Chodzi mi o to, czy człowiek myślący racjonalnie, może twierdzi że boga nie ma, nie mogąc tego udowodnić?
Czy da się udowodnić nieistnienie boga czy tak samo jak wierzący ateiści wierzą w to że go nie ma?

Temat bardzo banalny więc był pewnie przerabiany, prosiłbym może jakieś artykuły lub wątki podobne do tego

>Twierdzeń matematycznych również nie udowadnia się empirycznie, a skoro Bóg, przynajmniej tak jak jest definiowany w teizmie, miałby być bytem niematerialnym, więc jego istnienie byłoby podobnej natury, co istnienie liczb. Więc może dowód logiczny?

Proszę bardzo: logicznie rzecz biorąc wszechmoc jest pojęciem wewnętrznie sprzecznym, zatem obiekty wszechmocne logicznie rzecz biorąc nie mogą istnieć (niezależnie od tego, czy są materialne czy niematerialne), podobnie jak nie mogą istnieć np. kwadratowe koła.

>Czy to znaczy, że dopóki nie udowodniono empirycznie istnienia planety Neptun, Neptun nie istniał?

Czy uważasz zatem, że dopóki nie udowodnimy empirycznie nieistnienia niebieskoskórych mieszkańców księżyca Pandory, to mieszkańcy ci istnieją?

>I w jaki sposób zastosowałbyś rachunek prawdopodobieństwa do problemu istnienia Boga? Ile byłoby w tym matematyki, a ile "przeczucia"?

Zważywszy na fakt, że liczba wymyślonych przez ludzi bogów liczy się w tysiącach, matematyka i przeczucia mi mówią, że prawdopodobieństwo realnego istnienia któregoś z nich musi być mocno małe.

>Za co minus?
>
Za niewłaściwe potraktowanie rozmówcy.
'

>>Za co minus?
>>
>Za niewłaściwe potraktowanie rozmówcy.

Że co?

>A jak ciebie ktoś zapyta czy wierzysz w istnienie liczb, to co odpowiesz? Udało ci się kiedyś empirycznie jakąś liczbę udowodnić?

W przeciwieństwie do bogów liczby są przydatne. Jakoś nie widziałem zbudowanej przy pomocy boga rakiety. Była kiedyś jedna książka, ale ją przemilczę.

---

Jeśli ludzie myślą, że matematyka nie jest prosta, to tylko dlatego, że nie zdają sobie sprawy, jak skomplikowane jest życie.

>Gdyby zapytać ateistę, jak powstał świat, odpowiedziałby on coś w stylu: przez fluktuacje kwantowe/przez przypadek.
>Przypadek nie byłby taką nadrzeczywistością?
Byłby. Można się nawet do niego modlić.
Tylko po co?

>>A jak ciebie ktoś zapyta czy wierzysz w istnienie liczb, to co odpowiesz? Udało ci się kiedyś empirycznie jakąś liczbę udowodnić?
>W przeciwieństwie do bogów liczby są przydatne.

Kryterium uznania czegoś za istniejące jest subiektywna przydatność? Ładnie

---

bembergiem w berg

>>I w jaki sposób zastosowałbyś rachunek prawdopodobieństwa do problemu istnienia Boga? Ile byłoby w tym matematyki, a ile "przeczucia"?
>Zważywszy na fakt, że liczba wymyślonych przez ludzi bogów liczy się w tysiącach, matematyka i przeczucia mi mówią, że prawdopodobieństwo realnego istnienia któregoś z nich musi być mocno małe.

To spróbujmy inaczej:

A zważywszy na fakt, że liczba ludzi mających przeczucia istnienia jakiejś transcendencji (różnie nazywanej) idzie w miliardy, prawdopodobieństwo że ci wszyscy ludzie się mylą wzrasta czy maleje?

---

bembergiem w berg

>>Czy to znaczy, że dopóki nie udowodniono empirycznie istnienia planety Neptun, Neptun nie istniał?
>Czy uważasz zatem, że dopóki nie udowodnimy empirycznie nieistnienia niebieskoskórych mieszkańców księżyca Pandory, to mieszkańcy ci istnieją?

Do tego momentu nie jest uprawnione twierdzenie, że nie istnieją.

---

bembergiem w berg

>Przypadek nie byłby taką nadrzeczywistością?
Jeśli za rzeczywiste uznać to, co w miarę trwałe, to tak. Gdyby prawa fizyki zmieniały się szybciej niż częstość pomiarów, mających te prawa potwierdzać, to prawa fizyki nie byłyby żadną opoką - utraciłyby "rzeczywistość".

[Być może w innych rzeczywistościach (będących elementami "nadrzeczywistości") są inne zestawy relatywnie trwałych stałych fizycznych - w "naszym" przypadku to akurat nasze uznaje się za rzeczywiste.]

>Proszę bardzo: logicznie rzecz biorąc wszechmoc jest pojęciem wewnętrznie sprzecznym, zatem obiekty wszechmocne logicznie rzecz biorąc nie mogą istnieć (niezależnie od tego, czy są materialne czy niematerialne), podobnie jak nie mogą istnieć np. kwadratowe koła.

Jasne, ale wszystko zależy od definicji wszechmocy.

Jeśli wszystkim, cokolwiek istnieje, jest Wszechświat, więc Bóg jest wszechmocny w tym sensie, że już to "wszystko" stworzył.

No i jeżeli uznamy, że wszechmoc oznacza zdolność powołania do istnienia "wszystkiego, co może istnieć", to w takim ujęciu nie jest to wewnętrznie sprzeczne. I np. kwadratowe koło nie może istnieć, więc nie mieści się we "wszechmocy".

---

bembergiem w berg

Na racjonaliście ktoś zniechęca do myślenia? Słowo daję, to powinno być karane co najmniej ostrzeżeniem!

---

bembergiem w berg

Pytanie brzmi - którego boga....? - bo tylu już ich zniknęło. Jakoś dziwnie powykluczali swoje istnienie. Worek kości - Ty może podyskutuj z muzułmaninem na temat wyższości świąt bożego narodzenia nad jakimś cholernym ramadanem. Twoje wywody są tak samo prawdziwe jeśli pod słowo bóg - wsadzimy jakąkolwiek wróżkę zębuszkę czy panteon bogów Świata Dysku.....Worek kości - Ty mi wykaż, dlaczego to niby, Twój bóg ze swoim Jezusem jest prawdziwszy niż Allah ze swoim Mahometem

Do dzieła chłopie - to może dopiero być rozwijające intelektualnie.... - WYKAZUJ....

>A czy istnienie ziemi, wody, trawy, gór i chmur nie stanowi aż kilku różnych dowodów na istnienie (w przeszłości) olbrzyma Ymera?

To zależy od uzasadnienia. Argument kosmologiczny, który wychodzi z założenia, że cokolwiek istnieje musi posiadać wystarczającą rację swojego istnienia, a kończy się wnioskiem, że nieskończony Wszechświat musi mieć rację o nieskończonej mocy, opiera się na naszych intuicjach oraz regułach logiki. Opowieść o Yemerze jest pewną wyjaśniającą narracją/opowieścią, a nie rozumowaniem.

---

bembergiem w berg