Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
161.125.086 wizyt
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7320 tekstów. Zajęłyby one 28875 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Czy jesteś zadowolony/a z życia?
Tak
Nie
Nie wiem
  

Oddano 1941 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Starość we wszystko wierzy. Wiek średni we wszystko wątpi. Młodość wszystko wie.
 Kościół i Katolicyzm » Doktryna, wierzenia, nauczanie

Włócznia przeznaczenia
Autor tekstu:

Relikwie są przez chrześcijan otaczane wielką estymą. Obecnie toczą się dyskusje co do autentyczności wielu z nich, jednak średniowiecze było okresem, w którym owe przedmioty cieszyły się wielkimi względami i odgrywały ważną rolę polityczną lub próbowano je wykorzystać do zdobycia władzy.

Przykładem takiej relikwii może być tak zwana włócznia przeznaczenia [ 1 ] lub może bardziej jeden z przedmiotów pretendujących do tego tytułu. [ 2 ] Została ona odkryta krótko po zdobyciu Antiochii przez krzyżowców, a jej znalazcą był Piotr Bartłomiej, znany z rozwiązłych obyczajów i psychicznego niezrównoważenia służący jednego z prowansalskich pielgrzymów podróżujących wraz z armią krzyżowców.

Niedoceniony prorok

10 czerwca człowiek ten ogłosił, że ukazał mu się święty Andrzej i nakazał przekazać przywódcom wyprawy — biskupowi Ademarowi de Pui i Rajmundowi de Saint- Gilles, księciu Tuluzy, (którego był poddanym) informacje o tym, gdzie została ukryta włócznia, którą przebito bok Jezusa. Biskup uznał Piotra Bartłomieja za oszusta pragnącego rozgłosu lub nagrody za pomoc w odnalezieniu rzekomej świętej relikwii. Podejrzanym wydał mu się zapewne fakt, iż wcześniej widział w Konstantynopolu włócznię, która była uznawana za tę relikwię. Natomiast Rajmund postanowił zorganizować poszukiwania świętego przedmiotu, podczas których owa włócznia została odkryta pod podłogą antiocheńskiej katedry, dokładnie w miejscu wskazanym przez ,,proroka". Znaczna część uczestników wyprawy uznała, że zdarzył się cud.

Rzeczywistość

Kilka dni wcześniej doszło do rekonsekracji antiocheńskiej katedry przed którą została ona gruntownie uporządkowana. Przy tych pracach uczestniczyli pielgrzymi z Prowansji. Piotr Bartłomiej miał zatem czas na ukrycie przedmiotu pod podłogą.


Fot. Arnoldius, Wikimedia

Potwierdzeniem tej teorii wydaje się postawa biskupa Ademara, który przez cały czas konsekwentnie uważał Piotra Bartłomieja za szarlatana, niestety 1 sierpnia 1098 umarł, najprawdopodobniej na tyfus. Piotr Bartłomiej rozgłosił, że śmierć biskupa była karą za brak wiary w jego posłannictwo i prawdziwość odkrytej relikwii. Taka postawa w obliczu śmierci zasłużonego i powszechnie szanowanego dostojnika przyczyniły się do tego, iż wielu zwolenników odwróciło się od proroka lecz powszechnie uważano, że na wszelki wypadek lepiej otaczać włócznię czcią, dlatego noszono ją przed maszerującą armią. Z powodu, iż problemy na jakie napotykały wojska krzyżowców- jak na przykład brak wody sprawiły, że zaczęto wątpić w prawdziwość relikwii, Piotr Bartłomiej 8 kwietnia 1099 roku z własnej woli poddał się tak zwanej próbie ognia- miał przejść po rozżarzonych węglach i przeżyć jeśli jego słowa są prawdą, a odkrycie jest prawdziwym przedmiotem pochodzącym z I wieku naszej ery. Udało mu się lecz z powodu otrzymanych obrażeń umarł po kilku dniach- 20 kwietnia.

Doprowadziło to do sporów wśród krzyżowców w kwestii autentyczności odkrytego przedmiotu. Zwolennicy Piotra Bartłomieja twierdzili, iż próba zakończyła się jego sukcesem, a obrażenia zostały mu zadane dopiero gdy rozentuzjazmowany tłum rzucił się na niego, by dotknąć fragmentu jego szaty, jednak znaczna większość uczestników wyprawy, poza Prowansalczykami zrezygnowała z czczenia świętej włóczni.

W późniejszym czasie włócznia zaginęła. Czasami jest utożsamiana z relikwią przechowywaną w armeńskiej katedrze w Eczmiadzynie po raz pierwszy opisaną przez Jean'a Baptiste’a Tavernier'a w roku 1655 roku.

Bibliografia:

  1. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych, Warszawa 1987
  2. Tavernier Jean Baptiste, Les Six Voyages De Jean-Baptiste Tavernier: Ecuyer, Baron D'aubonne, Qu’il a Fait En Turquie, En Perse Et Aux Indes, Pendant Quarante Ans, Nabu Press 2010.
 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (16)..   


 Przypisy:
[ 1 ] Włócznia, którą zgodnie z wiarą Chrześcijan przebito bok Chrystusa.
[ 2 ] Mowa tutaj będzie o egzemplarzu tej włóczni odkrytym podczas pierwszej wyprawy krzyżowej, inne okaz tej relikwii był wtedy przechowywany w Konstantynopolu.

« Doktryna, wierzenia, nauczanie   (Publikacja: 11-05-2014 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Marcin Śrama
Student komunikacji europejskiej w Instytucie Kultury Europejskiej UAM. Interesuje się historią starożytną, oraz historią literatury zwłaszcza XVIII- wiecznej oraz XX wiecznymi eksperymentami literackimi.

 Liczba tekstów na portalu: 12  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Ideologiczne podstawy legitymizacji władzy cesarskiej w Rzymie
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 9652 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365