Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
144.803.323 wizyty
Ponad 1060 autorów napisało dla nas 7269 tekstów. Zajęłyby one 28656 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Korea Północna zaatakuje
w 2018 r.
w ciągu kilku lat
nie zaatakuje
  

Oddano 2408 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Michel Onfray - Zmierzch bożyszcza
John Brockman (red.) - Nowy Renesans

Znajdź książkę..
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
"Wszystkie religie są prawdziwe, ponieważ w każdej religii kryje się Prawda, ta sama, którą Natura wyryła w sercu każdego człowieka. Ale w każdej religii teologowie przesłaniają tę Prawdę swoimi dodatkami - dogmatami i obrzędami - które są źródłem niekończących się sporów, kontrowersji i wojen religijnych."
 Światopogląd » Sceptycyzm, agnostycyzm » Credo sceptyka

c. Upadek człowieka [1]
Autor tekstu:

W świetle powyższego, jak mogło dojść do upadku pierwszych ludzi ? Czy tylko te trzy cechy /wszechwiedza, wszechobecność i wszechmoc/ nie wystarczyłyby Bogu, aby nie dopuścić do niego ?

Następne pytanie /a zarazem i moja wątpliwość/;

Otóż Kościół naucza, iż Bóg stworzył ludzi doskonałych, a oni już potem sami upadli /czy naprawdę sami ? Czy aby ktoś im nie pomógł? Gdzie w tym czasie był wszechobecny i wszechwiedzący Bóg ?/. Otóż człowiek doskonały to przede wszystkim wolny. To znaczy taki, który sam stanowi o swym losie, dokonując wolnych wyborów. Bóg na samym początku ograniczył tę jego wolność, zakazując mu przyswojenia wiedzy na temat dobra i zła. W miejsce wolności wyboru i samostanowienia, nakazał człowiekowi bezwarunkowe posłuszeństwo względem siebie. Więc według Boga. człowiek doskonały nie musi /a nawet nie powinien/ być doskonale wolny, a jedynie doskonale posłuszny.

I takiego zapewne Bóg stworzył człowieka. W przeciwnym wypadku nie obraziłoby Go tak bardzo jego nieposłuszeństwo.

Jak wobec tego doskonale posłuszny człowiek mógł przeciwstawić się swemu Stwórcy ? /Stwórcy o cechach jw./ Jak mógł nie posłuchać go i nie wykonać jego nakazu ? Czy to jest w ogóle możliwe ?! Jeśli wziąć pod uwagę, że była to już druga wpadka Stwórcy względem swego stworzenia /pierwszy był Archanioł Satanael, który także się Bogu przeciwstawił i w konsekwencji stał się Aniołem upadłym — Szatanem/, to należy mieć uzasadnione wątpliwości, czy rzeczywiście te boże kreatury były takie doskonałe, za jakie je Bóg uważał. Ale to tylko taka luźna dygresja.

Doskonała sprawiedliwość boża jest następną cechą, dzięki której upadek pierwszych ludzi — tak jak to opisano w Biblii — nie miałby szans zaistnienia /a przynajmniej jego skutki/. Przecież ludzie zostali skuszeni przez inne boże stworzenie — węża. I to w jaki perfidny sposób. Cytuję słowa węża:
-"Na pewno nie umrzecie, ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy, i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło". Proszę mi powiedzieć, który człowiek nie chciałby być bliższy swemu niedoścignionemu wzorcowi — Bogu ? Czyż nie z tego powodu istnieje kult świętych ? Czy to źle, że pierwsi ludzie chcieli być bardziej podobni do swego stwórcy, i tak jak On, umieć rozróżniać miedzy dobrem a złem? Co jest złego w tym pragnieniu ?!

Przecież wszystkie religie tego uczą /moralność to domena religii przecież, a jest ona niczym innym jak nauką o tym jak rozróżniać dobro od zła, po to by się go ustrzec/, i co, czy to oznacza, iż robią to Bogu na złość, albo wbrew Jego woli ?! Jak to jest, że z powodu pragnienia umiejętności odróżniania dobra od zła człowiek staje się upadły, grzeszny i niemiły Bogu, a potem z powodu przyswojenia sobie tychże samych umiejętności, człowiek dostępuje nadzwyczajnych łask bożych, zbawienia i miłości ? Czy może mi to ktoś wytłumaczyć w przystępny sposób ?

Poza tym, jeśli przyjąć za prawdę, iż Bóg stworzył ludzi doskonałych, którzy nie umieli rozróżniać dobra od zła, to można wywnioskować, że religie i kościoły tylko psują ludzi, a nie ich uszlachetniają. Dziwne, prawda ? Więc wygląda to tak: człowiek uczynił zło, ponieważ sam nie potrafił go odróżnić od dobra. Musiał zawierzyć zewnętrznemu autorytetowi. A zewnętrzny autorytet bez wewnętrznego przekonania, zawodzi, jak widać. Dowiedział się o tym wtedy /otworzyły mu się oczy/, kiedy było już za późno; po prostu był nieświadom tego co czyni. A mimo braku tej świadomości /albo jej ograniczenia/, Bóg żąda od niego pełnej odpowiedzialności za popełnione czyny.

