Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
183.037.621 wizyt
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7350 tekstów. Zajęłyby one 29000 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Zamierzasz się zaszczepić na SARS-CoV-2?
Tak
Raczej tak
Raczej nie
Nie
Poczekam jeszcze z decyzją
  

Oddano 3537 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Wanda Krzemińska i Piotr Nowak (red) - Przestrzenie informacji

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
(..) dopóki stosujemy się do rygorów logiki akceptowanych w dociekaniach naukowych, dopóty nie ma śladów Boga, które dałoby się nieomylnie wyśledzić w świecie, niczego, co moglibyśmy z pewnością zidentyfikować jako Jego znaki.
 Kultura » Sztuka » Teatr » Dramaty

Zamęt [1]
Autor tekstu:

OSOBY:
MĘŻCZYZNA
KSIĄDZ I
KSIĄDZ II
MATKA
OJCIEC
JACEK — lat 8
JACEK — ta sama osoba, tyle, że w wieku lat 18
GRUPA KAPŁANÓW I KAPŁANEK

Gdy publiczność wchodzi na widownię, słychać coraz głośniej dźwięk deszczu uderzającego o dach teatru. Gdy wszyscy już siedzą, zaczynają uderzać pioruny, „psuje się" oświetlenie, w świetle jednego z piorunów na scenie pojawia się MĘŻCZYZNA. Dookoła niego panuje ciemność. Efekty piorunów mogą być realizowane w sposób jak najbardziej realistyczny lub karykaturalnie.

MĘŻCZYZNA Witaj! Witaj człowieku! Jestem szalenie zaszczycony tym, że zechciałeś odwiedzić moją skromną krainę. Trochę pogoda nam nie dopisała, ale mam nadzieję, że to nie przeszkodzi w sprawie, którą mam do ciebie. Cóż to za sprawa? O tym za chwilę. Może najpierw się przedstawię… tyle, że będą z tym problemy bo… bo mnie… właściwie… nie ma. Jestem tylko tymi marnymi słowami, które nieudolnie staram się wypowiadać. Jestem tzw. fikcją literacką, a nazwać mnie możesz jak ci się podoba. No, przynajmniej jedno mamy już za sobą. Na początek mam dla ciebie przykrą wiadomość: będę piekielnie nudny! Bowiem będę mówił o rzeczach, o których najprawdopodobniej już słyszałeś, może nawet o oczywistościach. Mam jednak powód tego mojego ględzenia: rzeczy o których chcę opowiedzieć wydają mi się niestety nadal aktualne, bo wiedzieć to chyba nie zawsze znaczy rozumieć. Umysł — znowu niestety — często przegrywa z emocjami. Zaczynam bredzić? Dobrze, już przechodzę do meritum sprawy. Chodzi mi o twoją… wolność. (Pauza) Być może wydaje ci się, że jesteś w dużej mierze wolnym człowiekiem, zwłaszcza dzisiaj. Z pewnością tak jest. Ale w jednej sferze życia, chyba najważniejszej, twoja wolność bywa niepotrzebnie ograniczana. Wolność ta teoretycznie panuje teraz w wielu miejscach tego świata, ale praktycznie… no, różnie z nią bywa. Dlatego też mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia, taka okazja już się nie powtórzy. Myślę, że znam sposób na to, aby wolność w sferze, (śmieje się) o której jeszcze nic nie powiedziałem, (surowo) przestała być tak bezwzględnie dotychczas okaleczana. Nadal chyba nie za bardzo wiesz, o czym mówię. Zapraszam cię więc na podróż do przeszłości, tam wszystko się wyjaśni. Tak, tak, nie przesłyszałeś się — do przeszłości, w niej bowiem kryje się źródło być może i twojej niewoli. Jeżeli nie — tym lepiej dla ciebie.

MĘŻCZYZNA klaszcze w dłonie, uderza piorun, w jego świetle ukazują się: MATKA z niemowlęciem na rękach i OJCIEC.

MĘŻCZYZNA Zabawne te grzmoty, nieprawdaż? (Pauza) Poznajesz? To małe dziecko na rękach tej kobiety — twojej matki zresztą — to właśnie ty. Urodziłeś się niemal przed chwilą. Fenomen narodzin! Nowe życie! Ile w tym jest piękna! (Pauza) Jesteś teraz niemalże czystą kartą. W twojej główce nie ma chyba nic oprócz tego, co odziedziczyłeś po swoich rodzicach, przodkach. Jakiż cudowny jest ten twój stan! Wszystko przed tobą, tyle możliwości...

