Często spotykam się z argumentem, że świadomość człowieka wyewoluowała, bo była potrzebna do przetrwania gatunku - krótko mówiąc dzięki temu, że istnieje świadomość organizmy dążą do przetrwania i prokreacji.

To jest podstawowy błąd myślowy. Kiedy oddzielamy świadomość od ciała, mózgu i mówimy "ja myślę, a myślę, więc jestem" tworzymy nieuzasadniony dualizm - "ja" i "moje" ciało, "mój" mózg. Czyli wychodzi na to, że świadomość ma mózg, ma ciało i można nawet dojść do wniosku, że jest w nim uwięziona. Jest to podejście osób religijnych, mistyków itp i z takiego dualizmu wywodzi się koncepcja duszy (nieuzasadniona koncepcja wynikająca z błędnych założeń). Jest też odwrotne podejście - ciało ewoluuje i w procesie ewolucji powstała świadomość jako funkcja człowieka, funkcja mózgu. I tu jest kolejny błąd wynikający z dualizmu, bo tak naprawdę wszystkie te funkcje, przetrwanie organizmu i przekazanie genów, a nawet logiczne myślenie i samoobserwacja nie wymagają udziału świadomości.

Wyobraźmy sobie zwierzę, które jest sterowane instynktami - bodziec i reakcja. Zwierzę to nie myśli, nie wie, że jest zwierzęciem. Świat wokół niego po prostu się dzieje i ono to odczuwa (świadomość tego doświadcza). Po co tu świadomość skoro są automatyzmy? Dokładnie to samo jest z człowiekiem - mózg mógłby działać jak dobry komputer z funkcją samoobserwacji i autoterapii, ale nie wymaga do tego czynnika świadomości, która odczuwa świat. Wygląda na to, że świadomość jest pechowym skutkiem ubocznym właściwości mózgu. Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.

>>To, że świadomość nie jest głównym podmiotem, wokół którego wszystko się kręci to wiem
>Wiesz? Mógłbyś jakoś to uzasadnić?
>

Mogę się mylić, ale dla mnie to najrozsądniejsza teza.

Jestem sumą przyczyn, na które nie mam wpływu, więc ja (i każdy inny człowiek) nie jestem autonomicznym podmiotem, tylko sumą działań mojego mózgu i organizmu i z tego wynikają skutki, które nie zależą od czynnika świadomości. Inna sprawa, że może nam się wydawać, że świadomie podejmujemy różne decyzje, ale to jest iluzja - mózg podejmuje decyzje na podstawie posiadanych informacji i mechanizmów interpretacji ich i podejmowania na tej podstawie określonych działań. Wpływ na mnie ma społeczeństwo, a ja mam wpływ na społeczeństwo. Uważam, że na potrzeby tych rozważań należy oddzielić świadomość jako istnienie czującej jaźni, od świadomości, która jest treścią myślową i całym doświadczanym światem. W rzeczywistości nie istnieje taki podział, bo dualizm to kolejny twór mózgu. Uważam też, że co ma się stać to się stanie, bo skutki wynikają z przyczyn i nawet jeśli postanowię wykorzystać pewne mechanizmy na swój sposób, to jest to podyktowane jakimś czynnikiem, więc de facto moje decyzje z pkt widzenia absolutnego nie są moimi decyzjami, tylko skutkami przyczyn, które ode mnie nie zależą.

>A jak doszedłeś do wniosku, że jest to iluzja, miałeś okazję porównać z czymś co wydawało się ją nie być i byłeś pewien, iż to nie była kolejna iluzja, czy też na zasadzie iluzja nad iluzjami i wszystko iluzja?

Najwyższa niepoznawalna prawda ponad iluzjami, poza nią - wszystko iluzją.

>Zdarza się, gdy się jest narzędziem cudzej woli.

Przecież często sami mamy na coś ochotę i robimy to, nie zastanawiając się, dlaczego lub w jakim celu to robimy. Możemy to po fakcie próbować uzasadnić, ale to tylko takie iluzoryczne ogadywanie.

>Wydaje mi się, że to tylko w przypadku, gdy uzasadnienie nie zostało przyjęte, czy to z powodu nie bycia jednak najlepszym, czy też z braku zdolności zrozumienia owego uzasadnienia.

