Często spotykam się z argumentem, że świadomość człowieka wyewoluowała, bo była potrzebna do przetrwania gatunku - krótko mówiąc dzięki temu, że istnieje świadomość organizmy dążą do przetrwania i prokreacji.

To jest podstawowy błąd myślowy. Kiedy oddzielamy świadomość od ciała, mózgu i mówimy "ja myślę, a myślę, więc jestem" tworzymy nieuzasadniony dualizm - "ja" i "moje" ciało, "mój" mózg. Czyli wychodzi na to, że świadomość ma mózg, ma ciało i można nawet dojść do wniosku, że jest w nim uwięziona. Jest to podejście osób religijnych, mistyków itp i z takiego dualizmu wywodzi się koncepcja duszy (nieuzasadniona koncepcja wynikająca z błędnych założeń). Jest też odwrotne podejście - ciało ewoluuje i w procesie ewolucji powstała świadomość jako funkcja człowieka, funkcja mózgu. I tu jest kolejny błąd wynikający z dualizmu, bo tak naprawdę wszystkie te funkcje, przetrwanie organizmu i przekazanie genów, a nawet logiczne myślenie i samoobserwacja nie wymagają udziału świadomości.

Wyobraźmy sobie zwierzę, które jest sterowane instynktami - bodziec i reakcja. Zwierzę to nie myśli, nie wie, że jest zwierzęciem. Świat wokół niego po prostu się dzieje i ono to odczuwa (świadomość tego doświadcza). Po co tu świadomość skoro są automatyzmy? Dokładnie to samo jest z człowiekiem - mózg mógłby działać jak dobry komputer z funkcją samoobserwacji i autoterapii, ale nie wymaga do tego czynnika świadomości, która odczuwa świat. Wygląda na to, że świadomość jest pechowym skutkiem ubocznym właściwości mózgu. Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.

>Wygląda na to, że świadomość jest pechowym skutkiem
>ubocznym właściwości mózgu. Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma
>żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.
Masz jakiś problem z tym?

>>Wygląda na to, że świadomość jest pechowym skutkiem
>>ubocznym właściwości mózgu. Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma
>>żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.
>Masz jakiś problem z tym?
>

Problem istnieje o tyle, że ewolucja nie wyjaśnia fenomenu świadomości. Nie jest tak jak np z dłońmi lub penisem, których istnienie jest uzasadnione przez naturę.

> Wygląda na to, że świadomość jest pechowym skutkiem
>ubocznym właściwości mózgu. Ludzka świadomość non stop jest wytwarzana przez mózg, ale nie ma
>żadnego biologicznego celu żeby taka świadomość istniała.
Ja osobiście jestem zadowolony z tego pechowego skutku ewolucji. Oczywiście świadomość można traktować jako uboczny skutek ewolucji, ot przypadkowy przerost mózgu który okazał się jednak przydatny z punktu widzenia szans przetrwania i reprodukcji. A z drugiej strony przetrwały organizmy pierwotne jako że prostota też miała swoje zalety w pewnych niszach biologicznych (jak np w głębiach oceanicznych). Z punktu widzenia teorii złożoności świadomość jest jej wyższym, emerdżentnym poziomem uzyskującym formę autonomii. www.peterrussell.com/SCG/EoC.php

Pechowego, ponieważ jeśli weźmiemy pod uwagę całą historię życia na tej planecie, to dojdziemy do smutnych wniosków, że przeważało cierpienie (i chyba nadal przeważa). Cały świat zwierząt to cierpienie i walka, świat ludzi stosunkowo niedawno ewoluował do formy możliwego komfortu, ale i tak powstają nowe zagrożenia, nowe choroby, zagrażające pokojowi ideologie (islam), wielkie korporacje dbające o swój własny interes kosztem ludzi itd. Chcąc czy nie, jesteśmy "więźniami" mechanizmów przyczynowo-skutkowych i materii. Człowiek szczęśliwy zrozumie to, ale się nie przejmie, ale nie każdy ma taką możliwość.

