumowania-osobistego:
Nieszczęściem- jest niespełnienie.
Szczęściem bycie!

Kon kluzją było by stwierdzenie-
Nie żyjemy w "raju" więc nie żądajmy aby było nam tak dobrze jak byśmy sobie tego życzyli!:))

Dziękuje za możliwość wypowiedzi Edward Robert.