Wypowiedź MĘŻCZYZNY zostaje przerwana uderzeniem pioruna, w świetle którego pojawia się KSIĄDZ. MĘŻCZYZNA ze zdziwieniem spogląda na swoje dłonie — to nie on klasnął, to nie on ten piorun wywołał.

MĘŻCZYZNA Zaraz, zaraz, przecież to nie ja...

KSIĄDZ Jacku, ja Ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna...

MĘŻCZYZNA (przerywa KSIĘDZU) O co tutaj chodzi!?

OJCIEC Proszę nie przeszkadzać w ceremonii.

MĘŻCZYZNA Kto komu tutaj przeszkadza...

MATKA (do OJCA) To jakiś pijak...

OJCIEC Proszę pana! A co pan tutaj w ogóle robi, czy ktoś pana zaprosił na chrzciny? Nie wydaje mi się, w takim razie proszę o opuszczenie… (OJCIEC zbliża się do MĘŻCZYZNY)

MĘŻCZYZNA Spokojnie, spokojnie, ja tu tylko występuję w charakterze obrońcy Jacka. (śmieje się)

OJCIEC Obrońcy Jacka?

MĘŻCZYZNA Tak. Ta tutaj ceremonia narusza gwarantowane konstytucją prawo Jacka do swobody wyboru wyznania.

MATKA (po chwili) Proszę, proszę stąd wyjść! Bardzo kochamy nasze dziecko i pragniemy je wychować zgodnie z naszymi przekonaniami, w duchu chrześcijańskich wartości...

MĘŻCZYZNA Tłumaczcie się, tłumaczcie. Co, teściowa już nie dawała wam spokoju z tymi chrzcinami? Sąsiedzi zaczęli krzywo patrzeć na wasze pogańskie dzieciątko?! Wartości?! Czy człowiek, aby porozumieć się z drugim człowiekiem, potrzebuje aż władców z zaświatów?

OJCIEC (rzucając się na MĘŻCZYZNĘ) Chyba nie będziemy teraz dyskutować z jakimś pijanym wariatem!

MĘŻCZYZNA Pani wspominała o miłości do syna. Czy kochacie go na tyle, aby dać mu wolność wyboru? Pozwólcie Jackowi samemu znaleźć swoją drogę. Ja wiem, że to bardzo trudne, ale...

MATKA Oczywiście! Jak chłopak podrośnie to będzie mógł sam… kształtować… swój światopogląd...

MĘŻCZYZNA No, to nie chrzcijcie go jeszcze. Jeśli zechce, to w przyszłości sam to uczyni, gdy będzie świadomym i dojrzałym człowiekiem...

OJCIEC (wzburzony, cały czas szamoce się z MĘŻCZYZNĄ) Sam?!

MĘŻCZYZNA Widzę, że moje argumenty nie znaczą wiele wobec potęgi tradycji...

Wypowiedź MĘŻCZYZNY ponownie zostaje przerwana uderzeniem pioruna, w świetle którego pojawiają się: KSIĄDZ II i ośmioletni JACEK, który klęczy przed KSIĘDZEM II. MĘŻCZYZNA jest wzburzony, piorun znowu uderzył nie z jego woli.

MĘŻCZYZNA Do cholery, co tutaj się dzieje?!

KSIĄDZ II Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata...

MĘŻCZYZNA (podbiegając do JACKA) Stop! Stop! To ty, Jacek?

JACEK Tak...

KSIĄDZ II Proszę nie przeszkadzać.

MĘŻCZYZNA No, to pięknie… Witaj Jacku! Jak ten czas leci...

OJCIEC (podbiegając) Coś się stało? (zauważając MĘŻCZYZNĘ) Ten facet… ten facet przeszkadzał nam też w chrzcinach Jacka!

MĘŻCZYZNA I udało mi się; spójrz — tam maleńki Jacuś nadal czeka na swój chrzest.

OJCIEC (zauważa MATKĘ z niemowlęciem) Marysia?

MĘŻCZYZNA Zawiedliście mnie. (wskazując na Jacka) To ma być świadomy i dojrzały człowiek?

KSIĄDZ II Proszę wyprowadzić tego człowieka!

KSIĄDZ I Proszę o ciszę!

MĘŻCZYZNA Przecież on w ogóle nie wie, o co w tym wszystkim chodzi; nauczył się tylko na pamięć kilku zdanek. Pewnie nawet już jego umysł nasączył się: dźwiękami dzwonów i chórów, dymem kadzideł, blaskiem złota, witraży i świec, ogromem świątyń, marmurów, malowideł, całym tym rytuałem.… (OJCIEC rzuca się na MĘŻCZYZNĘ) To wszystko na dziecku robi potężne wrażenie. I on ma mieć w przyszłości własne poglądy? (wyrywa się OJCU) Cóż, będę musiał działać wbrew Waszej woli, mam nadzieję, że mi to wybaczycie. (klaszcze w dłonie, uderza piorun. Wszyscy, oprócz niego znikają w ciemnościach) Teraz sam zajmę się Jackiem. (przez chwilę milczy, skupia się nad czymś) Może wróćmy do teraźniejszości, ale do… nowej teraźniejszości.

