Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
166.341.551 wizyt
Ponad 1064 autorów napisało dla nas 7332 tekstów. Zajęłyby one 28943 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Kiedy będzie dostępna szczepionka na SARS-CoV-2 ?
Za miesiąc
Za pół roku
Za rok
Nie będzie możliwa
  

Oddano 521 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
"Słyszę czasami, że Polska ma do zaoferowania Zachodowi jakieś wartości moralne. Osobiście, jako mieszkaniec Zachodu, nie skorzystam. Jako przybysz z owej Polski czuję się trochę zażenowany. Na Zachodzie jest nie tylko więcej żywności i więcej dobrych towarów technicznych, więcej jest również miłości bliźniego."
 Prawo » Prawo wyznaniowe » Polskie konkordaty » Konkordat z 1925

Konkordat z 1925 roku przestał obowiązywać [2]
Autor tekstu: Stanisław Piotrowski

W związku z powyższym przepisem okólnik Prezesa Rady Ministrów z dnia 26.8.1925 roku wydany celem wykonania art. XXV konkordatu co do ustaw, rozporządzeń i dekretów sprzecznych z jego postanowieniami, podał wykaz tych przepisów prawnych, które przestały obowiązywać, jako sprzeczne z postanowieniami konkordatu (Monitor Polski Nr 204 z 4.9.1925 r.). W latach późniejszych dwukrotnie jeszcze ogłaszano wykaz przepisów, które przestały obowiązywać w myśl art. XXV konkordatu rozp. Prezesa Rady Ministrów i zainteresowanych ministrów z 26.5.1931 r. (Dz. U. R.P. Nr 51, poz. 424) i z 25.3.1933 r. (Dz. U. R.P. Nr 24, poz. 197).

Powyższe wykazy nie wymieniają ustawy pruskiej z 20.6.1875 roku o zarządzie majątkiem kościelnym, według której zarządzała nim katolicka gmina kościelna, jednakże Sąd Najwyższy stwierdził w orzeczeniu z 20.11.1931 roku (O.S.P. 249/32), że przepisy tej ustawy w przedmiocie ustroju gmin kościelnych jako podmiotu prawnego majątku kościelnego i jednostek administracyjnych utraciły moc obowiązującą, a osoby prawne, w szczególności gminy kościelne, które istniały na podstawie uchylonych przepisów, przestały istnieć i zostały zastąpione przez osoby prawne uznane w ich zakresie przez prawo kanoniczne. W tym miejscu należy nadmienić, że Sąd Najwyższy stwierdził również, w orzeczeniu z 24.1.1936 r., że katolickie gminy parafialne, istniejące w b. zaborze austriackim nie są osobami prawnymi, gdyż nie uznaje ich za takie prawo kanoniczne (Z.O.S. 328/36).

Zasadniczą zmianę w kwestii obowiązywania przepisów o świadczeniach na rzecz kościoła wprowadziła ustawa z 17.3.1932 roku, o składkach na rzecz Kościoła Katolickiego (Dz. U. R.P. Nr 35, poz. 358), uchylając wszystkie dotychczasowe przepisy, dotyczące pobierania podatków względnie składek kościelnych z wyjątkiem przepisów, określających wymiar udziału patrona. W ustępie drugim tego artykułu ustawa poleciła w ciągu roku od jej wejścia w życie zakończyć sprawy wszczęte na podstawie dawnych przepisów a zatem przeprowadziła dokładnie uchylenie dotychczasowych przepisów w praktyce.
Uchylenie dotychczasowych przepisów dzielnicowych przez wymienioną ustawę stwierdził też wyraźnie Najwyższy Trybunał Administracyjny w wyroku z 10.12.1934 (O.S.P. 748/35).

Ze względu na zachowanie w mocy przez ustawę z 17 marca 1932 roku dotychczasowych przepisów w sprawie wymiaru udziału patrona, nie utraciła zupełnie mocy obowiązującej w b. zaborze austriackim ustawa krajowa z 15.8.1866 roku o stawianiu kościołów i budynków w parafiach, czyli ustawa o tzw. konkurencji kościelnej, co stwierdził pośrednio Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 3.10.1934 r. (Zb. O.S.N. 107/35, O.S.P. 88/35).

Ponadto Najwyższy Trybunał Administracyjny uznał, iż obowiązuje również w pewnej mierze w b. zaborze pruskim ustawa z 20.6.1875 (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 20.11.1931 r. O.S.P. 249/32). Stanowisko powyższe podzielają też Kumaniecki, J. St. Langrod i Wachholz w swoim zarysie Prawa Administracyjnego (Kraków-Warszawa, 1939 str. 333/4).

Zachowanie mocy obowiązującej przez pewne ustawy, dzielnicowe w dziedzinie administracji wyznania rzymsko-katolickiego nie ma jednak znaczenia, wobec tego, iż ustał obowiązek udzielania pomocy państwowej dla wykonania jakichkolwiek postanowień i dekretów kościelnych, przewidziany w art. IV konkordatu.

[Źródło: „Państwo i Prawo", nr 12/1947, s. 3-8.]


1 2 

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
Konkordat polski z 1925 r.
Ratyfikacja Konkordatu - III i IV 1925

 Dodaj komentarz do strony..   


« Konkordat z 1925   (Publikacja: 08-11-2003 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 2898 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365