Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
183.263.493 wizyty
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7351 tekstów. Zajęłyby one 29006 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Zamierzasz się zaszczepić na SARS-CoV-2?
Tak
Raczej tak
Raczej nie
Nie
Poczekam jeszcze z decyzją
  

Oddano 3652 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"
Mariusz Agnosiewicz - Zapomniane dzieje Polski
Mariusz Agnosiewicz - Heretyckie dziedzictwo Europy

Złota myśl Racjonalisty:
Świadoma rezygnacja ze wszelkiej formy Absolutu nie jest bowiem rzeczą łatwą. W szczególności, negujemy tu absolutne istnienie jakichkolwiek sensów. Jednak, rezygnując z Absolutu możemy, paradoksalnie, więcej powiedzieć o świecie, niż obstając przy jego istnieniu.
 Państwo i polityka » Stosunki międzynarodowe

Pomiędzy Nahariyą, a Eilatem [1]
Autor tekstu:

Czas przelotu myśliwca F-16 nad Izraelem od granicy z Libanem do Eilatu nad Morzem Czerwonym to jedynie 20 minut, a z położonego nad Morzem Martwym kurortu Ein Boqeq do Ashkelonu nad Morzem Śródziemnym niewiele ponad 6 minut. Ryk samolotów roznosi się nad Masadą, gdzie zwiedzający słuchają o paranoiku Herodzie zwanym Wielkim, nad pustynią Negev, Be’er Shevą i dalej nad Gazą albo też nad Hebronem i Zachodnim Brzegiem, aż po granicę z Syrią. Wszędzie spotyka się młodych — bardzo młodych ludzi dźwigających karabiny maszynowe, niezależnie od płci, koloru skóry, wyznania i poglądów. Służba wojskowa jest obowiązkowa dla mężczyzn ( 3 lata)i kobiet od 18-go roku życia ( 2 lata) z wyłączeniem studentów żydowskich szkół religijnych (jesziw), a także arabskich obywateli Izraela. Pierwsze wrażenie może być nieco szokujące. Po drobiazgowych kontrolach bezpieczeństwa na lotnisku, na dworcu autobusowym, a nawet w sklepie nieuchronnie nasuwał mi się obraz kraju w stanie wojny. Brakowało jednakże tej charakterystycznej dla konfliktów zbrojnych atmosfery napięcia, nerwowości, niepewności i powściągliwości w korzystaniu z uroków życia.

Nie oznacza to jednak , że społeczeństwo Izraela pozbawione jest świadomości zagrożeń dla bezpieczeństwa kraju. Jak to wynikało z informacji telewizyjnychświadomość narastających niebezpieczeństw jest coraz bardziej powszechna. Zmiany polityczne na Bliskim Wschodzie, a przede wszystkim zdobycie władzy w Egipcie przez Bractwo Muzułmańskie i wojna domowa w Syrii diametralnie zmieniają układ sił politycznych, a możliwe scenariusze rozwoju sytuacji politycznej są dla bezpieczeństwa Izraela zdecydowanie niepomyślne. Spokojna obecnie granica z Jordaniągwarantuje bezpieczeństwo do czasu istnienia porozumienia z dynastą Haszymidów rządzącą Jordanią, jednak jego przyszłość wydaje się być coraz bardziej niepewna. Pomimo, że obecnie panujący król Jordanii Abd Allah II ibin Husajn, wykształcony w Stanach Zjednoczonych, otwarty, nowoczesny i sprawny władca skutecznie zapobiega scenariuszowi egipskiemu wprowadzając reformy demokratyzujące kraj, to jednak należy pamiętać że Jordania nie ma złóż ropy naftowej, dynastia Haszymidów musi liczyć się z powiązanymi z nią klanami ze wschodniego brzegu Jordanu, musi utrzymywać dobre stosunki z Iranem i Arabią Saudyjską niezależnie od stałej rywalizacji z dynastą Saudów. W obliczu zagrożeń islamistycznych ze strony Bractwa Muzułmańskiego Saudowie teoretycznie powinni wspierać stabilną monarchię Haszymidów, ale przecież możliwe są i przeciwne rozwiązania.

