Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
149.797.773 wizyty
Ponad 1062 autorów napisało dla nas 7287 tekstów. Zajęłyby one 28732 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Co z Brexitem?
będzie drugie referendum
będzie początkiem końca UE
zyska na nim Wielka Brytania
ostatecznie wzmocni UE
dużo hałasu o nic
  

Oddano 657 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Emerich Coreth, Peter Ehlen, Josef Schmidt - Filozofia XIX wieku
Alain Finkielkraut - W imię innego. Antysemicka twarz lewicy

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Słowo Bóg nie jest dla mnie niczym więcej, niż wytworem ludzkiej słabości, a Biblia - zbiorem wspaniałych, pierwotnych legend, które są jednak dość dziecinne.
« Felietony i eseje  
Dlaczego Kościół boi się sekt?
Autor tekstu: Sokratek

Religia katolicka jedna spośród wiodącychreligii świata — coraz częściej bije na alarm strasząc sektami. W Polsce jest ich podobno ponad trzysta.

Od kilku lat cyklicznie media powtarzają te same teksty, wyliczając zagrożenia ze strony odłamów wyznaniowych. Potentat religijny w Polsce — Kościół katolicki obawia się, że osoby poddające się wpływom sekt utracą własną tożsamość, zakłóceniu ulegną ich dotychczasowe relacje interpersonalne. Odchodzących do sekt straszy się nieodwracalnymi zmianami charakterologicznymi, chorobami psychicznymi i wreszcie zmianą świadomości w ogóle.

Chrześcijanie tracą poczucie bezpieczeństwa, bo wysłannicy sekt jakoby infiltrują również ich środowiska. Wkraczają na tereny zastrzeżone dla doktryny katolickiej, odciągają wyznawców chrześcijaństwa od nabożeństw, ceremonii obrzędowych, pielgrzymek, składek pieniężnych.

A to oznacza, że iluzja katolickiego boga jest zagrożona. Zaś wartości chrześcijańskie za chwilę mogą przegrać z treściami proponowanymi przez inne odłamy religijne. Hierarchia katolicka wie, że sekt można się lękać. Chrześcijaństwo 2000 lat temu samo zaczynało jako sekta — odłam judaizmu, który w owym czasie był znaczącym wyznaniem. A jednak wszechmocny i srogi Jahwe musiał ustąpić miejsca chrześcijańskiemu bogu — ojcu o złagodzonym obliczucechami miłosierdzia. Wyrazem ojcowskiej wielkoduszności miała być ofiara złożona grzesznikom z własnego syna. Okrutna w istocie koncepcja: ojciec, który za przestępstwa innych dozwala na ukrzyżowanie dziecka — jednak uwiodła człowieka. Dla manipulatorów stanowiła zapowiedź życia bez ponoszenia konsekwencji, nawet za haniebne czyny. Dla pozostałych wiara katolicka stwarzała szansę „uszlachetniania" własnego charakteru poprzez akty miłosierdzia i cierpienia na rzecz innych. Pomysł z ukrzyżowaniem Jezusa okazał się ideą na tyle skuteczną, by niewolić chrześcijan przez2000 lat.

Chrześcijaństwo, dzięki idei ofiary cudzego ciała za zbawienie własnego istnienia, konsekwentnie zmieniało świadomość i myślenie mieszkańców większej części Europy, a także innych kontynentów. Wszczepienie chrześcijaństwa, tzn. modelowanie nowej ludzkiej świadomości — niewiele miało wspólnego z głoszonymi hasłami miłosierdzia. Mieczem i strugami krwi zyskiwano nowe rzesze wyznawców. Nowy PAN stwórca okazał się niemniej okrutny niż wszyscy poprzedni bogowie. W katolickiej wierze z cierpienia uczyniono walor. Pokrętnie kodowane wartości stały się szkołą hipokryzji. Gronu pośredników boskich pozwalały czerpać korzyści z cudzej udręki i jeszcze zyskiwać wdzięczność dręczonego. Teoria ukrzyżowanego Jezusa okazała się szczytem osiągnięć sztuki manipulacyjnej.