Żąda tego także od jego potomstwa jak i od następnych pokoleń. Jednym słowem; wszyscy są winni po wieki wieków. To się nazywa zbiorową odpowiedzialnością, jeśli się nie mylę ? Czy tak właśnie miała by wyglądać doskonała boża sprawiedliwość ?! /To ja już wolę być sądzony przez ludzi, bo tu przynajmniej bierze się pod uwagę ograniczenie poczytalności, podczas popełnianego czynu, oraz nie stosuje się zasady zbiorowej odpowiedzialności/.

Pominąłem tu jeszcze jeden drobny szczegół; otóż powiedzieć człowiekowi, który nie wie czym jest śmierć /nigdy tego nie doświadczył, ani nikt z jego bliskich/, że niechybnie umrze jeśli złamie zakaz /daj Boże każdemu taką „niechybną" śmierć : po 930 latach życia!/. To będzie tak samo: gdybym powiedział koledze, że gdy się spotkamy zrobię mu buruburu ! Czy to go przerazi ? Czy może ucieszy ? Tak samo dla Adama „śmierć" musiała być pusto brzmiącym wyrazem; mógł on go intrygować, ale na pewno nie przestraszyć.

Jeśli ten mój dotychczasowy wywód jest mało przekonywający, to przecież Bóg ma jeszcze jedną cechę, dzięki której powinien zaraz na początku zostać rozwiązany ten teologiczny „gordyjski węzeł". Mam na myśli nieskończone boże miłosierdzie /wg teorii apokatastazy Bóg nawet szatanowi przebaczy, a był on chyba bardziej świadom tego co robi, prawda ?/.

Czemuż to wszechmocny, wszechobecny, wszechwiedzący, doskonale sprawiedliwy i nieskończenie miłosierny Bóg, nie ulitował się nad człowiekiem /skoro tak go ukochał/ i nie przebaczył mu tej — wmówionej moim zdaniem — winy, na samym początku, tylko ukarał go tak okrutnie, bezlitośnie i głupio /głupio względem swoich możliwości: ten kto może zapobiec złu — nie musi karać/. Dlaczego nie cofnął czasu ! Nie zaczął od nowa, albo nie stworzył drugiej pary ludzi, równie doskonałych /albo i bardziej/, skoro ta pierwsza zawiodła Jego oczekiwania ? Dlaczego Bóg uparł się na monofiletyzm, tak jakby — polifiletyzm był czymś gorszym z natury ?

Wiem, że te wszystkie pytania są bez sensu, biorąc pod uwagę boże możliwości /nie popełnia błędu ten, kto wie wszystko o swym dziele, nieskończenie wcześniej niż ono zaistnieje, mając na dodatek nieograniczone możliwości działania/, ale chciałem pokazać ile różnych możliwości miał Bóg /miał ich o wiele więcej, ale to nie jest istotne/, gdyby naprawdę nie chciał dopuścić do upadku pierwszych ludzi. Dlatego właściwym pytaniem będzie:
-„Kto tu jest bardziej winien: człowiek czy Bóg ?! I czyj tu jest właściwie opisany upadek — stworzeń bożych, czy może jednak samego Boga ?”.

Rozum mi podpowiada /przez cały czas pamiętam, aby nie zakreślać mu sztucznych granic/, że nawet i to pytanie: -"Kto tu jest bardziej winien ?", jest także pozbawione sensu, ponieważ widzę wyraźnie /uwzględniając wymienione cechy Boga/, że wina — jeśli już mówimy o winie — jest tylko po jednej stronie: po stronie Boga. Jeśli logika mnie zawodzi i mylę się w swoim rozumowaniu, albo czegoś nie uwzględniam, proszę mi to udowodnić stosownymi argumentami, a będę wdzięczny /byle nie takimi jak to miało miejsce w przypadku Newtona; kiedy ktoś raz wobec niego ośmielił się zażartować z religii, ten uciszył go, mówiąc: -"Milcz pan! Ja te rzeczy głębiej zbadałem !"/.

Jak więc można zrozumieć upadek pierwszych ludzi, zwany grzechem pierworodnym, nie szukając wyjaśnień poza religijnymi przyczynami, a jednocześnie nie popadając w konflikt z własnym rozumem /jak najbardziej naturalnym/. Oczywiście wyjaśnienie narzuca się samo i jest ono tak oczywiste, jak wynik równania 2 x 2: to sam Bóg tak to sobie wszystko zaplanował i wykonał swą wolę, a ludzie /no i wąż/ byli tylko bezwolnymi marionetkami w jego planach.