Jest rzeczą niewątpliwą, że geopolityczny aspekt sytuacji Izraela będzie rzutował na politykę światową przede wszystkim poprzez potrzebę zapewnienia temu krajowi bezpieczeństwa, co obecnie przekracza aktualny potencjał militarny tego państwa i skazuje na uzależnienie od Stanów Zjednoczonych jakopraktycznie jedynego możliwego sojusznika. W tej sytuacji dotychczasowa polityka Izraela nie tylko wobec graniczących z nim sąsiadów lecz wobec innych państw arabskich z Iranem na czele będzie musiała uwzględniać interesy zmieniającej się polityki Stanów Zjednoczonych wobec tych państw. Nowa sytuacja jest niezwykle dyskomfortowa dla Unii Europejskiej i będzie wymagać rewizji dotychczasowej polityki państw zachodnich w znacznej części wspierającej aspiracje islamistów i ich wizji Bliskiego Wschodu i świata - najpierw bezIzraela, a potem bez cywilizacji zachodniej. Zasadniczą rolę powinno odgrywać uznanie zasadności polityki Izraela wobec państw islamskich, niezależnie od działań na rzecz utworzenie niezależnego państwa Palestyńskiego.

Konieczność opowiedzenia się za poparciem dla Izraela drażnić musi europejskie stolice, tym bardziej że poparcie międzynarodowe dla jego utworzenia nie dotyczyło tylko USA i ZSRR, które pierwsze uznały proklamowaną w dniu 14 maja 1948 roku przez Dawida Ben-Guriona niepodległość, lecz także krajów europejskich. Poparcie Anglii i Francji w wojnie z Egiptem w 1956 roku, poparcie państw NATO w wojnie 6-dniowej (5-10 czerwca 1967 r.) wsparcie udzielane Izraelowi w negocjacjach pokojowych nie zostało przekreślone histerycznymi lewackimi apelami poparcia dla terrorystycznych organizacji arabskich poczynając od Al Fatah poprzez bazujący w Libanie Hezbollah i fanatyczny Hamas. Jest rzeczą zrozumiałą, że w tym podstawowym konflikcie o przetrwanie państwa Izrael żadna ze stron nie jest bez win, a aspiracje terytorialne osadników żydowskich na Zachodnim Brzegu czy intensywna działalność budowlana w Jerozolimie Wschodniej nie ułatwiają porozumienia chociażby obejmującego zawieszenie broni. Tym bardziej nie ułatwia go wprowadzanie przez Hamas coraz bardziej nowoczesnych rakiet do ostrzału izraelskich miast. Jakiekolwiek zatem szukanie odpowiedzialności za kolejne fiaska planów pokojowych jest w mojej ocenie bezprzedmiotowe wobec długotrwałości, charakteru i złożoności konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Nie od rzeczy będzie przypomnieć w tym miejscu, że kwestia osadnictwa ludności żydowskiej w Palestynie, którą otworzył I Kongres Syjonistyczny w Bazylei i powołanie Światowej Organizacji Syjonistycznej z inspiracji i dzięki działalności Teodora Herzla wsparta następnie deklaracją ministra spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii Artura Jamesa Balfoura z 1917 roku stała się dla Anglików, którym Liga Narodów decyzją z 1920 roku powierzyła mandat administracyjny w Palestynie i Transjordanii prawdziwym utrapieniem. Krwawe starcia z Arabami m.in. w 1929 roku pod Ścianą Płaczu w Jerozolimie, powstanie arabskie w roku 1936, fiasko propozycji pokojowych i konferencji londyńskiej z lutego 1939 roku doprowadziły do ograniczania przez Brytyjczyków imigracji żydowskiej do Palestyny. Fakty te przywołuję nie tylko dla przypomnienia długotrwałości i intensywności konfliktu podstawowego, lecz przede wszystkim dla podkreślenia uwikłania większości państw zachodnich w ten konflikt, którego obecnie wszyscy chętnie pozbyliby się wszelkimi metodami. Stąd biorą się moim zdaniem napastliwe, nieobiektywne względem Izraela publikacje często w irytująco łzawej formule opisujące niewątpliwe cierpienia ludności palestyńskiej powodowane zresztą w znacznej części działaniami bojowników Hamasu, których określanie jakoterrorystyczne jest zbyt łagodne i nie oddające w pełni barbarzyńskiej ich istoty. Publiczne egzekucje , ciągniecie za motocyklami nagich ciał ludzkich rzekomych zdrajców i donosicieli niezależnie od ich faktycznych przewinień musi być uznane za obrzydliwe. Musimy sobie powiedzieć szczerze, że w znacznej części arabskich ruchów islamskich używających religii do realizacji celów politycznych mamy do czynienia z dzikim barbarzyństwem w skrajnej postaci faszyzmu. Dopóki ten oparty na religii muzułmańskiej kierunek polityczny nie zostanie przezwyciężony, a przezwyciężony — w mojej ocenie — może zostać jedynie przez odejście od islamu, to nie ma mowy o pokoju na Bliskim Wschodzie, ani o uwolnieniu od terroryzmu.

