Początkowo kult świętych rozwijał się spontanicznie. Po prostu lud miał takie zapotrzebowanie, nigdy nie wyzbyto się z dawnej czci herosów pogańskich. Bóg był zbyt niepojęty i odległy, aby mógł zaspokoić ludową religijność. Nie było też żadnej weryfikacji osoby czczonej jako święta. Wystarczyło, że zginął tragicznie jako chrześcijanin, aby przyoblec się natychmiastowo w nimb świętości. Początkowo świętym mógł zostać tylko ten, kto zginął męczeńsko, gdyż „dał świadectwo prawdzie". Później, gdy zabrakło męczenników zaczęto czcić ascetów, z czasem rozszerzano pojęcie świętości. Czasami kult opierał się na podaniu bądź legendzie, a postać historyczna nigdy nie zagościła w dziejach. W X w. Kościół zatroskany dzikim rozwojem liczby świętych zastrzegł sobie jedyne prawo ich oznaczania (od 993 r.). W XIII w. (przy okazji kanonizacji św. Stanisława) powołano nawet specjalny proces kanonizacyjny, w którym miał również brać udział tzw. adwokat diabła, czyli kardynał, który miał podnosić ewentualne zarzuty przeciwko potencjalnemu świętemu. Instytucja ta nie okazał się żadną przeszkodą w wielu bulwersujących kanonizacjach. Bez trudności wyświęcano inkwizytorów, zbrodniarzy i przestępców, jeśli tylko zależało na tym papieżowi.

Katolicką stroną z krótkimi informacjami o wszystkich świętych jest Saints & Angels