Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
148.915.974 wizyty
Ponad 1062 autorów napisało dla nas 7287 tekstów. Zajęłyby one 28732 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Co z Brexitem?
będzie drugie referendum
będzie początkiem końca UE
zyska na nim Wielka Brytania
ostatecznie wzmocni UE
dużo hałasu o nic
  

Oddano 322 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Kluczowym problemem marketingowym religii jest więc sposób zachęcenia klientów, by czekali.
« Społeczeństwo  
Wyścig szczurów: którędy do mety?
Autor tekstu:

Problem z "wyścigiem szczurów" polega na tym,
że nawet jak wygrasz bieg, wciąż jesteś szczurem!
Chris Carey

"Człowiek, który zgubił swą osobowość, zdobywa pewnego rodzaju doskonałość, ułatwiającą mu zanurzenie się w światowym wirze działań i interesów, ba! może nawet zrobić karierę w świecie. Nie ma żadnych zahamowań, żadnych trudności z sobą samym i z nieskończonością, wygładzony jest jak kamień w wodzie, wytarty jak szeląg przechodzący z rąk do rąk" [ 1 ] - czyż nie mowa tu o wyścigu szczurów, wyścigu pozbawionym trofeum?

Sukces i kariera

Sukces oraz kariera w kontekście powszechnego rozumienia są kojarzone z rozwojem zawodowym. Dysponuje się więc pojęciem zawodowej kariery jako szczególnego rodzaju awansu, gratyfikacji za wniesiony wysiłek, czasem także posiadane zdolności. Sukces z kolei jawi się jako swoiste uwieńczenie procesu, którym jest rozwój zawodowy. Sukces ponadto może mieć także zdecydowanie osobisty i prywatny charakter. Obydwa pojęcia są zatem relatywne, jednakże zarówno sukces jak i kariera mają w sobie jakieś pozytywne znaczenie, rozumiane jako pewna wartość nagrody za osobiste zaangażowanie oraz inicjatywę, gwarantujące samospełnienie. Tymczasem na sukces i karierę padło pejoratywne skojarzenie, obydwie kategorie zostały zdegradowane z pozycji niezamierzonego efektu pracy do celu samego w sobie, obiektu o który toczy się walkę. Samospełnienie nie ma w tym boju najmniejszego znaczenia. Wyścig szczurów rozpoczyna się biegiem sprinterskim na początku lat sześćdziesiątych hasłem „Mała Stabilizacja", by przeistoczyć się w prawdziwy maraton. Sukces i kariera idą tu w parze z przynależnością i współtworzeniem elity, tak zwanych karierowiczów — społecznych bogów, którzy czują się demiurgami społecznych trendów oraz finansowego getta, w którym odrzuca się wszelką prozę rzeczywistości, bo prozaiczny jest ten świat, który jest pozbawiony zdetronizowanej władzy pieniądza. Kariera i sukces stały się twierdzą ekspertów i cognitariuszy.

Kim jest szczur

Grafika pochodzi ze strony: www.gazeta.sky.pl/books/kwadrant.phpSzczur może zasiadać wśród stert dokumentów w komercyjnych biurowcach, wypoczywać na Wyspach Bahama, może także zajadać kawior na obiad, równocześnie czując wstręt wobec pospólstwa kartofli. Szczur może czuć się nowym arystokratą, dla którego reszta ciżby jest jedynie nawozem, który szczur brzydzi się usunąć by nie pobrudzić swych czystych rąk. Przywołując marksistowską tezę o ludzkości, która jest nawozem historii, widać, że wedle tego utopisty przypadło nam — ludziom jakieś „misyjne" posłanie, być bowiem nawozem dla dziejów to nieść ofiarę historii, którą przecież sami tworzymy, jednakże być nawozem w pogardliwej świadomości szczura, który należy niezwłocznie zutylizować to chyba najczarniejsza z wizji. Szczur przejawia bowiem jakąś bliżej niezidentyfikowaną skłonność do budowania nowego, behawiorystycznego społeczeństwa [ 2 ] wysterylizowanego i sformalizowanego. Toteż świat jako parkiet giełdowy jest światem szczura. Jego rzeczywistość wyzuta z emocji i melancholii dokładnie określa szczura jako mechaniczne zombie, odgórnie sterowane przedmiotami, którymi się szczur otacza. Jest on twórcą nowej tożsamości — podmiot staje się przedmiotem, a człowiek czuje się rzeczą. Naturalnym środowiskiem szczura jest paradygmat nieśmiertelności, szczur nie myśli o śmierci. Paradoksalnie notuje ją jako fakt, który się „przydarza" — śmierć jest dla szczura jedynie nieprzyjemnym zdarzeniem. Któż to wie, czy szczur nie pędzi z najszczerszym nurtem życia, którego istotą jest jakaś ślepa wola posiadania jako stan ucieczki od nieuniknionego kresu życia. Zważywszy, iż nadal jedyną „wygraną" natury, dotąd niepokonaną w tym wyścigu jest fakt, iż śmierć jest nieprzekupna. Wszystko można sprzedać i wszystko można kupić, lecz nie da się kupić życia. O tym podświadomie wie szczur, on ściga się tak naprawdę ze śmiercią, wówczas pieniądz działa niczym syntetyczna substancja znieczulająca w agonii.