No i sami widzicie dokąd mnie te wnioski prowadzą ! Może po prostu myślę niewłaściwie ? Albo za mało niezależnie ? Albo idzie to moje myślenie w złym kierunku ? Za mało mężnie, czy może nazbyt mężnie ? Nie jest to jednak moja wina, że niektóre pytania nasuwają, mi się same, jak np. to:
-"Czy to możliwe, aby nasz Bóg zachował się jak ten chirurg ze znanej sztuki /"Diabeł kulawy"/, który aby mieć pacjentów, wpierw ludzi rani i okalecza, by potem ich leczyć, obłudnie się nad nimi litując ?!". Niemożliwe ?… możliwe !... możliwe ! Czyż nie napisano w Ewangeliach: -"U Ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe. Dla Boga nie ma nic niemożliwego.". Przecież Bóg współdziała w każdej czynności stworzeń, jak to uczenie orzekł Sobór Wat. I. Stwierdził on coś jeszcze: -„Bóg współdziała w akcie fizycznym grzechu”. Dlaczego to czyni, miast nie dopuścić do jego zaistnienia ? To także sobór wyjaśnił:
-"Zło moralne w ostatecznym wyniku służy również celowi wyższemu: chwa1e bożej, która się uzewnętrznia przede wszystkim w jego miłosierdziu przez przebaczenie, wtórnie zaś w sprawiedliwości przez karę /.../ bez dopuszczenia zła moralnego — czyli grzechu — na świecie, nie ujawniłby się ten przymiot boży, któremu na imię miłosierdzie".

Czy w kontekście powyższego, mogę mieć jeszcze jakieś wątpliwości odnośnie naszego Boga ? Proszę: współdziała on w popełnieniu grzechu przez człowieka, pomaga mu upaść i stać się grzesznym, a tylko po to, aby potem móc okazywać mu swą — niewątpliwie piękną cechę — miłosierdzie ! I przebaczać mu, przebaczać bez końca ! No i karać /także bez końca/ aby się stało zadość wtórnej sprawiedliwości /cokolwiek ma to znaczyć/. Aż chciałoby się spytać:
-"Czymże to sobie ludzie zasłużyli, na tak, wspaniałego Boga ?!". Chociaż moim zdaniem to się akurat wyklucza, bo jeśli Bóg jest nieskończenie miłosierny, to winien przebaczyć ludziom wszystko, i to bezwarunkowo /Chyba w ten sposób należy rozumieć konsekwencje tej cechy Boga, prawda ?/. Co więc zostaje do sądzenia i na dodatek do karania ?

Choć niektórzy uważają, że jest akurat odwrotnie: Bóg wpierw ludzi sądzi i karze, a następnie powodowany miłosierdziem ­- przebacza im winę — i daruje karę. Co też jest pozbawione sensu, bo według mnie to właśnie Bóg — nasz Stwórca — ma akurat najmniejsze prawo, by nas sądzić i karać. Dlaczego tak uważam ? Ponieważ tak się składa, iż Bóg ma nieskończone możliwości pod każdym względem /nie będę tu przytaczał tych wszystkich atrybutów naszego Boga/, więc stwórca o takich możliwościach nie musi karać za zło, które zostanie uczynione przez jego stworzenie, ponieważ w jego mocy leży zapobiec temu złu, zanim ono zaistnieje.

A nawet jeszcze więcej /bo powyższe rozumowanie dotyczyłoby tylko wszechwiedzy Boga/, gdyż Bóg nawet nie musi zapobiegać złu — wystarczy, iż go nie stworzy, tak po prostu. Przypominam: -"Bóg działa w świecie nieustannie /.../ współdziała nie tylko w utrzymaniu w istnieniu, ale w każdej czynności stworzeń". I ma niczym nieograniczone możliwości działania i wie wszystko na całą wieczność wprzód. Tak to wygląda! /Będę to przypominał przy każdej okazji, bo pomimo Ery Rozumu, pomimo zaawansowanej cywilizacji technicznej, pomimo początku III-go Tysiąclecia — wizerunek Boga jest u ludzi tak prymitywny, jak tysiące lat temu; w czasach z których pochodzą te religijne mity i podania/.


1 2 Dalej..

 Po przeczytaniu tego tekstu, czytelnicy często wybierają też:
d.O jakości natchnienia Biblii
n. Deklaracja agnostyczna

 Zobacz komentarze (7)..   


« Credo sceptyka   (Publikacja: 19-05-2002 Ostatnia zmiana: 06-09-2003)

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Lucjan Ferus
Autor opowiadań fantastyczno-teologicznych. Na stałe mieszka w małej podłódzkiej miejscowości. Zawód: artysta rękodzielnik w zakresie rzeźbiarstwa w drewnie (snycerstwo).

 Liczba tekstów na portalu: 130  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Słabość ateizmu
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 293 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365