Życie codzienne w Izraelu nie wygląda bynajmniej jak w kraju ogarniętym konfliktem zbrojnym, bardziej przypomina założone na szeroką skalę ćwiczenia rezerwistów. Nie jest tak źle jak to wygląda na pierwszy rzut oka dla cudzoziemca z Europy — mówi mój umundurowany sąsiad z autobusu do Tel Awiwu, niechcący szturchając mnie jednocześnie lufą karabinu. Pytam o dziewczęta w pełnym rynsztunku bojowym umalowane w sposób, który normalnie uznaję za wyzywający i kontrastujący z powagą munduru pomimo fantazyjnie założonego beretu — Jak one dają sobie radę?. Większość z nich jest początkowo nawet bardzo zadowolona — odpowiada mój rozmówca — wyrwały się z domu i poza służbą mogą cieszyć się samodzielnością . Będą miały szczęście, jeżeli nie będą musiały brać udziału w regularnej bitwie — pomyślałem mając w pamięci niedawne doniesienia o przemieszczaniu oddziałów wojskowych nad granicę z Egiptem. Przecież Synaj i pustynia Negew to naturalny bufor bezpieczeństwa dla głównych miast i przemysłu Izraela, czyżby więc wobec zmian politycznych w Egipcie rysowało się realne niebezpieczeństwo ze strony armiiegipskiej coraz bardziej dostosowującej się do nowego porządku dyktowanego przez islamistycznego prezydenta Mohammeda Mursiego i jego Bractwo Muzułmańskie? Czyżby pojawiał się kolejny punkt zapalny po strefie Gazy i Dolinie Jordanu? Jak długo utrzymany zostanie spokój na granicy z Libanem i Syrią? Dzisiaj jedynie rzeka Litani na południu Libanu stanowi obszar względnego spokoju dopóki wojna w Syrii nie rozleje się na Liban. Dla syryjskich alawitów będzie to jedyne możliwe miejsce schronienia przed sunnicką większością powstańców. Izrael wzmacnia obecność militarną również pomiędzy Jeziorem Galilejskim, a wzgórzami Golan w obawie przed działaniami rządowych wojsk syryjskich, ale i zapuszczających się nad granicę powstańców. Stąd widoczna jest zwiększona liczba żołnierzy na ulicach izraelskich miast, no może poza Hajfą gdzie na ulicach słyszy się wyłącznie rosyjski tak jakby cała Moskwa przeniosła się nad Morze Śródziemne. Prężne miasto, nieco europejskie i multikulturowe, wydaje się żyć jedynie własnymi problemami. W luksusowych hotelach na szczycie biblijnej góry Karmel, w ogrodach Bahaitów, grocie Eliaszai innych miejscach Parku Narodowego Góry Karmel liczącego sobie ok. 25 km długości pomimo deszczowej pogody pod koniec grudnia widać rzesze turystów z całego świata. Niezbyt przejmują się zagrożeniem wojennym, bardziej wysokimi cenami w restauracjach i kawiarniach. Znakomite wina z masywu Karmelu ( z hebrajskiego nazwa ta oznacza wszakże winnicę Boga) niestety nie należą do tanich, tańsza jest rosyjska wódka w delikatesach o fantazyjnych nazwach „Putin" czy „Matrioszka".