Szczur spieszy się, by życie przeżyć najmocniej, jakby wziął sobie do serca motto, że „życie jest jedno i trzeba je przeżyć intensywnie". Intensywność w świecie szczura to natężenie ślepej woli, która szczura niesie. W ten sposób szczury zbudowały mechaniczny świat finansowego kibucu. Ich życie jest czystym pędem wypróżnionym z treści, barw i emocji. Szczur stał się zwierzęciem sawanny, jego życie jest sumą fizjologicznych procesów przekształconych w zmaterializowany cykl czynności: szczur zdobywa, posiada, wydaje (czytaj: wydala). Dlaczego więc życie szczura kusi i fascynuje już dzieci? [ 3 ] Szczur nie zna tego, co jest ze swej istoty jakieś: emocji, postaw głupich i mądrych, niepoważnych i szalonych, tego co zmienne i przypadkowe. Ostatecznie nie posiada świadomości i poczucia śmiertelności, bo szczur żyje arogancką quasipełnią życia i głupio z życiem przegrywa, metą w wyścigu szczurów jest bowiem życie, a dokładniej jego kres. Zastanawiam się więc, dlaczego szczur nie jest ćmą, a ten wyścig światłem? Bo człowiek — ćma spala się w samym środku życia, w jego rdzeniu, on żyje na krawędzi życia smakując wszystkich barw światła. Człowiek — ćma toczy autodestrukcję w samym istnieniu, w szaleńczym pragnieniu bycia, niezmiennie pozostając człowiekiem zmierza się z sobą. Tymczasem człowiek — szczur ignoruje życie przeciwstawiając mu świat rzeczy, które w demoniczny sposób pragnie mieć. Człowiek — szczur zmierza się z życiem tratując w tym wyścigu człowieka, sam czuje się rzeczą wyjątkową. Dlaczego więc szczury wywołują w nas niechęć i przerażenie? Bo nie może być inaczej, dopóki być i mieć są sobie od zarania dziejów w pełni przeciwstawne.


 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Zaangażuj się
Zazdrość

 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (2)..   


 Przypisy:
[ 1 ] Soren Kierkegaard: Choroba na śmierć, Tłum. J. Iwaszkiewicz. Wydawnictwo Zysk i S — ka, Poznań 1995, s. 33.
[ 2 ] John Watson, amerykański psycholog i twórca behawioryzmu opracował metodę zmieniania człowieka oraz wpływania na jednostkę i masy w zależności od oczekiwanych efektów. Twierdząc, iż człowiek jest zdeterminowany przez bodźce zewnętrzne opracował tę metodę czyniąc powyższe twierdzenie jej fundamentalnym założeniem, wedle którego na człowieka należy oddziaływać odpowiednią manipulacją, organizowaniem specjalnych sytuacji, między innymi stosując socjotechnikę, a jako bodźca używając systemu nagród i kar w zależności od behawiorystycznej tresury. Czy zatem nie są to metody szczególnie stosowane, między innymi wobec pracowników gigantycznych korporacji?
[ 3 ] Już w wieku przedszkolnym kilkuletnie dzieci biorą udział w wyścigu szczurów. Wykazują zainteresowania rynkiem walut, doskonale orientują się „ile stoi" euro oraz które kraje świata są „fajne", bo są najbogatsze. Ich marzenia mają materialny status. Swoistym kryterium wykluczania z grupy lub akceptacji w niej stał się w społecznościach dziecięcych czynnik materialny: jest nim zazwyczaj określona marka ubrań, zabawek czy sprzętu multimedialnego. Język dzieci, a także zachowania zostały przejęte ze świata dorosłych. To 4, 6 — letni starcy w ciałach dzieci, którym odebrano dzieciństwo i które na dobrą sprawę wcale nie chcą być dziećmi.

« Społeczeństwo   (Publikacja: 01-02-2004 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Izabela Larisz
Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Publicystka (m.in. Res Humana). Jej pasją jest filozofia i dziennikarstwo publicystyczne. Mieszka w Żorach.

 Liczba tekstów na portalu: 6  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Kult życia i kult śmierci a eutanazja
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 3233 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365