Istnieją poważne koncepcje filozoficzne, wedle których indywidualna ludzka świadomość to czyste złudzenie. Podobnie - teza, że ta indywidualna świadomość stanowi rzeczywisty podmiot działania, również na gruncie niektórych koncepcji filozoficznych jest traktowana jako mrzonka. Zrozumienie tych koncepcji wymaga jednak pewnych ćwiczeń duchowych. Bez tych ćwiczeń fałszywe ego jest zbyt silne, by pozwolić na własną dekonstrukcję nawet na drodze najbardziej abstrakcyjnych spekulacji umysłowych.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>Istnieją poważne koncepcje filozoficzne, wedle których indywidualna ludzka świadomość to czyste złudzenie.

Czy aby na pewno wypada określać je jako poważne?

>>Istnieją poważne koncepcje filozoficzne, wedle których indywidualna ludzka świadomość to czyste złudzenie.
>Czy aby na pewno wypada określać je jako poważne?

Podejrzewam, że nazwanie świadomości złudzeniem wynika z jakiegoś niezrozumienia, tak jak np niektórzy rozumieją Nietzschego imputując mu, że nie wyznawał żadnych wartości i łącząc nadczłowieka z hitlerowskim podziałem na nadludzi i podludzi.

To, że świadomość nie jest głównym podmiotem, wokół którego wszystko się kręci to wiem, ale jest to niepraktyczny poziom prawdy. Dla mnie nie jest to do niczego potrzebne, wręcz myślenie o tym jest depresyjne, więc jedynie warto wiedzieć o czymś takim.

Czym są ćwiczenia "duchowe"?

>Podejrzewam, że nazwanie świadomości złudzeniem wynika z jakiegoś niezrozumienia, tak jak np niektórzy rozumieją Nietzschego imputując mu, że nie wyznawał żadnych wartości i łącząc nadczłowieka z hitlerowskim podziałem na nadludzi i podludzi.

To nie ma nic do rzeczy. Świadomość jest złudzeniem esencjalnym, w które są przyobleczone liczne formy życia. Wszystko jest zanurzone w tej iluzji. Nie ma więc sensu pytanie "czym jest podmiot, który doznaje iluzji?", ponieważ sens tego pytania również jest czysto iluzoryczny. Człowiek jest istotą, która wręcz potrzebuje iluzji do życia, gdy odrzuca wszelką iluzję - umiera.

>To, że świadomość nie jest głównym podmiotem, wokół którego wszystko się kręci to wiem, ale jest to niepraktyczny poziom prawdy. Dla mnie nie jest to do niczego potrzebne, wręcz myślenie o tym jest depresyjne, więc jedynie warto wiedzieć o czymś takim.

To jest jak najbardziej praktyczny poziom prawdy! Uwierz mi, superkomputery pracujące dla rządów i korporacji na całym świecie nie mają bardziej praktycznych danych.
Myślenie o tym nie jest depresyjne, ale wymaga specjalnych kompetencji duchowych, by fałszywe ego nie porwało tego, kto o tym intensywnie rozmyśla, w otchłań rozpaczy, ale przeciwnie - wyzwoliło w nim potencjał samorealizacji.

>Czym są ćwiczenia "duchowe"?

Są to różne ćwiczenia, mające na celu rozwój najwyższej jaźni. Pozwalają one spojrzeć na proces ewolucyjny z perspektywy, która jest znacznie mniej egocentryczna, a nawet - mniej antropocentryczna. To nie jest żadna szarlataneria. Takim ćwiczeniem może być choćby głębokie kontemplowanie idei "maszyny genowej" Dawkinsa.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>To nie ma nic do rzeczy. Świadomość jest złudzeniem esencjalnym, w które są przyobleczone liczne formy życia. Wszystko jest zanurzone w tej iluzji. Nie ma więc sensu pytanie "czym jest podmiot, który doznaje iluzji?", ponieważ sens tego pytania również jest czysto iluzoryczny. Człowiek jest istotą, która wręcz potrzebuje iluzji do życia, gdy odrzuca wszelką iluzję - umiera.

