Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
154.024.110 wizyt
Ponad 1061 autorów napisało dla nas 7298 tekstów. Zajęłyby one 28799 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Co z Brexitem?
będzie drugie referendum
będzie początkiem końca UE
zyska na nim Wielka Brytania
ostatecznie wzmocni UE
dużo hałasu o nic
  

Oddano 2717 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Zawsze mnie dziwi brak wiary u pobożnych i logiki u rozumnych.
 Czytelnia i książki » Recenzje i krytyki

(Nie?)zmienna natura ludzka
Autor tekstu:

Mój tekst o dewaluacji wartości był kontynuacją poprzedniego (Homo sum), pisanego zresztą z nieukrywaną ironią, którym chciałem troszkę przykryć te lepsze strony człowieczeństwa tymi gorszymi, wyolbrzymiając je i przedstawiając nawet karykaturalnie. Z człowiekiem jak z koniem — jaki jest, każdy widzi — z tą zasadniczą różnicą, że człowiek ma zdolność ukryć to, co niezbyt nadaje się do pokazania.

Ostatnio w wolnych chwilach zajmuję się ogrodnictwem, więc przesadzanie jest jednym z jego elementów. Przesadzanie ma określony cel, chociaż zawsze jest działaniem inwazyjnym, powodującym swego rodzaju szok, jednak czasami koniecznym lub wskazanym ze względu na dobro samej rośliny lub z innego powodu, na przykład estetycznego (akapit ten można potraktować jak metaforę, lub jak kto woli).

Przy każdej sposobności (w kontaktach z innymi) podkreślam pozytywne strony naszej rzeczywistości, bo nie da się ukryć, że jest ich całkiem dużo i sam z tych pozytywów korzystam całymi garściami. Jednak dostrzegam również negatywy i to z całą ostrością. Wiem, że moje odczucia są subiektywne (takie są nie tylko moje) tak jak i mój odbiór rzeczywistości, więc zapewne i obraz, jaki mi się jawi, jest czasami zbyt ostry i przejaskrawiony. Niemniej jednak mam poważne powody do niezadowolenia, czego wyrazem był ten popełniony przeze mnie tekst.

Aby nie narażać się na dociekania powodów mojej frustracji powiem tylko, że moje poważne powody do niezadowolenia związane są z ubezpieczeniem zdrowotnym i służbą zdrowia. Więcej informacji na ten temat naruszyłoby moją prywatność, więc nie będę podawał szczegółów.

Nie ukrywam, że spodziewałem się krytyki, bo właściwie sam, z pełną świadomością oraz premedytacją się o nią prosiłem. To, o czym napisałem, można w zasadzie dopasować do każdego okresu historycznego i każdej rzeczywistości (stąd sympatyczne skądinąd komentarze o starożytnych inskrypcjach) z tą tylko różnicą, że z czasem człowiek staje się bardziej ludzki — choć jest to pojęcie mało precyzyjne i może być rozumiane na wiele sposobów — więc i wymagania w stosunku do niego powinny być większe. Tak więc spodziewałbym się, że wraz z rozwojem nauki i ogromnym postępem cywilizacyjnym w podobnym stopniu ucywilizowaniu ulegną ludzkie zachowania. Wiem, nie ma ideałów i nikt nie jest doskonały, więc widać jestem zbyt naiwnym optymistą, skoro wymagam rzeczy mało możliwych i mało prawdopodobnych.

Niemniej jednak chciałbym doczekać czasów, kiedy wszystkie humanitarne odruchy będą normą. Wydaje mi się, że nie są to zbyt wygórowane oczekiwania tym bardziej, że nauka ma coraz większy wpływ na poprawę kondycji psychofizycznej człowieka i jego nastrojów. Z drugiej jednak strony wymaga to lepszego kształcenia już od najmłodszych lat i przygotowywania młodych ludzi do poruszania się wśród różnorodności i inności nie odbierając ich jak coś gorszej kategorii. Człowiek odstający od „normy" (?) jest w wielu przypadkach mniej lub bardziej napiętnowany, szczególnie w środowiskach ludzi mniej wykształconych. Tam nawet często ułomność fizyczna jest wytykana, jakby człowiek nią dotknięty miał na nią wpływ. Ale skąd biorą się takie zachowania?

Do niedawna wiele inności i odmienności traktowano jako choroby, co z czasem przemianowywano na syndromy czy zespoły. Autyzm jest jedną z tych odmienności, która stygmatyzowała osoby choćby przez stwierdzenie, że ktoś „cierpi" na autyzm (analogicznie w przypadkach wielu innych odmienności). Słowo „cierpi" ma wyraźne skojarzenia z chorobą, bo cierpienie jest z nią zazwyczaj związane. Podobne „inności" dotyczą także ludzkiej seksualności a nawet odmiennych światopoglądów. Wiele z tych „odmienności" do dzisiaj uważa się za jednostki chorobowe, które można (a nawet należy) leczyć. Z pewnością wielu pamięta, jak nasz „lewicowy" były prezydent wypowiadał się o antyklerykalizmie („to choroba, którą należy leczyć").

Wydawać by się mogło, że te uwagi nie mają nic wspólnego z moim tekstem, poddanym tak ostrej krytyce. Jednak są z nim związane choćby przez to, że mają wpływ na ludzkie zachowania jeśli nie bezpośrednio, to pośrednio na pewno.

Znamiennym jest, że krytyka spadła na mnie ze strony ludzi na wyższym, ponadprzeciętnym poziomie, których zapewne środowisko jest też podobnej natury. Przebywając często w zróżnicowanym środowisku, mieszanym, ale i na bardzo różnych poziomach, zaobserwowałem bardzo wyraźne różnice w ocenach rzeczywistości.

Wiadomo, byt kształtuje świadomość a wiedza otwiera oczy. Można więc z odpowiedniej perspektywy ocenić obraz poddawany ocenie i z pewnością będzie ona bardziej obiektywna, chociaż potrzeba też własnego doświadczenia, aby mieć lepszą ostrość spojrzenia poprzez znajomość tematu z autopsji.

Dziękuję Wszystkim za słowa krytyki, szczególnie Panu Andrzejowi Koraszewskiemu, bo krytyka jest zawsze konstruktywna, o ile się ją przyjmuje. Jednak wprawdzie ja przyczerniłem to, co czarne, jednak krytyka zrobiła na odwrót, przez co zniekształciła intencje zawarte w tekście. Ja w tym tekście — wbrew niektórym sugestiom — nie wychwalam żadnej z minionych epok. Dla mnie istotnym jest nie kształt kolejnej rzeczywistości, ale jak się do niej dopasowuje człowiek. Pomimo pozorów malkontenctwa, jestem pogodnym na co dzień (i w weekendy również) optymistą.

Moje odczucia są pochodną moich doświadczeń, odbieranych z pewnością nie zawsze zbyt trzeźwo, jednak emocje nie rozmywają obrazu do tego stopnia, żeby nie widzieć przynajmniej konturów. Już na chłodno, bez zaangażowania emocjonalnego można dokonać korekty, choć nie wiadomo w 100%, czy będzie ona zgodna z prawdą. Nikt nie ma bowiem monopolu na prawdę jak również nikt nie jest nieomylny.

 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (6)..   


« Recenzje i krytyki   (Publikacja: 06-11-2013 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Stanisław Pietrzyk
Ur. 1954. Malarz, działacz polityczny z Trójmiasta.

 Liczba tekstów na portalu: 21  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Owoce z kościelnego sadu
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 9399 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365