Termin: „pan bóg" jest wyobrażeniem lepszości, wyrastającej ponad ogół. Słowo PAN — wywodzi się z greckiego i oznacza: wszystko. Mianem tym był określany rogaty człeko-kozioł — grecki bóg pasterzy i opiekun stada baranów. Pan stał się definicją instytucji stwórcy, ale też wyobrażeniem szatana — władcy piekieł i ciemności. Nazwę PANA dla swojego boga przyjęło chrześcijaństwo wraz z całą symboliką animalizacji rodzaju ludzkiego. Jezus to najlepszy pasterz ziemskiej owczarni, a duchowni i zakonnicy to najlepsi strażnicy stad owiec i baranów. Jeśli się weźmie pod uwagę, ile znaczy symbol i symbolika w liturgii Kościoła katolickiego, wnioski nasuwają się same.

Słowa, cyfry i magiczna moc oddziaływania symbolu — ta wiedza od powstania pierwszych religii została przejęta przez hierarchie duchownych. Przez całe wieki za jej pomocą sterowano zachowaniami ludzkimi. Symbol trójkąta równobocznego — znak istnienia trzech zasad Wszechświata (spójności, wiedzy, ważności, tego, co się tworzy), podstawy, na której opiera się funkcjonowanie Uniwersum, w religii katolickiej zmieniono w moc trójcy świętej i okryto tajemnicą boską. Hasła — wytrychy wywołują tylko lękowe skojarzenia przed niepojętą mocą pana. Trójkąt z tzw. okiem opatrzności, to w istocie kod wszechobecnego dozoru nad ludzką egzystencją, a właściwie inwigilacji myśli ludzkiej. Trójca św. jest zawoalowanym symbolem magnesu do ściągania energii życiowej z wyznawców. Przyjęcie takiego symbolu do sfery wyobrażeniowej umysłu wystarczy, by fałszywy klucz zaczął działać w człowieku.

Proste symbole, których pełno w religiach, po przekodowaniu ich pierwotnych znaczeń, służyły przez wieki do kształtowania świadomości: judaisty,muzułmanina, katolika. Świadomość wyznaniowca wykluczyła pojęcie świadomości człowieczej. Zamiast wiedzy zaczęły się liczyć osądy, racje silniejszych, wyobrażenia i poglądy autorytetów. Konflikt i walka dały prawie absolutną władzę nad światem zarządcom głównych religii.

Człowiek możeporzucać jedną religię na rzecz innego wyznania, może nawet stawać się ateistą. Gdy jednak choćby podświadomie przystaje na symbolikę religijną, uznaje np. funkcję trójkąta z okiem opatrzności — oznacza, że tkwi w strefie wpływów pomysłodawcy tego symbolu. Stąd w Polsce tak łatwo np. ateistów, komunistów, zadeklarowanych bezwyznaniowców przeciągać na stronę wpływów chrześcijańskich.

Słowem "pan" — wprowadzonym do słownika polskiego jako wyznacznik arystokratyzmu — od wieków utrzymuje się konflikty społeczne. Niepozorny dodatek do nazwiska jest zręcznym źródłem wzbudzania wyobrażeń, ambicji, podziałów, pragnień. A oto kilka haseł z rdzeniem "pan": pantokrator — chrystus — władca wszechświata tronujący na potrójnej tęczy (w domyśle władający trzema zasadami istnienia); pandora — podarunek pana (boga) — puszka przynosząca kłopoty i nieszczęścia; panika — niepohamowany strach ogarniający większą ilość ludzi. Kiedyś głos pana (kozło-człowieka) miał budzić przerażenie w ciszy leśnej; pandemonium — piekło, chaos, sądny dzień; pandemia — epidemia obejmująca większy obszar. To wybór tylko niektórych kodów programów poddających się słowu "pan".