Nie rozumiem. Akurat żeby mogła istnieć iluzja, to musi istnieć jakiś stan bez iluzji, który jest prawdą. Jeśli istnieje iluzja, to musi istnieć podmiot doznający iluzji. Jest to dla mnie niejasne. Czy mógłbyś to doprecyzować, albo podać nazwę tego nurtu filozoficznego? Chętnie przeczytałbym o tym więcej.

>To jest jak najbardziej praktyczny poziom prawdy! Uwierz mi, superkomputery pracujące dla rządów i korporacji na całym świecie nie mają bardziej praktycznych danych.

Do czego przydaje się to w praktyce?

>Myślenie o tym nie jest depresyjne, ale wymaga specjalnych kompetencji duchowych, by fałszywe ego nie porwało tego, kto o tym intensywnie rozmyśla, w otchłań rozpaczy, ale przeciwnie - wyzwoliło w nim potencjał samorealizacji.

Tzn? Zabrzmiało jak wpis Ducha Prawdy

>Są to różne ćwiczenia, mające na celu rozwój najwyższej jaźni. Pozwalają one spojrzeć na proces ewolucyjny z perspektywy, która jest znacznie mniej egocentryczna, a nawet - mniej antropocentryczna. To nie jest żadna szarlataneria. Takim ćwiczeniem może być choćby głębokie kontemplowanie idei "maszyny genowej" Dawkinsa.

A co to jest najwyższa jaźń?
Na czym polega głębokie kontemplowanie tej pustej idei? Warto poznawać mechanizmy i fakty od strony, która nie dotyczy ego, ale tylko po to żeby móc to do czegoś wykorzystać. Uświadomienie sobie, że jesteśmy maszynami to nie jest dla mnie nic praktycznego, podobnie jak uświadomienie sobie, że miłość to działanie neuroprzekaźników, a kiedy czuję smak jedzenia w ustach, to tak naprawdę doświadczam iluzji. Warto to wiedzieć żeby uniknąć błędów poznawczych, ale raczej myślenie od tej strony na dłuższą metę faktycznie jest depresyjne.

>Pechowego, ponieważ jeśli weźmiemy pod uwagę całą historię życia na tej planecie, to dojdziemy do smutnych wniosków, że przeważało cierpienie (i chyba nadal przeważa).

Dobro i zło to iluzje i poza umysłem człowieka nie istnieją. Należy je porzucić jako zwodnicze, choć mogą być przydatne ludziom na wyższym poziomie świadomości do mamienia ludu (zazwyczaj głęboko pogrążonego w ignorancji) i kiełznania jego krnąbrności.

>Cały świat zwierząt to cierpienie i walka, świat ludzi stosunkowo niedawno ewoluował do formy możliwego komfortu, ale i tak powstają nowe zagrożenia, nowe choroby, zagrażające pokojowi ideologie (islam), wielkie korporacje dbające o swój własny interes kosztem ludzi itd.

Jedynym celem ciał wszelkich żywych stworzeń jest ich unicestwienie.
www.racjonalista.pl/index.php/s,38/t,39322

>Chcąc czy nie, jesteśmy "więźniami" mechanizmów przyczynowo-skutkowych i materii. Człowiek szczęśliwy zrozumie to, ale się nie przejmie, ale nie każdy ma taką możliwość.

Kategorie materializmu i związków przyczynowo-skutkowych istnieją tylko w ludzkim umyśle. Są więc iluzjami.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>To, że świadomość nie jest głównym podmiotem, wokół którego wszystko się kręci to wiem
Wiesz? Mógłbyś jakoś to uzasadnić?