MĘŻCZYZNA znów klaszcze w dłonie — uderza piorun, w jego świetle na środku sceny pojawia się osiemnastoletni Jacek, który siedzi na fotelu (krześle) przodem do widowni. Fotel powinien być taki sam, na jakich siedzi publiczność.

JACEK (męczy się z otwarciem paczki chipsów bądź dławi się chipsem, gdy nagle zauważa siebie na scenie) To ja! To ja! (pauza) To ja? (rozgląda się) O cholera! Jak ja się tu znalazłem?

MĘŻCZYZNA (śmieje się) To się nazywa potęga sztuki! Witaj ponownie Jacku!

JACEK (oglądając ze wszystkich stron fotel) Ale w jaki sposób? Przecież przez chwilą siedziałem tam... Niezłe jaja, spoko sztuczka… Dobrze dobraliście aktorów, tamci dwoje bardzo przypominali moich starych ze starych zdjęć, (śmieje się) starych ze starych… A ten dzieciak — wykapany ja. Musieliście porządnie się nakombinować. I udało się wam usadzić mnie we właściwym miejscu, aha, to przy sprzedaży biletów… Ale przecież na moim miejscu mogła usiąść moja żona — jest tu ze mną — i co wtedy? Ona by tu się pojawiła?

MĘŻCZYZNA Jesteś żonaty?

JACEK Właśnie niedawno się pobraliśmy...

MĘŻCZYZNA (śmieje się) To gratulacje! Może już macie dzieci?

JACEK (niewyraźnie) Pierwsze w drodze...

MĘŻCZYZNA (mocno klepiąc Jacka po plecach) Chłopie! Dobra, ale mów jak ci się u mnie podoba.

JACEK Nie, no fajnie nawet… Jestem strasznie zaskoczony… Czy mogę już wracać na miejsce?

MĘŻCZYZNA Poczekaj chwilę, gdzie ci się tak śpieszy… (pauza) Nie czujesz tego?

JACEK Czego? Czy to jest pytanie konkursowe? To jest jakaś gra… teatralna?

MĘŻCZYZNA Nie, nie… Nie czujesz żadnej odmiany w sobie?

JACEK Proszę?

MĘŻCZYZNA Nie odczuwasz pewnej pustki w swoim umyśle?

JACEK (z oburzeniem) Co takiego?!

MĘŻCZYZNA Nie, nie, nie to miałem na myśli. Jakby to powiedzieć… teraz tego nie zrozumiesz, ale… w przeszłości bardzo oddziaływano na ciebie, przede wszystkim na twoje emocje w pewnych, bardzo ważnych kwestiach — niestety w dosyć jednostronny sposób. Tym samym odebrano ci możliwość wyboru, którą powinieneś posiadać. Te ważne kwestie to fundamenty twojego jestestwa, fundamenty, które wybudowano za ciebie. (Pauza) Ja je wyburzyłem. Teraz możesz sam je odbudować. Teraz ty zadecydujesz o sobie. (do siebie) Ale trzasnąłem mowę. (do Jacka) Zwróciłem ci niezbędny do tego dystans. Daję ci tak potężną możliwość wyboru, jakiej nikt przed Tobą nie miał...

JACEK (przerywa MĘŻCZYŹNIE, a sam w trakcie powyższej wypowiedzi MĘŻCZYZNY uświadamia sobie swoją przemianę, może nawet wpada w rodzaj pewnego trans) Zainteresowały mnie tamte postacie w długich szatach, które jakiś czas temu widziałem...


1 2 Dalej..

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Raj
Czym jest prawda?


« Dramaty   (Publikacja: 24-10-2004 Ostatnia zmiana: 05-03-2006)

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Wojciech Hawryluk
Urodzony 1977 r., mieszka i pracuje w Lublinie, wykształcenie prawnicze, dramaturg (wyróżniony w 2007 r. główną nagrodą w ogólnopolskim konkursie na sztukę o tematyce współczesnej WINDOWISKO w Gdańsku - za dramat pt. Ateiści), autor tekstów i recytator w słowno-muzycznym projekcie ateiści pójdą do nieba, na koncie kilka małych, lokalnych koncertów.
 Strona www autora

 Liczba tekstów na portalu: 5  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Domorosłe przemyśliwania
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 3696 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365