Kiedy Alfred wyszedł, dwaj starzy przyjaciele wstali, przeciągając się, gdy tymczasem sekretarka dyrektora Epsteina postawiła na stole talerz ze strudlem jabłkowym z orzechami. Usiedli i skubali go w milczeniu, kiedy robiła herbatę.
- A zatem, Hermann, to jest oblicze przyszłości? - powiedział dyrektor Epstein.
- Nie chcę patrzeć na taką przyszłość. Cieszę się z gorącej herbaty - przebywanie z nim przejmuje chłodem.
- Jak bardzo powinniśmy się martwić o tego chłopca, o jego w pływ na kolegów z klasy?
Przesunął się cień - uczeń przeszedł korytarzem obok i Herr Schafer wstał, żeby zamknąć uchylone drzwi.
- Jestem jego wychowawcą od samego początku. Uczęszczał na wiele moich zajęć. Dziwne, ale w ogóle go nie znam. Jak widzisz, jest w nim coś mechanicznego i jakiś dystans. Widuję chłopców zajętych żywą rozmową, ale Alfred nigdy się nie włącza. Bardzo dba o to, żeby dobrze się ukrywać.
- Trudno powiedzieć, że w ciągu ostatnich kilku minut się ukrywał, Hermann.
- To było zupełnie nowe. Wstrząsnęło mną. Zobaczyłem innego Alfreda Rosenberga. Lektura Chamberlaina go ośmieliła.
- Może to jest jakaś jasna strona. Może jeszcze znajdą się książki, które obudzą w nim zapał do innych rzeczy. Mówisz jednak, ze nie jest miłośnikiem książek?
- Dziwne, ale niełatwo odpowiedzieć na to pytanie. Niekiedy myślę, że kocha samą ideę książek, albo ich aurę, albo może tylko okładki książek. Często paraduje po szkole z naręczem książek pod pachą: Hauptmann, Heine, Nietzsche, Hegel, Goethe. Jego pozy są czasem niemal komiczne. To sposób na popisywanie się swoim wyższym intelektem, chwalenie się, że woli książki od bycia lubianym. Często miałem wątpliwości, czy rzeczywiście czyta te książki. Dzisiaj nie wiem, co myśleć.
- Taka namiętność do Chamberlaina - zauważył dyrektor - Czy pasjonowały go jakieś inne rzeczy?
- To jest pytanie. Zawsze bardzo mocno trzymał swoje uczucia na wodzy, ale pamiętam błysk podniecenia, kiedy zajmowaliśmy się lokalną prehistorią. Kilka razy zabrałem niedużą grupę uczniów, żeby obejrzeli wykopaliska archeologiczne na północ od kościoła św. Olafa. Rosenberg zawsze się zgłaszał na takie wyprawy. Na jednej z wycieczek pomógł odkopać narzędzie z epoki kamienia oraz prehistoryczne palenisko i był tym bardzo przejęty.
- Dziwne - powiedział dyrektor przeglądając teczkę Alfreda. - Wybrał naszą szkołę, a nie gimnazjum, gdzie mógłby uczyć się łaciny i greki, żeby potem pójść na uniwersytet i studiować literaturę albo filozofię, co chyba go interesuje. Dlaczego idzie na politechnikę?
- Myślę, że z powodów finansowych. Jego matka umarła kiedy był dzieckiem, a ojciec ma gruźlicę i pracuje tylko dorywczo jako urzędnik w banku. Herr Purvit, nowy nauczyciel uważa, że Rosenberg całkiem dobrze rysuje i zachęca go, żeby wybrał zawód architekta.
- Tak więc trzyma się z dala od innych - powiedział dyrektor zamykając teczkę Alfreda - a jednak wygrał wybory. Czy nie był też przewodniczącym klasy dwa lata temu?
- Myślę, że to ma niewiele wspólnego z popularnością. Uczniowie nie szanują tej funkcji i lubiani chłopcy na ogół unikają jej z powodu obowiązków, jakie ma przewodniczący oraz przygotowań do przemówienia na zakończenie szkoły. Nie sądzę, żeby chłopcy traktowali Rosenberga poważnie. Nigdy nie widziałem, żeby był wewnątrz grupy, ani żeby żartował z kolegami. Częściej to jemu inni robią psikusy. Jest samotnikiem, zawsze sam chodzi po Rewalu ze szkicownikiem. Tak wiec nie martwiłbym się zbytnio tym, że rozpowszechnia tutaj swoje skrajne poglądy.

"Problem Spinozy", Irvin D. Yalom