Innym przykładem jest słowo "katechizm" (instrukcja bycia, myślenia katolika) to nazwa złożona z dwóch członów: kat(a) i echein. Kat — znaczy tyle, co przeciw, wbrew, w tył, wzmocnienie, aechein — znaczy dźwięczeć. Co w sumie należy odczytać jako hasło utrzymujące człowieka w układzie cofającym go wstecz, a więc przeciwnym jego rozwojowi. To zaledwie ślad instrumentu manipulacji uprawianej przez słowo, które jak podkreśla Biblia, było początkiem wszystkich aktów stwórczych i wpływów na człowieka.

Teoretycznie Kościoła nie powinna obchodzić działalność sekt czy też zmiana formacji wyznaniowej przez dotychczasowych katolików. Współczesny homo sapiens ma przecież wolną wolę wedle zapewnień Kościoła. A więc powinien sam decydować o swoim stylu życia, móc samodzielnie kształtować wizję świata, mieć prawo do ewentualnych pomyłek i ich korekt.

Wolna wola wolną wolą, a strzeżonego pan bóg strzeże. Toteż katolicy w ostatnim czasie zorganizowali w Polsce kilkadziesiąt antysektowych punktów konsultacyjnych. Uruchomili telefony zaufania, obsługiwane przez zakonnych ekspertów. Poza amboną, publikacjami w prasie, audycjami w radio, TV, każdy może prywatnie uzyskać informacje oprzestępczej działalności sekt, dowiedzieć się, jak zabezpieczyć swoich najbliższych przed utratą wiary w jedynego, słusznego boga.

Ewidentna nagonka na sekty, której Kościół już nie tai, a wręcz wrzaskliwie upublicznia, jest znakiem, że odwieczny manipulator losami ludzkimi, choć jeszcze potężny, czuje się zagrożony, przeczuwa rychłe załamanie doktryny wiary. Najwyższa hierarchia Kościoła katolickiego wie co znamionują pojawiające się nowe prądy myślowe przełomu wieków; cooznaczają symptomy niesubordynacji wiernych, ich nowy typ reakcji i zachowań. To znak, że nadchodzi czas armagedonu dla Kościoła i systemu wiary.

Armagedon to według Kościoła OSTATECZNA WALKA między siłami dobra i zła. Wyznacznikiem dobra dla Kościołajest wiara, złem — opozycja, czyli prześwity wiedzy i samodzielności myślenia. Zapowiedź apokaliptycznego finału struktur wiary i ich autorytetów należała do wiedzy tajemnej, a znana była już wczasach Salomona. Przekazywano ją tylko wybranym sterującym z pokolenia na pokolenie losami świata. Biblijna apokalipsa jest definiowana jako totalne nasilenie walk i konfliktów międzyludzkich na planecie; wzbudzenie fanatycznych wojen między wyznawcami różnych religii; upadek wiar w ogóle; jako zapowiedź pogromów rasowych; nasilenie czynów zbrodniczych, epidemii, kompletnej degradacji przyrody; nawałnicy kataklizmów i katastrof.

Kościół katolicki straszy swoich wyznawców, że utrata wiary spowoduje koniec świata, a tego się hierarchowie boją, wiedząc, że będąrozliczeni ze swojej działalności.

Wiara daje zarządcom kościołów władzę nad człowiekiem. Zasady wiary pozwalają w imieniu enigmatycznego boga narzucać sztuczne normy bycia, likwidować wiedzę o istnieniu. Wiara wprowadza jednostkę ludzką w wyobrażenia, świat pozornych wartości, złudzeń. Tworzy teatr, w którym reżyserzy za pomocą tego samego scenariusza trzymają przez wieki wyznawców w zniewoleniu. Bogaty ceremoniał tego teatru spełnia wiele ról. Wywołuje wzruszenia, uniesienia. Wzbudza pragnienia niemożliwe do spełnienia. Z drugiej strony budzi lęk przed bogiem i jego pośrednikami.