WybrzeżeMorza Śródziemnego pełne miejscowości wypoczynkowych jak Cezarea Morska (Caesarea), w której należy zatrzymać się dla podziwiania zabytków z czasów Cesarstwa Rzymskiego (kompleks ruin w tym akwedukt) , Netanya — światowa stolica produkcji brylantów oraz Tel Awiw dysponują wspaniałymi plażami, infrastrukturą turystyczną i miejscami godnymi zwiedzenia niezależnie od tradycyjnie polecanych miejsc kultu religijnego. Poza Eilatem i Morzem Martwym (Ein Boqeq i Ein Gedi) mogą być z powodzeniem polecane jako miejsca turystyki i wypoczynku przewyższające w mojej ocenie zarówno Cypr jak i Egipt. W swoistej egzotyce Izraela jest jednocześnie coś bliskiego kulturze europejskiej, naszej mentalności — szczególnie polskiej. W atmosferze gorących konfliktów społecznych, które swoją intensywnością przekraczają polskie spory i waśnie, w podejściu Izraelitów do własnej historii można odnaleźć akcenty występujące w polskiej tradycji historycznej. Kult obrońców Massady, ich samobójczej i raczej bezsensownej śmierci wobec przeważającej siły legionów Flaviusa Silvy, które zdobyciem twierdzy przypieczętowały dokonany przecież podbój Judei jest niezmiernie bliski kultowi równie skazanych na porażkę polskich czynów zbrojnych zakończonych kompletną klęską, lecz mających być zwycięstwem moralnym ( i tak obchodzimy dzisiaj rocznicę tragicznie zakończonego powstania styczniowego)- podobnie jak zwycięzcami moralnymi byli powstańcy z Massady, którzy umarli wolni. Można również zasadnie twierdzić, że wypadki pewnego bałaganu jaki można zauważyć w Izraelu jako żywo przypominają bałagan nasz rodzimy, krajowy wywiedziony z właściwej nam dezynwoltury i radosnej bylejakości. Różnica polega jednak na tym, że społeczeństwo Izraela jest zróżnicowane w sposób dla nas trudno wyobrażalny, gdyż jesteśmy przyzwyczajeni traktować Izraelitów jako narodowość jednorodną . Tymczasem różnice kulturowe pomiędzy Aszkenazi, Sefardyjczykami czy w mniejszym stopniu Mizrachejczykami zdawać się mogą olbrzymie, to jeszcze większe różnice istnieją pomiędzy ortodoksyjnymi , ultra ortodoksyjnymi, reformowanymi i świeckimi obywatelami Izraela nie mówiąc już o Muzułmanach, Chrześcijanach różnych obrządków, Druzach, Karaimach, Samarytanach, Ormianach i Beduinach - żeby wymienić tylko historycznych mieszkańców tej ziemi. Bardzo słusznie mówi się, że Izrael — kraj ponad siedmiu milionów ludzi to kraj konfliktu na konflikcie, podziału na podziale, które swoją intensywnością dorównują konfliktowi podstawowemu (palestyńsko-izraelskiemu). Widoczna jest niechęć Sabrów (ludności urodzonej i wychowanej w Izraelu) i przyjezdnych ( nie Sabrów). Zbliżające się w Izraelu wybory ujawniają sprzeczności interesów ortodoksyjnych Żydów z partii Szaas stanowiących 10% społeczeństwa ( niektóre źródła oceniają nawet że jest ich 17%, a razem z ultraortodoksami 25%) z częścią społeczności świeckiej ocenianej wg. jednych źródeł na 20% według innych na 15-37%. Interesy armii Izraelskiej nie koniecznie korespondują z wymogami bieżącej polityki i nieraz są przyczyną poważnych kłopotów kolejnych rządów słusznie krytykowanych za sposób działania armii na terenach okupowanych. Imigranci z Rosji (12% obecnej populacji Izraela ) są zainteresowani głównie poprawą swojej pozycji ekonomicznej, ale też wzmacniają świecką część społeczeństwa, co przybiera nieraz groteskowe formy. Na jednym z kalendarzy rosyjskich rozpowszechnianych w Hajfie — kalendarzy wydanych na Nowy Rok 2013, a nie hebrajski 5774 -widnieją dwa bałwanki — jeden w czapce św. Mikołaja lub jak kto woli Dziadka Mroza przewiązany fantazyjnym szalikiem w barwach flagi rosyjskiej w ręku trzyma flagę Izraela drugą ręką obejmując bałwanka w czapce uszatce z czerwoną gwiazdą ozdobioną sierpem i młotem trzymającego flagę ZSRR. Pomieszanie z poplątaniem charakterystyczne nie tylko dla społeczności przybyłej z krajów byłego Związku Radzieckiego nadaje Izraelowi niezwykły koloryt i klimat, który dla obywateli tego kraju jest może irytujący, lecz dla turysty jest fascynującym fragmentem lokalnej specyfiki.


1 2 Dalej..
 Zobacz komentarze (13)..   


« Stosunki międzynarodowe   (Publikacja: 21-01-2013 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Mirosław Woroniecki
Adwokat, specjalista prawa gospodarczego, cywilnego i prawa karnego gospodarczego, historyk doktryn politycznych i prawnych, doradca organizacji pozarządowych. Przewodniczący Rady Stowarzyszenia Dom Wszystkich Polska

 Liczba tekstów na portalu: 52  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Dwie lewice
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 8670 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365