Umysł ma bardzo ograniczone możliwości kierowania wolą i działaniem. Najlepsze argumenty zawodzą, gdy popęd domaga się zaspokojenia.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

Nadal nie wyjaśniłeś moich wątpliwości. Prędkość światła ogranicza prawdę, albo ostateczną prawdą dla świata, w którym się znajdujemy jest to, że nie da się przekroczyć tej prędkości. Faktycznie prawda jest całościowo niepoznawalna, ale nie jest powiedziane, że jest nam potrzebne całościowe poznanie.

Jeśli chodzi o autorytety i doświadczenia innych ludzi to myślę, że najlepiej dzielić je przez 100

Źródłem smutku podczas takich przemyśleń jest wzięcie wycinka, którym są mechanizmy przyczynowe i nieobjęcie go wartościami. Jest to tylko stan przejściowy podczas takich przemyśleń, bo w życiu codziennym większą ważność nad mechanizmami ma to co z nich wynika - nie muszę wiedzieć jak działa komputer żeby pisać ten post.

>Najwyższa niepoznawalna prawda ponad iluzjami, poza nią - wszystko iluzją.

Czyli?

>Przecież często sami mamy na coś ochotę i robimy to, nie zastanawiając się, dlaczego lub w jakim celu to robimy. Możemy to po fakcie próbować uzasadnić, ale to tylko takie iluzoryczne ogadywanie.

Mi się nie zdarza - przed podjęciem decyzji przemyśliwuję ją, a kiedy zrobię coś automatycznie, to wyjaśnieniem jest to, że nie przemyślałem i dlatego postąpiłem nielogicznie

>Umysł ma bardzo ograniczone możliwości kierowania wolą i działaniem. Najlepsze argumenty zawodzą, gdy popęd domaga się zaspokojenia.

Gdyby tak było to nie dałoby się wyjść z nałogu, kontrolować swojej seksualności itd.

>Dobro i zło to iluzje i poza umysłem człowieka nie istnieją. Należy je porzucić jako zwodnicze, choć mogą być przydatne ludziom na wyższym poziomie świadomości do mamienia ludu (zazwyczaj głęboko pogrążonego w ignorancji) i kiełznania jego krnąbrności.

Dobro i zło to intersubiektywny sposób miary mechanizmów, zdarzeń, przedmiotów, uczuć. Przy podejmowaniu decyzji sprawdzam czy coś jest korzystne, czy nie. Korzystne to dobre, a niekorzystne to złe.

Jedyny problem jaki tu powstaje to ograniczenie poznania prawdy, albowiem żeby coś musiało być ocenione, najpierw musi być przez nas znane, dlatego człowiek ma bardzo ograniczone odróżnienie dobra i zła (w porównaniu z absolutnym konstruktem dobra i zła, który nigdy nie zostanie przez nas całościowo poznany, tak jak cała logika, cała materia, cała matematyka).

>Kategorie materializmu i związków przyczynowo-skutkowych istnieją tylko w ludzkim umyśle. Są więc iluzjami.

Ludzki umysł próbuje odzwierciedlić świat zewnętrzny - nie jest to więc iluzja, tylko ograniczone poznanie.

Poważne?

>>>To, że świadomość nie jest głównym podmiotem, wokół którego wszystko się kręci to wiem
>>Wiesz? Mógłbyś jakoś to uzasadnić?
>>
>Mogę się mylić, ale dla mnie to najrozsądniejsza teza.
Czyli dokładniej by było, że przypuszczasz miast wiesz.

>Jestem sumą przyczyn, na które nie mam wpływu, więc ja (i każdy inny człowiek) nie jestem autonomicznym podmiotem, tylko sumą działań mojego mózgu i organizmu i z tego wynikają skutki, które nie zależą od czynnika świadomości. Inna sprawa, że może nam się wydawać, że świadomie podejmujemy różne decyzje, ale to jest iluzja - mózg podejmuje decyzje na podstawie posiadanych informacji i mechanizmów interpretacji ich i podejmowania na tej podstawie określonych działań.

Czyż nie jest to również przykład dualizmu? Przecież mózg jest częścią twego organizmu, czyli ciebie samego.

> Wpływ na mnie ma społeczeństwo, a ja mam wpływ na społeczeństwo.
Jednak nie robisz wszystkiego, czego od ciebie żąda społeczeństwo, tylko wybierasz; i podobnie w drugą stronę.

> Uważam też, że co ma się stać to się stanie, bo skutki wynikają z przyczyn i nawet jeśli postanowię wykorzystać pewne mechanizmy na swój sposób, to jest to podyktowane jakimś czynnikiem, więc de facto moje decyzje z pkt widzenia absolutnego nie są moimi decyzjami, tylko skutkami przyczyn, które ode mnie nie zależą.