Wiara, Nadzieja, Miłość — to trzy podstawowe cnoty boskie. Każdy praktykujący katolikodruchowo wkodowuje w siebie hasła — wytrychy odcinające go od rzeczywistości. Wyznawca wiary, nosząc je w pamięci, nawet nie zdaje sobie sprawy, że przechowuje w sobie kanon podziału, a powtarzając, bezmyślnie kodujące słowa, utwierdza w sobie i na zewnątrz konflikt.

Czym są w istocie trzy cnoty boskie: wiara, nadzieja i miłość?

Wiara — oznacza rezygnację z wiedzy — odejście od samodzielnego doświadczania na rzecz oddania się jakiemuś bogu, panu lub autorytetowi.

Nadzieja, czyli oczekiwanie na jakąś szczęśliwość, na jakieś niebo, które jak bóg, jest iluzoryczne. Zamiast rzeczywistości daje człowiekowi wyobrażenia. W nierealnych przestrzeniach pozwala mu na niby wartościować, interpretować, mieć swoje racje i poglądy. Nadzieja daje złudzenie, że bez wysiłku można być kimś wielkim, panować nad innymi, narzucać swoją wolę, wygrywać nawet z silniejszymi. Wzbudzone ambicje w konfrontacjiz rzeczywistością nie spełniają się. Rodzą się więc wątpliwości, niepewność, lęk. Z lęku rodzi się agresja, którą łatwo skierować przeciwko drugiemu człowiekowi lub własnemu ciału. Tak rodzą się choroby ciała, psychiki. Tak rośnie nienawiść między ludźmi.

Hierarchowie kościelni nie żywią się nadzieją. Nie czekają na lepszy byt po śmierci. W doczesności zagarniają: własność, wpływy, władzę, dobra, pieniądze. Iluzją nieba karmią wyznawców, kodują bezmyślność, posłuszeństwo wobec nielogicznej doktryny boga.

Wiara rzeczywiście czyni cuda, potrafi nawet odebrać rozum.

Miłość — trzecia cnota boska, której wartość wyraża się słowami: JA i MOJE, czyli poprzezwłasność-wyodrębnienie, budzące lęk o „moje". Ta cnota boska to rodzaj psychicznego narkotyku, daje chwilowy miraż posiadania czegoś, kogoś. Jak każdy pozór utwierdza tylko w człowieku cierpienie, udrękę.

Dostojnicy katoliccy nie podlegają więzom typu: moja żona, rodzina, ojczyzna. Nie mają żadnych zobowiązań. Oni nie bywają niczyją własnością. Wolni od obciążeń strzegą jedynie struktur władzy, zwierzchności nad człowiekiem. Stojąc z boku trójkąta: wiary, nadziei i miłości — czerpią tylko zyski z udręczonych tymi wyobrażeniami ludzi. Chcieliby czerpać z tych źródeł nadal.

Odłamy religijne, nowe prądy myślowe teoretycznie nie powinny stanowić zagrożenia dla interesów chrześcijaństwa. Sekty zawsze funkcjonowały na przestrzeni dziejów Kościoła. Dodawały swoistego kolorytu wiodącej religii. Niezbyt liczebne sprawiały wrażenie, że słuszny bóg ma wroga. A to tylko pomagało w utrzymaniu strategii władzy. Podtrzymywało ducha walki i atmosferę konfliktu.

Dzisiaj doktryna chrześcijaństwa słabnie, a coraz więcej osób przyciągają inne prądy myślowe. Świadomość człowieka zmienia się. Ludzie zaczynają myśleć i uwalniają się od boskich priorytetów. To oczywiste, że zainteresowani łatwym życiem dostojnicy kościelni chcą odciągnąć w czasie moment armagedonu. Będą więc walczyć z każdym przejawem wiedzy, który odsłania mechanizmy ich działania.


 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Dlaczego Bóg miałby topić dzieci?
Czego uczą na religii?

 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (16)..   


« Felietony i eseje   (Publikacja: 19-07-2002 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 1277 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365