>Nie rozumiem. Akurat żeby mogła istnieć iluzja, to musi istnieć jakiś stan bez iluzji, który jest prawdą. Jeśli istnieje iluzja, to musi istnieć podmiot doznający iluzji. Jest to dla mnie niejasne. Czy mógłbyś to doprecyzować, albo podać nazwę tego nurtu filozoficznego? Chętnie przeczytałbym o tym więcej.

Prawda istnieje, ale nigdy nie można jej poznać. To nie jest żadne bałamuctwo. Fizyka zna podobne pojęcia - na przykład horyzont kosmologiczny. W kosmologii prawdę przysłania nam prędkość światła, której żadnym sposobem nie można jak dotąd przekroczyć.

>Do czego przydaje się to w praktyce?

Na przykład do modelowania pewnych procesów społecznych.

>Tzn? Zabrzmiało jak wpis Ducha Prawdy

Na początek zastanów się, dlaczego sam pomyślałeś, że rozmyślanie o pewnych sprawach z pewnej perspektywy może być depresyjne? Bo to Twoje własne słowa. Jakie jest źródło tego smutku w Tobie?

>A co to jest najwyższa jaźń?

To jest stan, na którym ani ja, a ni Ty jeszcze się nie znajdujemy. Zdaniem wielu autorytetów warto jednak do niego dążyć.

>Na czym polega głębokie kontemplowanie tej pustej idei? Warto poznawać mechanizmy i fakty od strony, która nie dotyczy ego, ale tylko po to żeby móc to do czegoś wykorzystać. Uświadomienie sobie, że jesteśmy maszynami to nie jest dla mnie nic praktycznego, podobnie jak uświadomienie sobie, że miłość to działanie neuroprzekaźników, a kiedy czuję smak jedzenia w ustach, to tak naprawdę doświadczam iluzji. Warto to wiedzieć żeby uniknąć błędów poznawczych, ale raczej myślenie od tej strony na dłuższą metę faktycznie jest depresyjne.

Dla wielu było jednak źródłem wręcz ekstatycznych doznań i niewyczerpanym źródłem energii życiowej.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>Wiesz? Mógłbyś jakoś to uzasadnić?

Uzasadnianie jest czynnością typową dla umysłu, a więc czysto iluzoryczną. Wola i działanie nie wymagają uzasadnienia, a najlepsze uzasadnienia często nie mają żadnej mocy, by pobudzić wolę i działanie.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>Problem istnieje o tyle, że ewolucja nie wyjaśnia fenomenu świadomości. Nie jest tak jak np z dłońmi lub penisem, których istnienie jest uzasadnione przez naturę.

Istnieją zabawne, ale całkiem poważne naukowe koncepcje, wedle których ludzki mózg osiągnął tak duże rozmiary, ponieważ był potrzebny łowcom, wydatkującym duże ilości energii w pogoni za zwierzyną na sawannach, jako wielka chłodnica. Jak już się ta kalafiorowata chłodnica w głowie rozrosła, to przypadkowo zdarzały się tam różne interesujące rzeczy. Przypadek do przypadku, i jesteśmy, gdzie jesteśmy.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>Uzasadnianie jest czynnością typową dla umysłu, a więc czysto iluzoryczną.
A jak doszedłeś do wniosku, że jest to iluzja, miałeś okazję porównać z czymś co wydawało się ją nie być i byłeś pewien, iż to nie była kolejna iluzja, czy też na zasadzie iluzja nad iluzjami i wszystko iluzja?

> Wola i działanie nie wymagają uzasadnienia
Zdarza się, gdy się jest narzędziem cudzej woli.

> a najlepsze uzasadnienia często nie mają żadnej mocy, by pobudzić wolę i działanie.
Wydaje mi się, że to tylko w przypadku, gdy uzasadnienie nie zostało przyjęte, czy to z powodu nie bycia jednak najlepszym, czy też z braku zdolności zrozumienia owego uzasadnienia.