Uważasz, że istnieje absolutny punkt widzenia? Uważaj! Stąd jeden krok do Absolutu.

Jest wielka różnica między dokonaniem wyboru a zrezygnowaniem z niego, aktywnie zdobyte doświadczenie jest o wiele większe niż z olania. Z kolei zdobyte doświadczenie przekłada się na wzrost świadomości.

>Najwyższa niepoznawalna prawda ponad iluzjami, poza nią - wszystko iluzją.
Cokolwiek jest poznawalne?

>Przecież często sami mamy na coś ochotę i robimy to, nie zastanawiając się, dlaczego lub w jakim celu to robimy. Możemy to po fakcie próbować uzasadnić, ale to tylko takie iluzoryczne ogadywanie.

Często tak jest. Jednak ćwicząc można zmienić swoje postępowanie.

> Umysł ma bardzo ograniczone możliwości kierowania wolą i działaniem.
Nikt nie obiecał, że będzie łatwo.

> Najlepsze argumenty zawodzą, gdy popęd domaga się zaspokojenia.
Od czegoś trzeba było zacząć.

Świadomość nie mogła powstać w toku ewolucji bo ewolucja to EWOLUCJA materii. A świadomość jest niematerialna.

>świadomość jest niematerialna.

Czym jest "niemateria"?

>Umysł ma bardzo ograniczone możliwości kierowania wolą i działaniem. Najlepsze argumenty zawodzą, gdy popęd domaga się zaspokojenia.

Śmiem się nie zgodzić.

>Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma
>żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.

Świadomość, jest złudzeniem, taką iluzją jak dobrze określiłeś, 'non stop wytwarzaną'. Świadomość i wola, zwana 'wolną wolą' to właśnie takie dwie potężne iluzje wytwarzane 'non stop', jako efekt uboczny pracy maszyny biologicznej. Biologicznego komputera, mózgu.

>Czyli dokładniej by było, że przypuszczasz miast wiesz.

No tak, mój błąd, nieprecyzyjnie się wyraziłem.

>Czyż nie jest to również przykład dualizmu? Przecież mózg jest częścią twego organizmu, czyli ciebie samego.

I tak i nie. Był to eksperyment myślowy mający pokazać, że kiedy podejmuję decyzję, to nie jest to tak naprawdę moja decyzja. Więcej: coś takiego jak podejmowanie decyzji przez podmiot w rzeczywistości jest właśnie iluzją - dzieją się procesy, które odczuwam jako podjęcie decyzji.

Jeszcze jedna ważna kwestia: czy świadomość uczestniczy w podejmowaniu decyzji? Śmiem twierdzić, że jest to niemożliwe - decyzje podejmuje nasz nieuświadomiony aspekt. Świadomość nie ma takich właściwości żeby podejmować decyzje, a przynajmniej nic mi nie wiadomo żeby je miała.

>Jednak nie robisz wszystkiego, czego od ciebie żąda społeczeństwo, tylko wybierasz; i podobnie w drugą stronę.

Bo tak mnie nauczono, tak działa mój mózg, krótko mówiąc: tak jestem uwarunkowany.

>Uważasz, że istnieje absolutny punkt widzenia? Uważaj! Stąd jeden krok do Absolutu.

Istnieje w teorii jako eksperyment myślowy. Nie ma podmiotu, który mógłby znać taki pkt widzenia, a z tego co wiemy jest to nawet niemożliwe (bo nawet jeśli "ktoś" wiedziałby wszystko, to skąd mógłby wiedzieć, że nie ma już niczego czego nie wie?). Człowiek poznaje jedynie ułamek absolutnej prawdy, a zazwyczaj nawet nie ma pewności co do tego czy coś jest prawdą, czy nie jest.

>Jest wielka różnica między dokonaniem wyboru a zrezygnowaniem z niego, aktywnie zdobyte doświadczenie jest o wiele większe niż z olania. Z kolei zdobyte doświadczenie przekłada się na wzrost świadomości.

Nie pisałem o olewaniu niczego. Co ma się stać, to się stanie i to tyczy się też decyzji o nieolewaniu i zdobywaniu doświadczenia.

>>świadomość jest niematerialna.
>Czym jest "niemateria"?
>

Nie tylko świadomość jest niematerialna - uczucia, emocje, matematyka, logika - jest wiele niematerialnych prawd. Materializm to też metafizyka.